Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 01.11.1928, Blaðsíða 30

Bjarmi - 01.11.1928, Blaðsíða 30
254 BJARMI Úr blöðum frú Ingunnar. María Louíse Dahl, segir frá. Niðurl. _______ ÁraDgurslaust reyndi jeg að knýja fram heilbrigði niína með bæn til Guðs. Jeg fann það, að hann vildi ekki bænheyra mig, jeg átti að deyja. Jeg var nærri því farin að örvænta, og nú skildist mjer, að »helviti er þar, sem Guð er ekkia, en einhvern tíma heyrði jeg það. Mjer virtist tek- ið fyrir alt samband milli min og Guðs. — Guð var mjer hoifinn, jeg bað út i hláinn, angist og samvisku- bit kvaldi mig, jeg þorði ekki einu sinni að trúa því, að Jesús Kristur hefði afmáð alla mina synd. Þjáning min var ógurleg og mjer ofvaxin. Þú gelur gert þjer í hugar- lund ástand sálar minnar þessa dag- ana. í mörg ár hafði jeg staðið í nánu bænarsambandi við Guð, en nú var hann mjer alt i einu horíinn, — ó, hvilíkar nætur! Þannig var mjer innanbrjósts í heilan mánuð. Það var einmitt þegar þú varst veikur og gast ekki heim- sókt mig. Ef þú hefðir komið til min nm það ieyti, hefði jeg tæplega getað leynt þig öllu þessu. Jeg var þvi eiginlega fegin, að þú skyldir ekki koma, enda þótt erfitt væri að bera byrðina einsömul. Jeg vissi, að ef jeg segði þjer frá því, sem raskaði sálarjafnvægi minu, þá myndir þú taka þessar hugsanir til yfirvegunar, og jeg var hrædd um að þær kynnu jafnvel að raska sálarfrið þfnum. — En þú hafðir nóg að bera, þó það bættist ekki við. — Yfirlæknirinn hlýtur að hafa rent grun i, að eitthvað amaði að mjer, þvf dag nokkurn, er hann var inni i stofunni, þar sem jeg lá, tók hann í hendina á mjer á sinn vin- gjarnlega hátt og sagði: »Pjer verðið að minnnst þess, að Guð er kœrleikur, kæra frú!« Jeg gat engu svarað, en mjer vökn- aði um augu. Hann stóð kyr i sömu sporum, strauk hendi mfna og sagði aftur og aftur: »Guð er kœrleikur* munið það, og þá mun hann hjálpa yður«. Orð ySrlæknisins höfðu engin áhrif á mig í bili. Jeg þóttist ekki geta orðið vör við kærleika Guðs, en orð hans hljómuðn mjer þó alt af fyrir eyrum. — Annan hvitasunnudag fór jeg í kirkju og heyröi prestinn leggja út af textanum í Jóhannesar-guðspjalli 3., 16, um kærleika Guðs til okkar, svo að hann gaf sinn eingetinn son fyrir okkur. Ræðan var góð, en þó kom hún lítið við hjartað f mjer. Jeg var mjög hrygg yfir því, hve Guðs orð haföi lílil áhrif á mig, svo jeg hneigði höfuðið og bað innilega Guð að hjálpa mjer. Allur hugur minn fylgdi bæninni og jeg bað hann um að gera það eitt við mig, sem hann vildi, og sem væri honum til dýrðar. Þegar jeg leit upp aftur, varð mjer litið á Kalcho, verkfræðinginn, sem jeg hefi minst á við þig, og all í einu var sem öllum þunga væri lyft af mjer, því mjer fanst sem jeg sæi kærleika Guðs ljóslifandi í mynd hans. Jeg hefi ekki hugmynd um það„ sem presturinn sagði eftir þetta, en guðsþjónustan var yndisleg. Dásam- legur söngur vaknaði i sálu minni og innileg gleði gagntók mig alla. Jeg starði frá mjer numin á þenna gamla mann, svipmikla en hrukkótta andlitið hans, þar sem lífið hafði rist svo margar furðanlegar rúnirK og er jeg leit i augu hans, sá jeg að þar bjó innilegur friður, sem að eins.

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.