Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 15.04.1936, Blaðsíða 3

Bjarmi - 15.04.1936, Blaðsíða 3
B J A R M I 31' pa | er KRISTILE6T HEIMILISBLAÐ útgéfaiuli: ungir monn í UéýkjaVík. Keinur út 1. og 15. hvers nínnnðar. AskrlftarBÍnia kr. 5.00 á ári. (i.ialddafii 1. .ii'iní. Kitstjórn: Astráður SifhuslelEððrssón BJarni Kjjólísson Gúnnar .Siynijónssoji. Afgreiösla Þórsgótu I. — Síiiii 8504. Póstliólf 651. Prentsmiðja Jó.is Hclgasonar. ífflál Eins og flestum er kunnugt, er nýlokið umræöum um trúmál í útvarpinu. Að vísu, verður ekki sagt með vissu, að neinn beinn árangur ,sé sýnilegur af þessum umræðum, neroa hvað var talað meira um trúmál manna á milli þann tíma, sem umræðumar stóðu yfir, en venja er til. Þó vannst eitt við þessar uro- ræður og það er, að mönnum gafst færi á að heyra brot af hinum mismunandi stefnum og skoðunum, sem í landinu eru. Eins og áður, er bersýnilegt að fjölmennasti flokkurinn er rót- tæka trúarskoðunin, enda þótt engum blandist hugur um, að hann nær ekki lengur eins djúpu bergrnáli í hjörtum þjóðarinnar og áður. Það hefir sýnt sig hér, eins og annars staðar, að það er hægt að hleypa f jöri í hugi manna með gagnrýni og aftur gagnrýni, en meiri vandi að koma með eitthvað öruggt og nppbyggjandi í staðihn. Og það er einmitt með frjálslyndu stefn- una, að hún hefir gagnrýnt meira en hún var fær um aö standa við. Guðleysingjar láta, meira á sér bera en áður, og eiga sjálfsagt eftir að notfæra sér betur það vandræða ástand, sem nú er með þ.ioðinni, til framdráttar eyði- leggingarstarfsemi sinni. Undrar það og engan, sem les Biblíuna sína, þó sá flokkur eigi eftir að eflast enn meir. Að lokum var það látið í ljós oftar en einu. sinni að »hjnni íhaldssömu stefnu« yxi fylgi og þróttur. Er gleðilegt til þess að vita, að mönnum er að verða ljós merki þess, að það eru ekki allir, sem hafa beygt sig fyrir- al- menningsálitinu, heldur sækja v og vinna á. Sigurinn muíi verða Guðs og hans Smurða, Drottins vors og frelsara Jesú Krists. I umræðum um málefni mynd- ast oft orð og setningar, sem á Reykjavíkurmáli er nefnt slag- orð, Eðli þeirra er þannig, að í þeim er venjulega fólgið hug- tak, sem er almenningi ógeðfellt. Því næst er hamrað á þessum orðum, unz þau hafa síazt inn í fjöldann og þai' með er búið að koma óvinsældar merki á menn þá, eða málefni, sem orð- unum er beint g'egn. Þannig er t. d. hinni svo nefndu »gömlu guðfræði« aflað óvinsælda með því, að láta hinn »upplýsta« íjoida. kynnast henni lindir nafninu »miðalda myrkur«, eða því um líku, sem hjjómar illa í eyrum hinna menntuðu og sið- fáguðu nútímamanna. Eitt af þeim orðum, sem unn- ið hefir hefð hjá mörgum, er orðið »þröngsýnn«, Notkun þess er ágætt dæmi um umburðar- lyndi frjálslyndrar hugsunar gagnvart skoðunum annara. Oi'ð- ið er nefnil. nú orðið svo að segja eingöngu notað, um alla þá, sem ekki beygja kné sín beinlínis, eða óbeiwlinis, fyrir kenningum frjálslyndrar guðfrœði. Það er tilraun manna, sem eru and- stæðingar jákvæðs kristindóms, til þess að setja brennimerki á »gamaldags trúmenn«, sem fæli menn frá þeim og kenningum þeirra. Og því verður ekki neit- aö, að frjálslynda stefnan hefir svo öflugt almenningsálit með sér, að þeir eru margir, sem ekki þora.annaö en sveigja til, þó innst í hjarta sínu vilji þeir ann- að. Enda er sannleikurinn sá að hvaða hugleysingi og trúleysingi, sem vill, getur keypt sér frið við þennan heim og dóma hans, með því að yfirlýsa sig frjálslynda víðsýnishetju, þó hann í hjarta sínu sé "sjálfselskufullur maður, sem er ekki »víðsýnni« en það, að hann er miðdepill alheimsins, sem allt verður að snúast um. Ég hefi hrærst bæði í frjáls- lyndi og síðar í »þröngsýni« og mín reynsla er sú, að frjáls- lyndi, sé andleg veiklun og sál- arlegt kjarkleysi, knúið fram af rneðvitund um, að Guð sé í raun og veru ekki eins frjálslyndur og af er látið. Því sannleikur- inn er sá, að maðurinn vill ekki ganga undir þann dóm yfir sjálfum sér, sem hann verður ao ganga undir til Isess að verða hæfur til guðsríkis. 1 stað þess aö beygja sig fyrir kröfu Guðs, og hljóta þar með hans náð, taka menn að byggja af eigin hyggju- viti stiga til himnaríkis og raða' þar öllu, niður eftir eigin geð- þótta, Guði sem öðru. Og þess- um hugsunu.m mannanna, sem oftast strika út synd mannsins og þörf fyrir frelsið í Jesú Kristi, er svo gefið nafnið frjáls- lyndur kristindómur, enda þótt þær í eðli sínu séu skyldari flest- um öðrum kenningum. Af eigin reynslu, frá leit minni að friði við Guð og full- vissu um afdrif sálar minnar, og starfi meðal ungliriga og jafnaldra, he.fi ég sannfærzt um það, að sinnuleysi æskulýðs um trúmál, og ánægjan með' sinn eigin andlega þroska, orsakast af cleyfing^arlyfi því, er nefnist »fr.jálslynd guðshugmynd« og hefir heltekið þjóðina. Lifandi meðvitund um Guð er sofnuð í hjörtum allt of maj-gra, æsku- manna. Mér finnst það ekki neinn ávöxtur til að stæra sig af, fyrir þær stefnur, sem þann- ig bera ávöxt eftir eðli sínu. Sannleikurinn um skoðanir allt of margra frjálslyndra manna er sá, að þeir þekkja ekki hinn sanna Guð, og ávöxtur stefn- unnar verður því eðlilega guð- leysi. Eg aðhylltist einu sinni helzt þá skoðun, að Guð væii »hið æðsta lögmál alheimsins«. En þegar það starf, sem ég finn, að Guð byrjaði i mér við ferming- arundirbúning minn, fékk að halda áfram án mótspyrnu frá mér, þá sannfærðist ég um það, að Guð er ekki lögmál en að Guð er Guð. Hann verður allt af þverstæður fyrir hinum mann- lega huga, og mönnwnum mun aldrei takast að fella hann inn í skoðanir sínar. Opinberui: Guðs sjálf er hið eina, sem þrýstir Guði inn í líf mannanna. Og fái hjartað að ráða í þess- um málum meira en hinn kaldi hugur, sem tekur ekki við Guði nema helzt að skilja hann, þá mun hrópi hjartans um frið, fyrirgefningu og frelsi, verða svarað með Guðs náð og lífi. Hin írjálslynda skoðun getur veitt BRITTA 23 jafnvel þó að hún væri skrýdd hinum fegursta voiTnorgunljóma. Hjálmar skeytti ekkert um, hvar hann gekk, fyrr en hann var allt í einu staddur í skemmti- garðinum í kringum Ortofte. Hann var að því kominn að flýta sér burtu þaðan, eins og stað- urinn væri eitraður, þegar hann nam staðar. Hann sá sjón, sem hann hafði aldrei séð áðxu'; Elsu Vinge grátandi. Hún kom á móti honum eftir gangstígnum, og þegar hún kom auga á hann, horfði hún á hann eins og hún vildi reka hann í gegn með augnaráði sínu, en því næst snéri hún við, án þess að segja orð. Atferli henn- ar benti til þess, að hún væri reið og vildi ekki tala við hann. Hann varð hálf ringiaður og fór að hugsa um, hvað hann hefði getað gert, en vissi ekki um neitt. Að síðustu hljóp hann á eftir henni og spurði, hvers vegna, hún væri að gráta, Hann var utan við sig af því, að sjá tár hennar og fannst, að hann gæti gert hvað sem væri til þess að stöðva þau. Hún fann þetta, og af því að hún var hagsýn, áforroaði hún að nota sér það. Hún rétti honum hendina, og án þess að vita af því þrýsti hann hana svo fast að hana sárkenndi til. »Hjálmar,« sagði hún og ávarpaði hann nú í fyrsta skipti ,með fornafni, »ég hefi komið fram við yður með miklum trúnaði, er ekki svo?« 24 Hann kinkaði kolli, en gat ekki komið upp einu orði. »Það hefir átt sínar orsakir,« sagði hún og dró að sér hendina, »ég hefi skoðað yður sem tilvonandi roág minn, þar sem ég hefi all-lengi verið leynilega trúlofuð honum Eiríki bróður yðar. En það var -óvarkárni af mér að koma þannig fram við yður; mér d,att ekki í hug, að menn gætu misskilið framkomu mína og notað sér það til þess að sverta roig í augum Eiríks. En það hefir verið gert, og Eiríkur er því orð- inn tortrygginn gagnvart mér. Það er orsök þess, að ég er að gráta, og verði henni ekki rutt úr vegi, verð ég óhiamingjusöm, það sem eftir er æfi minnar.« Hún fór aftur að gráta, en nú var ekki reiði í gráti hennar, heldur sorg, sem gat komið manni til þess að vikna; og í framkomu henn- ar 'gagnvart Hjálmari var engin reiði fólgin, heldu.r óbein hvatning og beiðni um hjálp. Henni hafði ekki skjátlazt. »Grátið ekki,« sagði hann með hásri en á- kveðinni röddu. »Ég skal losa yður við þennan grun.« Hún leit upp með þakklátum, tárvotum aug- um og rétti honum hendina. En hann héit, að hann roundi ekki hafa nógu mikla sjálfsstjórn til þess að geta þrýst hana rólega. Þess vegna

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.