Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 15.09.1936, Blaðsíða 3

Bjarmi - 15.09.1936, Blaðsíða 3
B J A R M I 71 Ingibjörg Olafsson KKISTILEUT IIEIMIMSltLAÐ útgefanðl: Unglr nicnn í Kc.ykjavik. Áskriftargjald kr. 5.00 á ffirl. H(111111' út 1, og 15. livers múnaðnr. Gtfalðdagi 1. jfiní. Ititstjórn: Astinðnr Sigúrs'.eindórssou Bjarni Eyjólísson (iiiiiiinr Sifíiirjóiisson. Al'Ki'ciðsln Þórsgötu 4. — Sími 8504. Pósthólf (>51. Prentsmiðja Jóns Helgasonar. Mannaveiðarar. Það er eitt, sem vantar til- fininanlega í meðvitund, og trú- arlíf margra. Guðsbama,, og þaí er þrá og brennandi vilji til þess-; að vinna aðra fyrir Krist.. Þó er þetta ein af þeim kröf- um, sem Jesús Kristur gerir til lærisveina sin-na: Héðan í frá skaltu menn veiða. Sérhver sá, sem séð hefir a]- vöruna í sannindum trúar vorr- ar, ætti að brenna af löngun til þess að vinna menn, því að hann veit að á bak við þessa skipun Drottins ligg'ur hin mikla alvarr. Sá, sem ekki kemur til Jesú, deyr vonlaus og guðvana, og a enga tryggingu fyrir lífi með Guði. Jesúm vantar fleiri lærisveina, sem vilja. vin.na menn fyrir hann. Það eru nógu margir, sem vilja aðeins kenna sig við nafn hans, en hann vantar fleiri, sem vilja vinna menn til nafns hans. Þeir eru nógu margir, sem vilja stofna til þinga og fiuda, semja gagnslitl&r tillögur, sem verða svo oftast ekki fram- kvæmidar — en þeir eru of fáir sem vilja framkvæma í einlægni þá skipun sem Jesús gaf: Þér skuluð vera mínir vottar. Þeir eru nógu margir, sem eru fúsir að koma til skrafs og ráða- gerða um það, hvernig þeir eigi að fara. að því að blása meiri lífi í kirkju og kirkjusóknina — • en þeir eru of f áir sem brenna aí' þrá til þess að fara út til, með- bræðra sinna og segja þeim hversu mikla hluti Guð hefir gert. Nútímann vantar vitni um frelsið. í Jesú Kristi. Jesúm vantar fleiri lærisveina sem vinna menn íyrir hann. Ihugaðu hvort hann hafi ekki þörf fyrir þig — og gef honum þig- allan. fimmtng, Hún er fyrir löngu, kunn aö góðu »langt út fyrir landsteina«. ; Um tvítuigt fór hún utan í fyrsta sinn, vinasnaiutí og ó- kunnug, en dugnaður hennar og framkoma öll. ávann ti'aust og greiddi götur. Frá Askovskóla lá enginn þjóðvegur til Ki'istile.is félags | ungra kvenna um þær mundir, — en Ingibjörg fór samt þá ieið, meðfram líklega fyrir minning- arnar frá heimili frú Ragnhild ar Briem (d. 1910), frábærrar áhugakonu um kristindómsmál. — En hjá henni dvaldi Ingi- björg nokkur ár áður en hún sigldi. Hún kom aftur heim 1910 al- ráðin í því að helga krafla sína bestu málum ættjarða.r sinnar. Gjörðist hún leiðtogi K. F. U. K. hér í bæ, en þótti að ýmsu leyti of þröngt um sig hérlendis, vina- stuðningur smár, en næð.inu;s- samt úr öðrum áttum. Hvarf hún því úr landi 1912, og hefir ekki komið til Islands nema sem gestur síðan. Kristilegu. kvenfélögin dönsku tókuj henni tveim höndum, veittu henni framkvæmdarstjóras Ö3u í Vejle og síðan í aðalfélagi K. F. U. K. í Höfn., Þar varð hún svo góðkunn að Norðurlandasamband þessara félaga fékk hana fyrir ferðafuli- trúa,, vandasamasta trúnaðar- starf, sem K. F. U. K. Norður- landa getur veitt. Hún gegndi því starfi prýði- lega að allra d,ómi í mörg ár, ó- þreytandi áhugi og meðfæddai' gáfur báru: hana uppi, þótt ferðalögin, ekki sízt um eyði- merkur Finnlands og eyjaklasa Noregs, væru þreytandi. Mörg erindin flutti hún um »landið sitt í Norðursæ« og hvarvetna var hún Islandi meðmæli. »Ríkir hljótið þið Islendingar að vera af úrvalsfólki, ef þið þiiirfið ekki á öðrum eins starfs- kröftum að halda heima og þær eiga Ölafía Jóhannsdóttir og Ingibjörg Ölafsson«, ~ sögðu erlendir menn við islenzka gesti um og eftir 1920. Þegar heilsan þoldi ekki stöð- ugar langferðir, þá settist Ingi- björg Ölafsson aö: í Lundúnum, skiifar í ótal tímai it ýmsra landa og starfar að kristileguan mannúðarmálum, t. d. í alþjóða' nefnd gegn hvítri þrælasölu. — Smásögugafn hennar »Thorkil paa Bakki«, er út kom á dönsku í fyrra,, hlau.t ágæta d.óma. T haust er von á 2 bókum eftir hana, annari á dönsku »Tanker Undervejs« og hin á forlagi Kristilegs bókmenntafélags: xÆfisaga Jesú Krists«. Margur gestur framandi landa gleymist ættjörð sinni á skemmri tíma en 24 árum, en því fer fjarri uan Ingibjörgu öíafs- son, Margur landi hennar, sem aldrei hafði litið hlýlega á starf K. F. U. K. á Islandi, leitaði ráða og aðstoðar hjá »framkværoda- stjóranum íslenzka« í K. F. U. K, í Höfn, og enn í dag leita æði- margir Islendingar, er til Lund- úna fara, til Ingibjargar Ölafs- san, — og ókunnugir verða hálf- forviða að þeim er vísað til »grískrar prinisessu«, ef Ingi- björg er ekki heima^ Prinsessan heitir Despína Karadja og hef- ir búið í sama húsi og Ingibjörg í eitthvað 10 ár. — Ágæt kona, hámenntuð. Vinir Ingibjargar Ólafsson hérlendis myndu fagna því, að hún, sæi sér fært að gefa Is- lancli nokkur starfsár sín. Sigurbjörn Á. Gídason. BKITTA 63 ekki vera ha;gt að taka próf og fá stöðu sem stýrimaður«. »Hvor(; það mundi vei-a hægt«, sagði Eiríkuv með vingjarnlegu, en dálítið þrjózkulegu brosi, »hvað ætti ací vera því til hindrunar?« »Ö, ýmislegt. Meöal annars pen.ingar«. »Datt mér ekki í hug. Hvernig ætlar þú a() fara að því að fá þá?« Hjálmar horfði niður fyrir sig og átti í bár- átti'j með sjálfum sér. Yfiiiætið og- drýgindin, sem voru, á bak við vel,vild, Eiríks gerði hon,- um erfitt að nota/sér hana,, sérstaklega þar sem hann var stórlátur og þrjózkur að eðlisfari. En Hjálmar náði valdi y'fír sér. »Ég sagði einu sinni, að, ég skyldi ekki verða þér til byrði, þegar ég væri búinn að eyða öll,u mínu«, sagði hann', »og ég ætla að efna loforð mitt, ef 'þú óskar þess, en annars — ef ég nú ákveð að taka próf — mundi ég vera mjög þakk- látur, ef þú gætir og vildir veita mér lán. Ég skal áreiðanlega borga það aftur, ef ég lifi og fæ atvinnu. Viltu gera það?« Eiríkur, sem var vanuir skríðandi og smjað- urslegri framkomyi, sem peningar oft valda, hafði ekki búizt við þessari karlroannlegu spurn- ingu, sem sneri beint að. málinu. Bænin virtist vera svo óháð, eins og sá sem bað gæti vel sætt sig við það að fá synjuin. »Hvaða tryggingu getur þú sett?« spurði Ei- 64 ríkur, sem vildi láta Hjálmar finna þaö hve háður hann ^'ar honum. »Kref,st þú einhvers í þá átt? Ég veit ekki, hvern ég get fengið til þess að ganga í ábyrgð fyrir mig«, svaraði Hjálmar og ljeit upp með augnaráði, sem var svo einlægt og hreinskiliðí, að það gat verið nóg trygging. Þannig hugsaði Eiríkur ef til vill, eða það að hann ál/ait, að bróðir hans, roeð þessari hftein- skilnislegu játningu bæði gagnvart sjálfum sér og honum, hefði gert sér nægilega ljóst, hve lítið hann mátti sín, bæði f járhagslega og þjóðfélags- l,ega, því að hann lofaði, að. veita honum lán án ábyrgðar og með iágum vöxtum. Ef til vill var hann mest knúinn til þess að sýna þetta óvenju- lega göfuglyndi, af því að hann hafði leynilega meðvitund uro, að hann hafði einu sinni látið bróður sinn fá of litla fjárupphæð fyrir hans hluta í sameiginlegri eign þeirra. Á þennan hátt var ágætt að lpsa sig við slæma samvizku, án þess að þurfa að játa neitt á sig. Eftir stuttar samræður sagði Eiríkur, að hann mætti ekki missa meiri tíma frá vinnu sinni og bað Hjálroar uim að koma heim til rniðdegis- verðar, svo gætu, þeir talað saman þar í staðinn. »Heyrðu«, bætti hann skjótlega við, »ég vildi helzt, að þú minntist ekkert á síðustu fundi okk- ar í Frakklandi, þú manst, því að ég hefi ekki minnst á þá við neinn, til þess að það bætti ekki

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.