Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 15.09.1936, Blaðsíða 4

Bjarmi - 15.09.1936, Blaðsíða 4
72 B J A R M I Skovgaapd-Petersen sjölugui'. Kristindómsvinir hérlendis íylgdust fyrrum atyvel með, bók- um þessa góðkunnasta rithöf- undar í prestahóp Dana. Þýðing- trúarinnar og Bók æskúnnár voru þýddar á ís- lenzku, sú fyrri af Bjarna Jóns- syni kennara og sú í'íðarnefnda af Jóni heitnum Þórarinssyni. fras5slumálastjóra, — Lírðu þær vinsælar hér sem í ýmsum öðr- um löndum og greiddu öðrum bókum Skovgaard-Petersens veg til ýmissa sem skildu dönsku. Skynsemistrúmönnum gramd- ist að vísu bókin: »Kan der lev- es paa Rationalismen?« og anda- trúin var reið vió hina: Kan der leves paa réligiös Overtro?, En bækurnar voru lesnar. »Tegn og Tider«, »Et Blik í Guds Kærlig- hedsdyb«, »Troens Hemmelig- hed«, »Bibelske Menneskeskikk- elser« o. fl. o. íl. komust um hríð til flestra. presta og margra annara hér á landi. En síðari ái'in hafa miklu færri fengið bækur hans hér- lendis. — Ungum guðfræóingum óg kennuruim var talin trú um að þao hlyti að vera »voða þröng- sýnn klerkur, sem skrifaði bæk- ur gegn andatrú og skynsemis- trú«, — og urðu þá sumir svo hræddir við hann, að þeir þoróu varfa að líta í seinni bækur hans, t, d. um landið helga »Landet, hvor Kilderne sprang« I. og II., þótt það séu. beztu og fróðlegustu bækur á Norður- löndum um það eíni, 1930 kom út Bibelen gennem 1000 Aar, og í fyrra Bibelen paa de 1000 Sprog, Stórar bækur fullar fróðleiks um ritninguna, hvetja atya, sem mögulegt er, að en munu því miður lítt kunnar hérlendis. 1 dag (15. sept.) verður Skov- gaard-Petersen sjötugur og sama dag kemur út á dönsku, sænsku og finnsku bók eftir hann um Fjallræðuna., »Jesu Bjergprædiken« heitir bókin á dönsku, er 170 blg., og ber öll beztu einkenni höfundar síns. Yíða fór hann, fleira las hann, margt reyndi hann, fléira íhug- aði hann; og því, sem hann sá, segir hann vel frá. »Hugisanir lærisveinsins um orð meistar- ans«, kallar hann bókina.. — Lotning og hlýtt hjarta er á bak við þau orð — og alla bók- ina» Vinir Skovgaard-Petersens víöa ubi heim — sumar bækur hans eru á Austurlandamálum — þakka honum hjartanlega íyrir liöna tíð og óska honum enn margra starfsára, Sá, sem þetta ritar minnist með þakklæti trúfastrar vináttu Jians í 36 ár. Hjartans þökk fyrir hana. 15. sept. 1936. Siffurbjörn Á. Gíslason. (Juö eða niamuion, frh. t'rú 1. siðu. Krists. Það hefir aldrei þótt nein tignarstaða. að vera, þræll ög allra sízt þræll Jesú Krists, þó að það sé æðra hverri mann- leg'ri tign. Hallgrímur Pétursson bætir viö: Heriatign enga aö heimsins siö, held (5g þár mega jafnast viö. Páll, postuli kallar sig oft í bréfum sínum þræl (þjón) Jesú Krists- Vildir \m geta tekið und- ir það, eða vildir þú heldur haifa nafnbótina: Præll syndarinnar eða þræll mammons? Ríki ung- lingurinn gekk hryggux burt frá Jesú, af því að. hann átti miklar eignir — og hjarta hans var svo bundið við þær, að hann kaus heldur að yfirgefa Jesúm en sleppa þeim, Láttu ekki hið sama henda þig, því að þá kýst þú tortímingu og glötun í stað eilífs lífs. — Ég vil þj'óna Guði, en hvað ætlar þú að gera? Eg vil heldur tignarstöðuna: þræll Jesú Krists, ef ég get verið það í sannleika og auðmýkt, heldur en allar þær tignarstöður, sem heimurinn hefir að bjóða og vera jafnframt þræll syndarinn- ar. Hvaö kýst þú? Gimnar Sigwjónsson. Góöir gestir, frh. f'rá 2. síðu. Trúuðu vinir, nú er það hlut- verk vort að biðja f'yrir þeim og því starfi, sem bíður þelrra., svo að orð þeirra falij ekki mátt- laus til jarðar, heldur fylgi þeim kraftur Guðs. Biðjujm- 65 ofan á sorgir annai-a og áhyggjur út af þér«. Hann þagði uan hina eiginlegu ástæðu fyrir þögn sinni, og enda þótt Hjálmar grunaði, hver hún væri, lét hann ekkert á því bera, en lofaði strax því, sem hann var beðinn um. Elsa komst í mikla geðshræringu, þegar hún fékk tilkynningu manns síns í' síma, hverjum hann hafði boðiö.. Hvað átti það að þýða, aö Hjálmar, sem aldrei hafði Litið heyra frá sér, spratt nú allt í einu upp? Var hann kominn til þess að særa f'ram hið liðna? Hvernig mundu endurfundir þeirra verða? Elsa hafði enn eina ástæðu til joess að vera áhyggjufull, nefnilega þá, að hún hafði boðið nokkrum vinum. sínuim til miðdegisverðar. Hún var vön að gera það án þess að segja manni sínum frá því fyrirfram. Pess vegna gat hann aldrei vitað, nema hann fyndi húsið fullt af gestum, þegar hann kæmi heim frá skrifstofunni. Hún, hafói kært sig koll- ótta, þótt hann væri óánægður með lietta fyrir- komulag, en nú sá hún, að það gat haft viss óþægindi í för með sér. Ætli Hjálmar gæti hegðað sér svo, að hún þyrfti ekki að skammast sín fyrir hann? Pað var ein af þeim áhyggjum, sem gerði hana órólegasta um daginn, Þaö var Jx> ekkert hægt ao geia, og eins og Elsa var vön, géröi hún allt sem í henn- ar valdi stóð til þess að hún gæti hafL fuilkornna stjórn á öliu'. Pegar Hjálmar kom inn í gesta- 6Q sal mágkonu sinnar, rétt fyrjr miðdegisverðinn, gat enginn af framkomu. Elsu séð annað en að hún væri mjög glöð yfir að sjá hann aftur, og að henni virtist þykja mjög vænt um að getá kynnt hann vinum sínum. Hjálmar, sem ekki haföi búizt við að finna aðra gesti, gat aftur á móti ekki vel leynt því, þetta hafði komið hon- um ól>ægilega á óvart, og hann furóaði sig á því með sjálfum sér, að Eiríkujr haíði ekki minnzt á ])etta einu orði. Hann fékk tajkifæri til þess að hvísla spurningu uun þetta í eyia bróður síns. »Ég vissi það ekki sjálfur«, svaraöi Eiríkur og leit út fyrir að vera óánægður með. fyrir- komulagið, þótt hann væri orðinn vanur þvi. Hjálmari hafði orðið það ljóst, að Eiríki hafði vegnað vel, þegar þeir hittust á franska baö- staðnum, og enn Ijósara varð honum það, þegar hann kom á skrifstofuj hans, en fyrst nú, þegar hann sat inni í skrautlegum híbýlum bróður síns við borð hans meðal hinna prúðbúnu gesta hans skildi hann að fullu, hve efnaður hann hlaut að vera orðinn. Hann horfði á bróður sinn eins og í draumi; það var Eiríkur, en samt var það eig- inlega ekki Eiríkur. Elsa kom honum alveg eins fyrir sjónir. Hún va.r jafn fjörug og hrífandi og hún hafði verið áöur, en hann fann ekki hið minnsta af því töfravaldi, sem hún hafði áður haft yfir honum. Enn er eigi unnt að seg'Ja með vissu, hver tilhögun verður á í-tarfi ])eirra. Reynt verðujr að stárfa bæðii sér fyrir stúdenta og fleira skólafólk, sendir menn til Akureyrar, og almennar sa.m- komur haldnar í Dómkirkjunni. Sérstök athygli ska] þo vakin á fyi'irlestrum þeim., sem prófess- or Hallesby hefii' í hyggju að halda við Háskólann. Þéir veKla sennil,. fyrir almenning, og vi] ég hvetja alla, sem mögujlegt er, að sækja þá. Þeir verða ekkert hismi. Nef'nd hefir veriö sett á lagg- irnar, til þess að. annast mót- tökurnar og fleira í sambandi við heimsóknina. Vilji menn spyrjast fyrir um eitthvað við- víkjandi för þessari, þá snúi þeir sér til Jóhanns Hannessonr ar, cand. theol., Pórsgötu 4, Reykjavík. Hér er til, lític) félag, sem nefnist Kristilegt l'élag stúd- enta. Eins og gefur að skilja, verður það talsvert við móttök- u,r gestanna riðið. Stúdentar, sem vilja verða meðlimir þess, eða afla sér upplýsinga urr> það, tali við Jóhann Hannesson. Fé- lagið byggir á |>eim grundvelli, sem lagöur er af Jesú Kristi, syni Guðs og frelsara vorum, er friðþægði Guð við menn og menn við Gujö, samkvæmt Heil- agri ritningu og játningum ,hi nnar evangelisk-lúthersku kirkju. Menn úr öórum kirkju- deildum geta }x3 orðið meðlimir, ef þeir skujdbinda sig til þess að gera engar tilraunir til þess að útbreiða sérkenningar kirkjudeidar sinnar meðal fé- lagsmanna eða í nafni félagsins. Kæru lesendur, takið nú þetta að yður til fyrirbænar, bæði fé- lagið og það starf, sem fer í hönd. - M. R. Úr ýmsum áttum. Norðuir-þýzka kristnibo5.sfé- lagið hefir, í tilefni af 100 ára starfsafmæli sínu, sent út skýrslu u;m starfið, m. a. í ný- lendunni Togo, sem áður fyrr var þýzk nýlenda. Þegar hún komst undir yfirráð Þjóðverja 1884, voru þar varla 500 kristn- ir, en 54 kristniboðar höfðu lát- ið þar lífið. Arið 1914 hafði tala Jiinna kristnu vaxið upp i 12.000. En þar sem all,t kristni- b(xTsstarf stöðvaðist á meðan á heimsstyrjöldinni stóð, þorðu menn varla að vona að hinir þarlendu; menn myndu sjálfir geta haldið uppi kirkjunni. Þess vegna urðu, menn bæði glaðir og undrandi, þegar þeir trúboðar, sem fóru aftur þangað 1923, fundu: algjörlega sjálfstæða kirkju, sem ekki aöeins sá um sig og útbreiddi sig sjálf, heldur het'ÍT' nú uim 50,000 kristna menn að meðlimum. Án nokkur- ar leiðsögu evrópikku trúboð- | anna höfðu þarlendir ménn i haldið fast við trú sína,

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.