Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 01.08.1958, Blaðsíða 7

Bjarmi - 01.08.1958, Blaðsíða 7
BJARMI nr, blóðþorsta úlfsins og vitfirring hins brjálaða. Þrátt fyrir það bef- nr þetta vein tilgang, og það er hið ægilegasta við það. Eftir nokkra stund kemur töfra- maðurinn aftur til meðvitundar eftir dásvefn sinn og skjögrar á- leiðis til Dingana, sem bíður óþol- inmóður eftir skýringu. „Jæja, bver gerði þetta?" öskr- aði konungurinn. „Ráðabrugg er haft gegn lífi þínu, konungur, en það mun ekki takast," segir töframaðurinn titr- andi röddu. „Hver er það?" Dingane beitir nú rödd, sem heyrist um alla kofaþyrpinguna. Karlmennirnir titra og konurnar kveina hljóðlega. Töframaðurinn veit, að nú er um að tefla líf hans eða einhvers annars. Þegar kon- ungurinn er reiður, verður að fórna einhverjum. „Það er einhver, sem heima á í austurátt, nálægt stóru gjánni." „Hafa þeir úthellt öllu þessu blóði við kofa minn?" „Já, mikli konungur, einhver, ,sem á heima i austri." Konungurinn hló, en hlátur hans spáði engu góðu. „Hann skal ekki oftar leika á mig," hugsaði hann. „Er hann töframaður og getur ekki komizt að því, hver hefur gjört þetta?" Tunglið nálgaðist æ meir sjón- deildarhring og fól sig að lokum bak við tind Hermannahæðar. Bál- ið var að slokkna. Gegnum kyrrð- ina heyrðist í fjarska öskur ljóns, sem var að leita að bráð. Dingana laut að Tambuza og hvislaði einhverju í eyra honum. Tambuza gaf nokkrum manna sinna merki, og áður en nokkur gat áttað sig á því, hvað um var að vera, réðust þeir á titrandi töf ramanninn og drógu hann áleið- is til Hermannahæðar. Morguninn eftir glampaði á skjannahvít bein bans í sólskininu. Ljónin og villi- hundarnir utan af sléttunni höf ðu skipt herfanginu með sér. II. Konungurinn gaf skipun um að bera nýjan við á bálið. Sýning- unni var enn ekki lokið. Einn töf ra- læknir enn var ef tir, litil kona, sem liktist apa og var með þrihyrnt brennimark yfir hægra auga. Hún hafði verið viðstödd alla athöfnina og vissi því, að ekki var unnt að fá nokkra vísbendingu frá fólkinu. Það var tilgangslaust að reyna það aftur. Hún dró ályktanir af því, hvern- ig Dingane hafði brugðizt við. Hann hlaut að vita meira um mál- ið en hann lét í ljós, annars hefði hann senthermenn sínatilaðsækja þá, sem bjuggu hinum megin gjár- innar miklu. Nú valt á þvi að kom- ast að, hvort ágizkun hennar væri rétt. Hún tók nokkrar beinvölur úr litlum poka, sem bún bar í bandi um háls sér. Hún lagði þær gætilega í röð á jörðina rétt við bálið, þannig, að birtan f éll á kj úk- urnar. Hún flutti þær lengi með mestu gát sitt á hvað og virtist Áður hefur birzt í „Bjarma" mynd af glæsilegu Búddhamust- eri í Thailandi. Hér sjást tveir munkar fyr- ir utan hofdyr þar í landi og má glöggt sjá íburð og hag-Ieik í dyra- umbúnaði og; annarri skreytingni. jafnframt hlusta og muldra eitt- livað fyrir munni sér. Voru það einhverjar töfraþulur, eða var hún á þennan hátt að reyna að telja kjark í sig? Eða var hún ef til vill aðeins að reyna að treina tím- ann? Hún tók nú stærstu völuna. Hún var einna likust kúlu á skaf ti. Hún fleygði henni í loft upp, en kon- urnar tóku samkvæmt skipun hennar að raula lag, en hún söng fyrir. Þegar beinið datt til jarðar, sat hún lengi grafkyrr, en kon- urnar héldu áfram að syngja — tilbreytingarlaust og einhæft lag, sem var svæfandi að hlusta á. Allt í einu klappaði hún fsaman höndum, svo að bergmálaði i kofa- þyrpingunni. Það var alveg óskilj- anlegt, hvernig hún gat framleitt slíkt hljóð með höndum, en þær voru vel smurðar f eiti og var hald- ið á sérstakan hátt. Hljóðið yfir- gnæfði söng kvennanna, svo að þær steinþögnuðu á augabragði. At- hyglin, sem sljófgazt hafði nokkr- ar mínútur, beindist nú öll aftur að litlu konunni við bálið. Hún sat þar með upplyf tum höndum og starði beint út í loftið. Bjarminn af bálinu féll á andlit hennar. Hún var viðbjóðsleg álitum. Það var eitthvað dj öf ullegt í andlitsdráttun- um, og eitthvað spámannlegt í fasi hennar, en röddin var eins og frá öðrum heimi. Svo sneri hún sér til Dingana og sagði: „Þú vilt vita, mikli konungur, hver hefur úthellt öllu þessu blóði við dyr þínar og hvers vegna það hefur verið gert? Eg skal segja þér það, sonur Senzangakona, því að andarnir hafa sagt mér það. Þeir hafa sjálfir skipað þér, ó, kon- ungur, að láta allt þetta blóð renna. En andarnir vilja ekki opinbera mér, hvers vegna það er. Það á að vera leyndarmál þitt. Þannig segja andarnir, andar f eðranna, þeir sem ráða fyrir lífi og dauða." Dingana sat andartak hreyfing- arlaus og starði einbeittur á kon- una. Hún leysti hendurnar gætilega og lét þær falla í skaut sér. Allt í einu gaf Dingana Tambuza merki og hvíslaði að honum: MIKILL MUNUR Guðs orð flytur margan boð- skap, sem hlýtur að hljóma undar- lega í ej'rum nútímamanns. Vér vitum það 511, að fjöldi manna, já, allur ahnenningur, hefur hafnað mörgum atriðum í kenningum Biblíunnar á þeim grundvelli, að þær fái ekki samrímzt aukinni þekkingu vorri. Það dettur engum heilvita manni í hug, að taka þær alvarlega, að því er sumir segja. Margir þeir, er slíkri „endurskoð- unarstefnu" fylgja, taka fram, að þrátt fyrir þetta nýja mat á því, sem í Biblíunni stendur, sé kristin- dómurinn eftir sem áður jafn ó- skaddaður, — já, sannari og feg- urri en hann áður var. Allar þess- ar breytingar nái aðeins til „auka- atriðanna", en meginmálið stenzt. Ekki eru samt allir sammála um það, og sízt þeir, sem bezt leggja eyru við boðskap Guðs orðs. Það fer ekki hjá því, að mat þeirra verði annað. Sama máli gegnir og um skoðun margra af neitara. Þeir eru margir í þessum efnum furðu „Færið hana brott, hún veit of mikið." Konan skildi, hvað um var að ræða. Hún spratt upp og þaut beint út í myrkrið, þvert yfir mannf jöld- ann, sem sat á hækjum sér og hallaði sér skelfdur til hliðar eins og vatn undan hvirfilvindi. I sömu svipan hafði nóttin gleypt hana. Dingana æpti og benti i þá átt, sem liún bafði farið. Tambuza og her- menn hans þutu á eftir henni, en það var vonlaust að finna hana í næturmyrkrinu, svo að þeir sneru fljótlega aftur. Innan stundar var allt orðið hljótt umhverfis kofaþyrpinguna. Menn höfðu hver á fætur öðrum horfið til kofa sinna. En frá Her- mannahæð heyrðist ægilegt ösk- ur, sem bergmálaði í Fílsfjöllum Dingana heyrði það og hló------- sammála því, sem prófessor Níels Dungal sagði eitt sinn í trúmála- umræðum, er hann ræddi um barnalærdómskver, sem nú er kennt og það, sem hann lærði í æsku sinni: „Svei mér þá, þetta eru bara allt önnur trúarbrögð", var dómur hans. Nú dettur auðvitað engum kristnum manni i hug að taka dóm prófessors Dungals um eðli og innihald kristins boðskapar sem einhvern úrslitadóm. Hitt er samt vafalaust, að hann fer með rétt mál um það, að boðskapur kirkj- unnar hér á landi hefir mjög breytzt frá því, sem var, og í mörg- um efnum er um „allt önnur trú- arbrögð" að ræða, þótt menn gjöri sér það ekki Ijóst í fljótu bragði. Það er t. d. reginmunur á, hvort Biblían er aðeins hebrezkar frá- sagnir, skáldrit og helgirit eða hvort þar sé Guðs orð um að ræða í alveg sérstökum skilningi. Hver réttsýnn maður sér einnig, að það er ekki hið sama, hvort Jesús er Guðs sonur, getinn af Heílögum Anda og fæddur af Maríu mey, án mannlegs föður, eins og kristnir menn játuðu og trúðu um aldir og gjöra enn, eða hann er maður og aðeins maður, eins og fjöldinn virðist álita nú. Það er ekki held- ur sama, hvort hann gjörir krafta- verk og fyrirgef ur syndir með guð- dómlegu valdi persónu sinnar sem Guðs eingetinn sonur, eins og boð- að hefir verið um aldir, eða krafta- verkin hafa ekki gerzt á þann hátt, sem guðspjöllin greina frá, og fyr- irgefning synda skiptir litlu máli, eins og margir álíta. Þá er það og sín hvor trú, að trúa með post- ulununi, að Jesús haf i dáið á kross- inum vegna vorra synda—þar hafi Guð gjört upp við syndugt mann- kyn sekt þess og misgjörðir — eða að álita, að Jesús hafi dáið sem pislarvottur þess sannleika,

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.