Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 01.11.1963, Blaðsíða 1

Bjarmi - 01.11.1963, Blaðsíða 1
13___14. Ihl. Itovlijavík. nóvember I.M'»:i. 56. árg. GILDI KRISTILEGRA BOKA \ Engum, sem til þekkir, getur blandazt hugur um, hvílík nauð- syn útgáfa bóka og rita er. Hið ritaða mál er enn í dag eitt öflug- asta tækið til þess að ná til mann- anna og hafa áhrif á þá. Það er sagt, að fyrir hvern einn dal, sem kristnir menn noti til útgáfu kristi- legra rita úti á meðal heiðingjanna, noti kommúnistarnir þúsund dali. Þá er það og haft eftir þeim, að kristniboðarnir kenni þjóðunum að lesa, en kommúnistar sjái svo um að útvega þeim lestrarefni á eftir. Enginn vafi er á því, að hið rit- aða orð er enn máttur, sem mikil nauðsyn er að notfæra sér í bar- áttunni fyrir því að koma fagn- aðarerindinu til kynslóðar sinnar. Þessi einfaldi sannleikur rifjaðist enn einu sinni upp, er lesinn var kafli úr bréfi frá norskum kristni- boða í Japan. Bréfið birtist sem grein í málgagni Norska kristni- boðsfélagsins og fer hér á eftir í lauslegri þýðingu, í von um það, að það veki skilning einhvers' á gildi og nauðsyn kristinnar útgáfu. Greinin er svohljóðandi: Vér notum í kristniboðsstarfi voru í Japan þrjú trúboðstæki, sem ná lengra og dýpra en vér í fyrstu áræddum að trúa. Það er útvarp- ið — svo kallaður lútherski tím- inn —; það er bátur — svokallað Betelskip, sem er fljótandi sam- komusalur; — og það er bókin — „Lútherska bókagerðin í Tokio". Útvarpið og báturinn verða að teljast til nýtízkulegra starfstækja, en bókin, dreifing kristinna bók- mennta, er tæki, sem kristniboðið hefur notað árum saman. 1 landi eins og Japan, þar sem allir eru læsir og kristniboðinn getur frá upphafi bent á hið ritaða orð, og þar sem þekkingarþorstinn og lestrarfíknin er alveg einstök, er bókin á sérstakan hátt veigamikið tæki í kristniboðsstarfinu. Auðvit- að er það Biblían, bók bókanna, sem er leiðbeinandi Japanans til aftur- hvarfs og friðar við Guð. Þeir lesa samt oft bækur með kristilegu efni i, áður en þeir lesa Bibliuna. Það eru kristnar bókmenntir, sem beina þeim til Biblíunnar, og Bibl- ían leiðir þá síðan til Guðs. Biblían og ég. Kristilegt japanskt blað beindi þeim tilmælum fyrir nokkrum ár- um til lesenda sinna, að þeir sendu því frásagnir af einhverju, sem fyrir þá hefði borið og við ætti fyrirsögnin: „Biblían og ég." Um það bil 80 Japanir urðu við þess- um tilmælum. Margir þessara 80 sögðu frá því, að fyrstu kynni þeirra af kristindóminum væri lestur kristinna bóka. Þeir nefndu nokkrar bækur, sem höfðu beint þeim til Biblíunnar, og meðal þeirra voru rit eftir Kagawa, Kanzo, Uchimuras og einnig tíma- rit, sem hann hafði gefið út, svo og bók eftir Gumpei Yamaruos, sem heitir „Fagnaðarerindið fyrir venjulegan mann". Einn úr hópi þessara 80 var ung húsmóðir og móðir. Vitnisburður hennar var eitthvað á þessa leið: ,,Ég var sannfærð um það, að ég væri ógæfusamasta vera jarðar- innar. Veikindi, fjárhagsörðugleik- ar og fjölskyldudeilur fylltu heim minn. Svo kom styrjöldin og jók enn angist mína. Eg óskaði þess eins að losna við allt erfitt og hljóta frið í hjarta. Eg las með ákefð rit búddatrúarmanna, en það kom mér að engu haldi. Þau sögðu mér aðeins frá því, hvað ég yrði sjálf að gjöra til þess að hljóta frið, en það voru hlutir, sem mér mundi aldrei takast, þótt ég fegin vildi. Skurðgoðum fleygt. Þá var það, að kristinn nágranni minn einn gaf mér bók. Það var bókin um fagnaðarerindið fyrir verijulegan mann. Hún hreif mig strax. Mér skildist, að hún væri byggð á Biblíunni og allt, sem í henni var skrifað, var byggt á Biblíunni. Við áttum Biblíu heima, en enginn hafði lesið í henni. Við lestur Ritningarinnar sá ég leið- "ina til syndafyrirgefningar og frið- ar. Nú er Biblían ekki í bókahill- unni nema meðan ég er ekki að lesa hana, því að skurðgoðinu hef- ur verið fleygt." Annar úr hópi þessara áttatíu var þekktur prestur í Tokyo: „Þegar ég var ungur," ritar hann, „hugsaði ég um það eitt að verða hamingjusamur. Hvað er ham- ingja? spurði ég sjálfan mig. Hún er ekki auðævi, ekki velgengni, ekki heldur skemmtanir. Svar mitt var: Hin sanna gæfa er að hljóta æðstu gæðin. Hvernig átti ég svo að hljóta æðstu gæðin? Jú, með því að elska. Ég komst samt fljót- lega að raun um það, að ég gat ekki elskað aðra en sjálfan mig, hversu mjög sem mig langaði til þess. Ég kom auga á hið auma „sjálf" mitt og varð niðurbeygður og óhæfur til starfs. Dag nokkurn rakst ég á nýtt tímarit í bókaverzlun. Það var gef- ið út af Kanzo Kimuro og hét „Lestur Biblíunnar". Áhugi minn vaknaði, og ég gerðist kaupandi tímaritsins, sem kom út einu sinni í mánuði. Grein nokkur, sem kom síðar í tímaritinu, og Biblíutilvís- anir þær, sem þar birtust, höfðu úrslitaáhrif fyrir mig. Greinin hét: Friðþægingin. Andans augu mín lukust upp, og ég fann leiðina til Krists. Ég greip til Biblíunnar. Nýlega varð elzti sonur minn fyrir slysi. Hann var sex ára gam- all. Það var hræðilegt fyrir mig. Ég greip til Bibliunnar og fann huggun mina þar. Hún veitti mér Ijós og frið í öllum erfiðleikum, og þetta varð mér eins og hvöt til þess að ég tók að gefa út gamla tímarit Uchimuro, Lestur Biblí- unnar, með bæn um það, að það yrði til þess að beina öðrum tií Biblíunnar og Guðs, eins og það hafði beint mér þangað, þegar ég var 17 ára. Þessi og margir aðrir vitnis- burðir sýna augljóslega, að út-. gáfa kristinna bóka og rita í landi eins og Japan er veigamikið atriði í kristniboðsstarfinu. Vér verðum að beina oss enn meir að þessari víglínu á yngsta kristni- boðsstarfssvæði voru, þar sem hið ritaða orð á svo mikil tækifæri og er því notað í fyllsta mæli af and- stæðingum kristindómsins hér á jörð. Hið sama á áreiðanlega við hér á landi. Það væri mikil þörf á því, að raunveruleg kristileg rit, ritgerðir, blöð og bækur væru gef- in út. Það er sáningarstarf, sem vafalaust ber mikinn ávöxt. ^,.,**,..**,.^,.,**^.,.^.*^*!*.^.^^*!^^^^^ Það er alkunna, að Biiddatniar- «ii:iiii hafa hafið mikla hcrferð fyrir útbreiðslu trúar sinnar og beitt i vaxandi mæli ýnisuin að- ferðum, sem þeir hafa lært af kristniboðinu. Héldu þeir m. a. heimsþing i Burma fyrir nokkr- um árum, þar sem ákveðið var að efla litbreiðslustarfið. Markmiðið er að vinna Japan og einnig að efla á ný aðstöðu Búdda í ætt- landi hans, Indlandi. l»a gera þeir sér og vonir um að vinna á á Vesturlöndum. Myndin hér til hliðar er af Búddalikneski. V

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.