Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 01.09.1985, Blaðsíða 7

Bjarmi - 01.09.1985, Blaðsíða 7
að hungursneyðin hefur mikið að segja fjárhagslega fyrir kirkjuna. Kirkjan hefur reynt mjög ákveðið að sinna þessum hörmungum sem yfir hafa dunið og rekur sitt hjálparstarf í samvinnu við yfirvöldin. í suðurhluta 'andsins, t.d. í Konsó, er það kirkjan sem stendur fyrir hjálparstarfinu í samvinnu við erlendar hjálparstofn- anir. Hvað um samstarfið við yfirvöld í tandinu? -— Það er auðvitað mismunandi, sums staðar gengur það vel, annars staðar er það erfitt. í sambandi við hjálparstarfið hefur þetta gengið upp °g ofan. Okkar skoðanir og eþíópskra valdhafa fara ekki alltaf saman og er Það í sjálfu sér skiljanlegt. Við metum aðstæður oft öðruvísi en þeir og svo koma ýmsir aðrir þættir inn í þetta, svo sem stjórnmál o.fl. Það er eðlilegt að þeim finnist óþægilegt að hafa utlendinga yfir sér sem stjórna þessu °g svo passar það e.t.v. ekki af stjórnmálalegum ástæðum að Vestur- 'öndin séu að hjálpa þeim svona niikið. Ýmislegt svona hefur áhrif og gerir þetta erfitt. Hvað varðar kirkjustarfið sjálft og samskipti við stjórnvöld í því sam- °andi hefur það líka gengið misjafn- 'ega. Á mörgum stöðum hefur kirkj- um verið lokað og menn hafa verið pfsóttir. Á öðrum stöðum hefur starf- *ð fengið að vera óhindrað og gengið Vel- Þannig hefur þetta verið nokkuð 'engi og það má geta þess að það gekk 'íka stundum á ýmsu áður en byltingin var gerð og fyrstu ofsóknirnar í Konsó v°ru t.d. á valdatíma keisarans. Það sem er verst fyrir allt kirkjustarfið er 0vissan sem ríkir. Það er erfitt að fá ákveðin svör um hvað kirkjan má og hvað hún má ekki. Það er hvað erfiðast að vita aldrei hvað raunveru- 'ega má gera. Það sem má í dag getur Verið bannað á morgun. Hvernig hefur gengið í Konsó? -— Þar hefur starfið yfirleitt gengið Vel þrátt fyrir ýmsa erfiðleika. Þar hefur kirkjum ekki verið lokað en nokkrar þó teknar sem geymslur und- lr korn og hefur þeim ekki verið skilað ennþá. Reynt hefur verið að hindra ferðir presta og starfsmanna út 1 héraðið og hefur það valdið söfnuð- unum erfiðleikum þar sem prestarnir nafa ekki getað heimsótt þá, en samtímis hefur þetta víða ýtt undir sterkara leikmannastarf. Almennt má Segja að miðað við aðstæður gangi starfíð vel þótt það hafi auðvitað tekið geysilegum breytingum sl. tíu ár. Áður voru margir starfsmenn og við gátum farið óhindrað hvert sem var, nú höfum við 6-7 launaða starfs- menn í söfnuðinum og eiga þeir í vissum erfiðleikum með að ferðast út í hérað og sinna sínum störfum. Hefur orðið fráhvarf frá trúnni? — Fyrst eftir byltinguna varð visst fráfall og deyfð færðist yfir staði þar sem starfað hafði verið í lengri tíma. Þetta virðist nú vera að breytast. Kringum stöðina kom viss deyfð fyrir 4-5 árum en nú virðist starfið vera á uppleið þar og fólk er að átta sig aftur á hlutunum. Starfið gengur þó best fjær stöðinni í Kolme og Fasjahéraði, þar hefur verið mjög blómlegt starf frá byrjun og það vex stöðugt, enda er það í höndum heimamanna og þeir hafa orðið að standa á eigin fótum. Þannig er ástandið líka almennt í kirkjunni, það voru vissir fráfallstím- ar fyrst eftir byltinguna, en nú virðist starfið yfirleitt vera á uppleið. Fólk hefur fundið það út að það lifir ekki á brauði einu saman, önnur atriði skipta líka máli. Ýmsir sem sneru baki við kirkjunni hafa jafnvel snúið aftur. Það má t.d. nefna að í stærri bæjum, Addis og Awasa, eru kirkjurnar troð- fullar hvern einasta sunnudag. Hjálparstarf eða kristniboð? Eigum við fyrst og fremst að leggja áherslu á hjálparstarf og þróunaraðstoð? Er kristniboð átroðningur og afskipta- semi? A það rétt á sér? — í mínum augum er þetta ekki annað hvort — eða, heldur bæði — og. Kristniboð og hjálparstarf hefur alltaf farið saman. Það er biblíulegt. Að sinna neyð náungans, hjálpa sjúkum, reka skólastarf, það hefur alltaf verið hluti af kristniboðsstarfinu og þannig verður það í löndum þar sem svona neyð ríkir. Það er ekki hægt að boða fólki sem er að deyja úr hungri orð Guðs og tala um kærleika Guðs án þess að reyna að gefa þeim að borða. Það verður að lina hina líkamlegu neyð samtímis því að orð Guðs er boðað. Þetta verður ekki skilið að frá mínum bæjardyrum séð. Við getum bara litið á söguna. Það eru kirkjur og kristniboðsfélög sem staðið hafa fyrir því stærsta og mesta hjálparstarfi sem unnið hefur verið, t.d. í Afríku. Nú er eins og fólk á Vesturlöndum sé að vakna upp við það að til er fólk sem þjáist og hörmungar sem skipti okkur máli. Það er mjög jákvætt að fólk vill rétta hjálparhönd þegar hörmungar og hungursneyð dynur yfir, en kristni- boðið hefur í rauninni alltaf verið að reyna að sinna þessum málum. Vegna fjárskorts og annars hefur það ekki alltaf tekist sem skyldi. Við getum nefnt sjúkraskýlið í Konsó sem dæmi, en þar hafa mörg hundruð þúsund Frá matargjafabúðum í Qondar í Norður-Eþíópíu.

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.