Heima er bezt - 01.03.1952, Blaðsíða 12

76
Heima er bezt
Nr. 3
HJÁLPFÚSA STÚLKAN
Ævintýri eftir Eli Erichsen
Einu sinni var fátæk stúlka.
Aleiga hennar var einn hestur,
brúnn að lit, sem foreldrar henn-
ar höfðu gefið henni. Dag nokk-
urn söðlaði hún hestinn og
kvaðst ætla að fara og finna sér
eiginmann. „Ertu alveg frá þér,
barn,“ sagði móðir hennar.
„Aldrei hefi ég heyrt slíkt fyrr,
að stúlkur fari sjálfar að leita
sér að mannsefni. Þær eiga að
bíða heima hjá foreldrum sín-
um, þangað til biðillinn kemur.“
En dóttir hennar var ekki á því
að breyta ákvörðun sinni. Hún
aðeins hló glaðlega. „Nú eru aðr-
ir tímar og aðrir siðir en þegar
þú varst ung, mamma mín,“
mælti hún. „Ég er nú þegar orð-
in tvítug, og þótt ég sæti heima
í tíu ár enn, fengi ég víst eng-
an biðilinn." Með það tók hún
malpoka sinn og hoppaði á bak,
en kallaði um leið og hún þeysti
úr hlaði: „Ég kem aftur, áður en
árið er liðið, og þá skal ég verða
búin að ná mér í bezta piltinn,
sem til er í heiminum.“
Þegar hún var komin nokkurn
spöl, sá hún hóp smáfugla; þeir
voru að vappa um og leita sér
að korni í svanginn, en þar var
lítið að hafa. Hún kallaði á þá.
„Ég sé, að þið eruð sársvangir,“
sagði hún, „nú skal ég gefa ykk-
ur gott að borða.“ Fór hún síð-
an af baki, tók brauðbitann sinn
úr malpokanum og muldi hann»
niður fyrir litlu fuglana. Þeir
urðu ósköp fegnir og kvökuðu á
eftir henni, þegar hún hélt á-
fram ferð sinni: „Kallaðu á okk-
ur, ef þú þarft á lítilli hjálp að
halda.“
Þegar hún hafði riðið dálítinn
spöl, fór hana sjálfa að langa í
bita. Brauð átti hún ekki leng-
ur, en ofurlítinn fleskbita átti
hún eftir. Hún tyllti hestinum
við hríslu, kveikti eld og fór að
steikja fleskbitann. Það snark-
aði í honum og ilmurinn var svo
góður, að vatnið rann fram í
munninn á henni. En rétt hjá
bálinu var ofurlítil hola ofan í
jörðina, þar bjó músamamma
með heilan hóp af ungum, og
þau höfðu ekki fundið æta ögn
í marga daga. Þegar mýsla fann
steikarilminn, skreiddist hún úr
holu sinni til að athuga, hvern-
ig stæði á þessum indæla ilmi.
Jafnskjótt og hún rak höfuðið
upp úr holunni, kom stúlkan
auga á hana. „Hver ert þú?“,
spurði hún músina. „Ó, ég er að-
eins músamamma, ég á sjö lítil
og hungruð börn, og við höfum
ekki bragðað mat í marga daga.
Agnar lítill fleskbiti væri alveg
nóg fyrir okkur.“ „Þú skalt fá
bita,“ sagði stúlkan hlæjandi og
fleygði öllum fleskbitanum sín-
um til mýslu, en hún varð svo
glöð, að hún hoppaði marga
hringi kringum hann, áður en
hún fór að bisa við að flytja
þennan feng heim til sín.
„Kallaðu á mig, ef þú þarft á
lítilli hjálp að halda,“ tísti hún
um leið og hún hvarf niður í
holu sína. Stúlkan hélt nú áfram
ferð sinni, glöð og ánægð.
„Svona getur þetta gengið til,“
mælti hún. „Ég lagði af stað
með fullan mal, en nú er hann
galtómur og sama er að segja
um magann minn. Eina bótin
er, að nú hefir klárinn minn
ekki eins mikið að bera og áð-
ur.“ •
Eftir litla stund kom hún að
stórum skógi. Lá þröngur stíg-
ur gegnum hann, en þvert yfir
stíginn hafði kónguló spunnið
sér gríðarmikið net. Stúlkunni
fannst það ljótt að eyðileggja
þessa haglegu smíð, og sneri
hún hesti sínum af veginum til
að finna aðra leið. En kónguló-
in hugsaði með sér, að þessari
góðu stúlku skyldi hún launa
þótt síðar yrði. „Þú þarft ekki
annað en hugsa til mín, ef þú
þarft á hjálp minni að halda,“
heyrði stúlkan hana suða á eft-
ir sér. „Við höfum gert gott
verk, en nú skulum við reyna að
finna aðra leið,“ sagði hún við
hestinn sinn.
Síðan hélt hún áfram og komst
nú bráðlega út úr skóginum. Um
kvöldið kom hún að hliði borg-
arinnar, þar sem kóngurinn bjó.
Hliðið var sveipað dökkum slæð-
um, og vörðurinn, sem gekk
fram og aftur fyrir utan, var
mjög alvarlegur á svip. „Hvað
er hér um að vera?“ spurði
stúlkan. „Æ, kóngurinn okkar
dó nýlega, og við syrgjum hann
öll,“ svaraði vörðurinn. „Ekkju-
drottningin, sem nú stýrir rík-
inu, er versta norn. Hún gerir
allt, sem hún getur, til að koma
í veg fyrir, að stjúpsonur henn-
ar, ungi prinsinn, nái völdum eft-
ir föður sinn. Hann er jafnvel
ekki öruggur um líf sitt.“ „Þetta
eru leiðinlegar fréttir,“ sagði
stúlkan. „Ég ætla að vita, hvort
ég fæ ekki eitthvað að gera í
kóngshbllinni, ef til vill get ég
eitthvað hjálpað þar.“ Hélt
hún síðan áfram til hallar-
innar. Þegar þangað kom,
vantaði prinsinn einmitt ein-
hvern til að bragða á matnum,
áður en hann neytti hans, vegna
þess, að hann var hræddur um,
að nornin kynni að byrla sér
eitur. „Þorir þú að leggja þig í
þá hættu að taka þetta að þér?“
spurði hann stúlkuna. Hún
kvaðst vera óhrædd, enda leizt
henni allvel á prinsinn, en hann
var mjög glæsilegur. Fór hún
síðan beina leið út í eldhús og
tók þegar til við starfa sinn.
Drottningin hafði beðið mat-
reiðslumanninn að elda fullan
pott af graut, það væri einmitt
eftirlætisréttur prinsins. Hafði
hún sjálf komið með stærðar
trog, fullt af mjöli í grautinn,
fram í eldhús. Stúlkan sá strax,
að þetta var ekki venjulegt mjöl,
í því var aragrúi af örsmáum,
dökkum ögnum, en þær voru svo
margar, að óhugsandi var að
tína þær allar úr mjölinu. Kom
henni þá í hug, að litlu fuglarn-
ir, sem þegið höfðu af henni
brauðmolana, mundu ef til vill
geta hjálpað henni. Gekk hún
út að glugganum og kallaði, og
janfskjótt kom heill hópur af
litlum fuglum, þeir röðuðu sér
að mjöltroginu, og eftir örlitla
stund var allt mjölið orðið tand-
urhreint og hvítt. Og prinsinn
borðaði þrjá kúfaða diska af
grautnum án þess, að honum
yrði meint af. Hann hafði ekki
borðað sig jafn saddan í mörg