Heima er bezt - 01.03.1952, Blaðsíða 13

Nr. 3
Heima er bezt
77
herrans ár. En daginn eftir, þeg-
ar drottningin sá, að prinsinn
hafði aldrei verið hressari og
heilbrigðari en einmitt nú, varð
hún svo reið, að hún ætlaði
hreint af göflum að ganga. Nú
varð hún að finna upp annað
ráð til að losna við hann. Fékk
hún nú líflækni sinn til að
blanda sterku svefnlyfi í morg-
unkaffið hans. Prinsinn sofnaði
þegar, og neyddi hún síðan
lækninn til að tilkynna, að hann
væri dáinn. Lét hún því næst
leggja prinsinn í líkkistu og
gætti þess, að henni væri vand-
lega lokað, áður en hann vakn-
aði aftur. Þarna átti hann nú
að dúsa, þangað til allt væri til-
búið fyrir erfisdrykkju hans.
Vonaði drottning, að hann
mundi bráðlega deyja, fengi
hann hvorki loft né mat. Gætti
hún þess, að þetta færi allt fram
með mestu leynd, en bráðlega
fékk þó stúlkan, sem öllum vildi
hjálpa, hugboð um ráðabrugg
þetta. Minntist hún þá litlu mús-
arinnar, sem hún hafði gefið
fleskbitann forðum. „Komdu
hingað, mýsla mín,“ kallaði hún,
og í sama bili var músin þar
komin með alla ungana sína, og
voru þeir nú orðnir bæði stærri
og fleiri en áður. Sagði hún síð-
an músunum, hvernig ástatt var,
og um kvöldið, þegar allir voru
gengnir til náða í höllinni, byrj-
uðu mýsnar að naga göt á kist-
una, sem prinsinn lá í. Stúlkan
náði í brauð og smjör og alls
konar góðgæti frammi í búri, en
mýsnar færðu prinsinum þessar
vistir gegnum götin, sem þær
höfðu nagað. Gekk þetta þann-
ig nótt eftir nótt. Eftir viku var
loks allt tilbúið til erfisdrykkj-
únnar. Átti þá að opna kistuna
sem snöggvast, til þess að fólk
gæti séð prinsinn í síðasta sinn.
Drottningin lék við hvern sinn
fingur, nú þóttist hún þess full-
viss, að prinsinn væri dáinn. En
þegar kistan var opnuð, reis
hann á fætur hinn rólegasti.
Hann var sýnilega í fullu fjöri
ennþá, en drottningin blánaði og
bólgnaði af vonzku. Hún reyndi
þó að láta sem ekkert væri, en
fór strax að reyna að finna önn-
ur ráð. Stúlkan vissi þegar, hvað
hún hafði í hyggju. Hugsaði hún
þá til kóngulóarinnar sinnar, því
að hún áleit réttast að fá hjálp
hennar strax. Ekki hafði hún
fyrr minnzt hennar, en hún kom
þjótandi inn eftir salnum, fram
hjá prinsinum og líkmönnunum
og réðist umsvifalaust á drottn-
inguna. Hún tók til að þjóta
kringum höfuð hennar og spinna
og spinna án afláts, þráð eftir
þráð, þéttar og þéttar, utan um
hana. Vefurinn varð æ sterkari
og stríðari, svo að drottning
blánaði upp og gat naumast náð
andanum. En kóngulóin kepptist
við og spann sem ákafast, og að
lokum féll drottning steindauð
fram á gólf. Var hún síðan lát-
in í kistuna, sem hún hafði ætl-
að prinsinum og grafin í þans
stað.
Nú var ekkert því til fyrir-
stöðu, að prinsinn yrði kóngur,
og mikill fögnuður varð í rík-
inu. Hann spurði stúlkuna, sem
hafði bjargað honum, hvort hún
vildi hjálpa honum að stjórna
ríkinu, því að sig vantaði ein-
mitt drottningu, sem væri bæði
hyggin og hjartagóð. Stúlkunni
kom ekki til hugar að segja nei,
en kvaðst verða að sækja for-
eldra sína, áður en brúðkaupið
færi fram. Söðluðu þau nú hesta
sína, prinsinn og hún, og í fylgd
nokkurra hirðmanna hans og
ráðgjafa lögðu þau af stað á-
leiðis heim til hennar. Stúlkan,
sem öllum vildi hjálpa og gera
gott, fór í fararbroddi og söng
glaðlega:
„Áður en á enda rann
árið, fann ég góðan mann,
sá á jafnvel heila höll.
Hefi ég ekki verið snjöll?“