Heima er bezt - 01.03.1952, Blaðsíða 19

Nr. 3
Heima er bezt
83
í HERÐUBREIÐARLINDUM
Fjallsýn er úr Lindunum ha-ði fcignr og tignarleg. Herðubreið, eitthvert hið
fegursta fjall á Islandi, gnæfir til skýja rétt í nánd; í suðaustri gægist Snæfell upp
yfir hæðir og hálsa, í suðri nema Kverkfjöll og bungurnar á Vatnajökli við himin.
Kvöldin voru, þegar gott var véður, yndisfögur í Lindunnm; |rað getur h\er gert
sér í hugarlund, hve fagurt það er. þegar purpuramistri við sólarlagið slter á allar
þessar jökulbungur og jöklatinda. Tilbreytingin er líka mikil, sléttan, árnar, kvíslir,
seftjarnir, hálsar og fjallgarðar í fjarska, kolsvört og tnórauð gljúfur og hamrabelti,
jökulstrýtur og jökulbreiður, allt þetta skiptist á, og því verða litblæirnir svo
undrafagrir og margbrotnir. Loftið er svo tært og hreint, að fjarkegir hlutir sýnast
mjög nærri, unz sólarmistrið smátt og smátt færist yfir og takmörkin hverfa, en hátt
á himninum er bláminn svo djúpur og hreinn, að hver skýhnoðri sýnist mjallhvít-
ur, unz sólin rennur til viðar; þá glóa skýhnoðrarnir og alltir'himininn með ótelj-
attdi litblæjum, sem eriginn getur iýst, hvorki nteð penna né pensli. I góðu veðri á
ntorgnana var sólbrá yfir allri sléttunni, og hvergi hef ég séð jafnmiklar hillingar;
í norðri sýndist oss jafnan, er svo stóð á, öll sléttan eintómar smátjarnir með hús-
um og b.i jum og löngum lestum, eins og þær væru að koma úr kaupstað; en í
raun réttri eru þar gróðuriausir sandar; kvíslirnar og Jökulsá hillir upp, og stórir,
einstakir steinar og klettar sýnast eins og hús og hestar, cn allt er ógreinilegt og
bráðnar samait fyrir auganu á tíbránni, sem alltaf er á iði. Slíkar hillingar eru alls-
staðar rnjög tíðar á '■sandeyðimörkum. Nátttirufegurðin verður enn áhrifameiri
af því héf er ekkert, sem glepttr fyrir, og luigurinn verður þá n.emari til þess að
taka á móti öllum áhrifum, sálin er eins og skuggsjá, sem grípur ósjálfrátt allt, er
við horfir, hið einstaka hverfur, en heildin verkar á tilfinninguna, án þess hægt sé
að gera sér grein íyrir. hvað það.er, eða hvernig því er varið.
Ur Ferðabók Þorv. Thoroddsen.
íljúga ekki yfir háfinn, ef þeir
taka eftir honum, og slæmt er
að veifa honum mikið, en það
hættir óvönum við að gera, því
að bæði er, að þeir kunna ekki
að meta rétt hvenær fuglinn
kemur að eða missa af honum,
þótt hann komi að. En aðalskil-
yrðin til að verða góður veiði-
maður eru að meta rétt hvenær
fuglinn kemur að og að vera
leikinn í að ná honum í háfinn.
Vanir veiðimenn hreyfa ekki
háfinn, nema fuglinn virðist í
færi, en auðvitað getur öllum
skeikað, og svo hitt, að fuglinn
sveigir oft örlítið frá á seinustu
stundu.
Eins og áður getur sat veiði-
maðurinn áveðurs. Það var gott
þegar sólskin var og sunnan-
vindur, en öllu lakara þegar
austanrigning var. Þá var betra
að vera hlýlega búinn, einkum
þegar illa flaug, en það vildi
stundum henda, að hlífðarföt
gleymdust heima í góðu veðri
og svo skall á óveður, en ekki
kom til mála að fara heim með-
an nokkuð var að hafa og vært
var fyrir kulda. Ekki af því að
það væri fyrirskipað, heldur
þvert á móti, en enginn áhuga-
samur veiðimaður fer heim úr
flugi meðan sætt er og nokkuð
er að hafa, og enginn verður
góður veiðimaður nema að vera
áhugasamur.
Lundaveiði í háf er afar
spennandi og mann langaði á
veiðar löngu áður en maður fékk
að fara eða var fær um að valda
háfi. En eftir að maður fékk
háf þoldi maður ekki við, ef svo
stóð á, að ekki varð komist á
veiðar, ef flugs var von. Gæti ég
hugsað mér, að háfaveiði væri
ekki ósvipað sport og laxveiði,
en henni hef ég ekki kynnzt
nema af afspurn.
Gott dæmi um veiðiáhuga var
faðir minn heitinn. Hann stund-
aði veiðar í Ingólfshöfða frá þvi
hann var barn að aldri og svo
48 ár í Papey. Síðustu veiðiferð
sína með háf fór hann tæpum
tveim mánuðum áður en hann
dó úr illkynjaðri innvortis
meinsemd, liðlega áttræður að
aldri. Var hann oft sárlasinn
um sumarið, eins og að líkum
lætur, en hafði þó þrátt fyrir
það hæsta veiði yfir sumarið,
eins og jafnan áður.
Venjulega fór lundinn um og
upp úr miðjum ágúst. Maður
fann til saknaðar fyrst eftir að
hann fór, og er líða tók að sum-
armálum, voru hafðar góðar
gætur á og því fagnað, þegar
fyrstu lundarnir sáust.
Veiðiáhugi á ekkert skylt við
drápslöngun. Undirritaður er
löngu hættur að veiða fyrir at-
burðanna rás, en mér þykir allt-
af vænst um lundann, auk þess
sem mér þykir hann fegurstur
og tignarlegastur íslenzkra
fugla.
Ingólfur Glslason
frá Papey.