Heima er bezt - 01.03.1952, Blaðsíða 25

Nr. 3
Heima er bezt
89
enga bið. Háttsettur flokksmað-
ur hafði gerzt brotlegur við
trúnaðarskyldu sína og við lög
landsins, og honum þurfti að
bjarga — fyrst og fremst vegna
heiðurs flokksins . . . Já, þannig
höfðu hans góðverk verið, þann-
ig hans hjálparstarfsemi!
Æ, eintóm endileysa! Þetta var
draumurinn, en ekki vakan. í
vökunni var hann ekki ráð-
herra, sem betur fór — og hafði
vitaskuld aldrei verið, og hún
Rúna litla var ekki dáin. Hún
var að koma þarna!
En henni miðaði eitthvað svo
seint áfram. Hún var þó ekki það
þung á fæti, þó að hún væri dá-
lítið hölt. Hann mundi alltaf,
hvað hún hafði verið snör og
fljót, þegar hann hafði komið að
henni úti á sandinum. Hann sá
hana hlaupa þar um og tína
skeljar og kufunga, sem fjarað
hafði uppi, og þeytast með þetta
fram í sjó, svo langt sem útsog-
ið leyfði, en síðan hendast upp
eftir sandinum til þess að forðast
báruna, sem kom æðandi, hvít-
fext og freyðandi. Þetta upp aft-
ur og aftur.
Nei, þó að hún Rúna væri hölt,
og þó að hún væri veikfelld, þá
hafði það aldrei virzt baga hana
mikið. Hún var orðin svona, þeg-
ar hann fluttist í þorpið og í
næsta hús við hana — og þau
fóru að leika sér saman sem sex
ára krakkar, og þá strax bar hún
blak af honum, ef hann lenti í
einhverjum útistöðum. Hún kom,
stóreyg, grönn og föl, og sagði
eitthvað af þessari einstöku
stillingu, hlýju og skynsemd, og
svo kom hik á strákana og hún
gat talað við þá, og hún hætti
alls ekki fyrr en hún var búin að
koma á sáttum. Jú, það hafði
borið við, að strákar kölluðu
hana Höltu-Rúnu, og einstaka
hafði slegið til hennar og hár-
reytt hana, en ekki hafði þetta
gerzt oft, enda einungis fyrir for-
bón hennar, að sökudólgarnir
sluppu við harðar refsingar. Aft-
ur og aftur hafði leikbróðir
hennar og nágranni orðið að
stilla skap sitt til þess að kom-
ast ekki í ónáð hjá henni með
því að taka í lurginn á þeim,
sem hreyttu að henni eða stjök-
uðu við henni. Þegar skólagang-
an hófst, sýndi það sig, að hún
var enginn sérstakur námshest-
ur, en utan skólastofunnar gat
hún leyst hvern vanda, gat
hjálpað og huggað og stillt til
friðar — jafnvel þó að verstu
óróaseggir ættu í hlut.
Oft hafði hann, sem talinn var
glæsilegastur allra drengjanna
og mestur námsmaður, þegið
hjálp hennar og huggun, með-
an þau voru saman — og ekki
bara, þegar hann átti í ein-
hverjum illdeilum. Gleggst
höfðu gæði hennar, umhyggja og
hyggindi komið í ljós, þegar hann
missti móður sína. Þá hafði hann
farið einförum og engan viljað
þýðast af fjölskyldu sinni eða
leikbræðrum, og hann hafði svo
sem ekki leitað til Rúnu. í laut-
ina, sem hann lá í núna, hafði
hún komið til hans, og hún hafði
farið að tala um það, hve marg-
ir ættu bágt, hve mörgum þyrfti
að hjálpa — og hve unaðslegt
væri til þess að hugsa, þrátt fyr-
ir allt ljótt og allt aumt í veröld-
inni, hve þeir gætu látið margt
gott af sér leiða, sem vilja hefðu
á því — ekki sízt, ef þeir væru
glæsilegir og gáfaðir. Allt í einu
hafði hann sprottið á fætur,
steytt hnefana og hrópað:
,,Þegiðu, Halta-Rúna! Snáf-
aðu burt! Hvað varðar þig um
mig?“
Þá horfði hún á hann, þessum
stóru, gráu og björtu augum, og
skyndilega sló á þau slikju
djúprar hryggðar og dulins sárs-
auka.
„Gerðu það fyrir mig að lofa
mér að vera hérna stundarkorn.
Þú veizt eins vel og ég, hvað hún
mamma þin var góð við mig og
hvað ég á henni mikið upp að
unna. Ég vildi, að ég yrði mann-
eskja til þess að launa henni
með því að vera sem flestum
bágstöddum góð. Ekkert, ekkert
mundi henni þykja á við það.
Þessvegna veit ég, með hverju
sonur hennar muni launa henni.“
Þau dvöldust þarna lengi, og
eftir það hafði tekið að brá af
honum. Og upp frá þessu hittust
þau öðruhverju í þessari laut og
töluðu saman um eitt og annað,
sem þau minntust ekki á við
neina aðra. Þar hafði hún kvatt
hann, þar hafði hún sagt við
hann, áður en þau skildu:
„Kannske sjáumst við aldrei
oftar, en ég er ekkert voðahrygg
yfir því. Ég veit, að þú lætur gott
af þér leiða og hjálpar þeim, sem
bágt eiga, og þú munt fá miklu
meiri og fleiri tækifæri til þess
í höfuðstaðnum heldur en
hérna.“
Nei, nei, nei, — þetta hafði
hann dreymt! Það var fyrst nú,
sem þau áttu að kveðjast, og svo
skyldi hann hugsa fyrir því, að
þau sæjust bráðlega aftur. Hann
spratt á fætur, þarna í mjúkri
lautinni, en hné út af á ný. Það
var eins og fæturnir á honum
væru flæktir í lynginu — eða
máske í víðitágunum. Hann kall-
aðí:
„Rúna, Rúna!“
. . . Frammi í ganginum var
einn af sjúklingunum á rölti.
Það var lítil stúlka. Hún var
ósköp grönn, stakk við á hægra
fæti, og önnur öxlin var hærri
en hin. Litla stúlkan var mögur
í andliti, föl og guggin. Augun
voru stór og í þeim dj úp og myrk
kyrrð, eins og á húmguðu vatni,
en annað veifið brá fyrir í þeim
flöktandi og hræðslukenndu
bliki. Svipurinn var þrautalegur
og svo sem beiskja í viprunum
kringum munninn. Litla stúlkan
hét Sólrún, og krakkarnir köll-
uðu hana Skökku-Rúnu. Stund-
um varð hún ævareið, æpti há-
stöfum og reiddi upp kreppta
hnefana, en oftast lét hún það
afskiptalaust, hvað hún var
kölluð. Fyrir kom, að hún þaut
heim, fór inn í skúr í portinu bak
við húshjallinn, sem foreldrar
hennar áttu heima í, og lá þar og
grét.
Skyndilega stanzaði hún á
rjátli sínu. Hún hafði heyrt
greinilega, að kallað var inni á
númer 5:
„Rúna, Rúna!“
Hún hélt niðri í sér andanum.
Það var á númer 5, sem ráðherr-
ann lá, voðalega fínn maður og
mikill, og hann átti ógurlega
hreint flotta gamla konu! Að
hann væri að kalla á Rúnu litlu?
Hún hristi höfuðið. Henni hafði
víst misheyrzt. Nei, nú kallaði
hann aftur. Hann hlaut að hafa
heyrt til hennar og ætlaði að
biðja hana að fara með einhver
skilaboð, hafði sjálfsagt bilað
hringingin . . . En hvernig vissi
hann um hana? Hvað vissi hún.