Heima er bezt - 01.03.1952, Blaðsíða 26

90
Heima er bezt
Nr. 3
um svona mann, hvað svona
maður vissi? Kannske fylgdist
hann með í öllu, maður, sem átti
að stjórna öllu fólkinu í landinu,
— það hafði henni verið sagt, að
ráðherrar ættu að gera! Nú
kallaði hann í þriðja sinn. Það
var ekkert um að villast. Og
Rúna litla fálmaði eftir snerl-
inum, opnaði dyrnar, skaut sér
á hlið inn í skuggað herbergið og
lét aftur á eftir sér. Hann lá
þarna uppi við dogg á hvítum
koddanum, gamall maður með
hvítt andlit og með mikið, snjó-
hvítt hár, — lá þarna með
spenntar greipar. Hún þokaði sér
til hægri frá hurðinni, og starði
á gamla manninn. Nú opnaði
hann augun og rétti fram hend-
urnar:
„Æ, ertu þá þarna, ertu þarna
að koma, Rúna mín, einmitt,
þegar ég þarfnast þín mest? Því
stendurðu þarna, því kemurðu
ekki til mín?“
Hún mjakaði sér lengra til
hægri, en síðan áfram í áttina
að rúmgaflinum. Og gamli mað-
urinn hélt áfram að hvísla, slitr-
ótt, en þó af ákafa og heitri til-
finningu:
„Þú . . . þú ert sama yndislega
stúlkan — með stóru, gráu aug-
un, sem eru full af gæðum og
mildi. Guði sé lof fyrir, að þú
ert komin. Nú þarf ég þín mik-
ið með, nú verður þú að hjálpa
mér. Fyrir þín orð, sem hefur
þjáðzt, en vilt vera öllum góð
og öllum hjálpa, verður mér fyr-
irgefið.“
í þessari svipan opnuðust
dyrnar og hvítklædd hjúkrunar-
kona sagði:
„Gerið þér svo vel, frú!“
Og inn í herbergið sté cldruð
kona, há vexti og tiginmannleg
að höfuðburði og allri reisn.
Hárið, silfurgrátt og fagurlega
skrýft, lukti um fínlegt, hefðar-
legt og svo sem harðmótað and-
lit. Hún var í loðkápu, og svo var
sem um hana léki blær þrunginn
þægilegum ilmi. Hún gekk hæg-
um og hljóðlausum skrefum inn
gólfið, og svo lokaði þá hjúkrun-
arkonan hurðinni.
Gamli maðurinn starði á
frúna, og það var skelfing í aug-
um hans. Svo bandaði hann frá
sér, hvíslaði móður, andstuttur:
„Farðu, farðu! Þú hefur aldrei
verið til. Þú ert . . . ert vondur
draumur!"
Frúin greip í bakið á stól, sem
stóð við rúmið:
„Guð sé oss næstur! Hann er
ekki með ráði!“
Nú leit sjúklingurinn á Rúnu
litlu, og hann rétti biðjandi fram
hendurnar:
„Rúna, mín, þú hefur komið
til að hjálpa mér, — hjálpaðu
mér nú, gættu mín fyrir þessari
konu!“
Frúin vék sér við til hálfs og
kom auga á Rúnu litlu. Og frú-
in rétti úr sér og sagði kalt og
stutt:
„Hvað ert þú að gera hér inni,
telpa mín!“
Rúnu litlu fannst sem um hana
léki kaldur gustur, og hún gat
ekkert sagt. En gamli maðurinn
gerði árangurslausa tilraun til að
risa upp, og svo stóð hann þá á
öndinni. Frúin vék sér að hon-
um, en hann bandaði á ný við
henni, bar síðan handlegginn
fyrir höfuð sér — eins og lítill
drengur, sem á von á höggi:
„Þórunn, Þórunn, láttu hana
vera! Hún er komin til að hjálpa
mér, hún, sem er svo góð . . .
Komdu, komdu, Rúna mín, þú,
sem öllum vilt hjálpa! . . . Æ,
farðu, Þórunn, farðu!“
Nú fór Þórunn að titra. Brátt
skalf hún og nötraði, og tárin
hrukku niður kinnarnar.
„Farðu, farðu!“ hvíslaði gamli
maðurinn.
Þá leit frúin aftur á telpuna,
og það voru ráðþrot og bæn í
brúnum augunum. Svo brá telp-
an. við, gekk til hennar og sagði:
„Ég skal reyna að hjálpa.“ Síð-
an vék hún sér að rúminu og
lagði höndina á hönd gamla
mannsins. „Gerðu það nú fyrir
mig að vera góður við hana, úr
því að þú vilt, að ég biðji guð að
vera góðan við þig og fyrirgefa
þér.“
Gamli maðurinn þagði og
horfði á litlu stúlkuna. Hún
horfði á móti og sagði:
„Ég finn, að ég þarf ekki einu
sinni að biðja guð að fyrirgefa
þér, ef þú verður góður við hana.
Þá gerir hann það — bara sjálf-
ur.“
Og skyndilega rétti gamli
maðurinn fram höndina í áttina
til frúarinnar, sem nú virtist að-
eins gömul kona, sem væri stödd
í nauðum.
„Þórunn mín,“ sagði hann.
„Hún segir satt. Hún er fátæk
og lítil, og krakkarnir uppnefna
hana, en hún er samt mikil
manneskja, því að hún er góð.“
Frúin tók í hönd honum og
settist á rúmstokkinn, og gamli
maðurinn lét aftur augun. Svo
opnaði hann þau snöggvast og
hvíslaði:
„Þakka þér fyrir, Rúna mín.
Nú líður mér vel. Nú verður mér
fyrirgefið.“
Litla stúlkan læddist út úr
herberginu. Frammi á ganginum
nam hún staðar. Svo sagði hún
í lágum hljóðum:
„Og hann veit, að þeir upp-
nefna mig, — kannske hann viti
þá allt um mann?“ Hún horfði
um stund út um gluggann, sagði
síðan lágt: „Var það þá að vera
mikil manneskja að vera góð?“
Og hún leit niður eftir sjálfri
sér, líka á stutta fótinn. Svo
hristi hún höfuðið. „En ég gæti
nú verið betri, gæti þá verið
meiri.“
Enn um hríð stóð hún hugsi
og horfði á ský, sem bárust hrað-
fara yfir himinhvolfið. Því næst
hélt hún af stað inn ganginn og
fór inn í sjúkrastofu númer 12.
Rúna litla stóð um stund inn-
an við dyrnar og horfði á gamla
konu, sem starði á móti hvössum
augum undan hrukkóttum
augnalokum og hnykluðum
brúnum, og góflaði í sífellu tann-
lausum gómum. Svo tautaði sú
gamla:
„Á hvað er hún að glápa,
skakkrassan sú arna?“
Rúna litla gekk inn að rúm-
inu hennar, laut ofan að henni
og sagði hlýlega og svo sem biðj-
andi:
„Á ég ekki að rétta þér málið
þitt, Jensína mín?“
„Snautaðu burt og láttu mig í
friði, boran þín!“ snuggaði sú
gamla.
En Rúna litla stóð kyrr. Allt í
einu ljómuðu augun, og hún
mælti:
„Á ég ekki að gefa þér brjóst-
sykursmola, sem ég á, Jensína
mín?“
Gamla konan þagði andartak,
en sagði síðan og var ekki út af
eins höst og áður: