Heima er bezt - 01.03.1952, Blaðsíða 29

Nr. 3
Heima er bezt
93
Fögur dagsstund
kollhúfur. Mér fannst færast ró
yfir mig við bænina. Eftir dá-
litla stund vorum við Týri á
heimleið í slæmu veðri, þótt
ekki væri stórhríð. Það fyrsta,
sem ég sá, þegar heim kom, var
sauðurinn og báðar ærnar, sem
stóðu við fjárhúsdyrnar. Var
hann nú mjög gæfur, sem þó
ekki var vandi hans, hvorki fyrr
né síðar. Aldrei vissi ég til að
hann kæmi heim undan hríð af
sjálfsdáðum, nema í þetta eina
skipti. Oft hafði hann legið úti
1 stórhríðum og kom svo í fjár-
hópinn allur fannbarinn, þegar
hríðinni slotaði. Ég sagði föður
mínum frá þessu, en minntist þó
ekki á guðræknisstund mína.
Kvaðst faðir minn myndi geta
ætlað sauðnum allt annað, en að
hann kæmi sjálfur heim í hús,
ef hann færi frá fénu í hagan-
um á annað borð.
Tveimur eða þremur árum síð-
ar var ég að fylgja ömmu minni
yfir vatnasvæði. Það var síðari
hluta vetrar. Hláka og sólfar var
um daginn og því slæmt skyggni
á ísnum, þar sem við gengum
móti sól. Týri minn hljóp á und-
an okkur og lenti úti á nýiögð-
um ís sem ekki hélt, svo að hann
lenti ofan í vök, þar sem straum-
þungi var mikill. Þarna komst
Týri í hann krappann, því að
pegar hann ætlaði að skríða upp
á skörina, brotnaði hún jafnóð-
um undan þunga hans. Við nám-
um staðar nokkurn spöl frá, þar
sem ísinn var sterkari og virtum
þessa vonlausu .baráttu fyrir
okkur. Mér varð strax ljóst, að
hundurinn myndi aldrei komast
úr vökinni af sjálfsdáðum. —
Kraftar hans voru á þrotum og
ekki létt að veita hjálp, þar sem
isinn hélt ekki'einu sinni hund-
inum. Þegar mér var fyllilega
ijóst að hverju stefndi, lagði ég
frá mér allt sem ég gat, lagðist
endilangur á ísinn og byrjaði að
skríða í áttina til Týra. Hund-
urinn var nú að mestu hættur
að reyna að komast upp á skör-
ina. Er gamla konan sá hvað ég
hafði í hyggju, aftók hún með
öllu að ég legði mig í slíka hættu.
Kvað hún Týra ekki að bættari
þó að ég dræpi mig líka. Björg-
un væri vonlaus. Ég sinnti ekki
fortölum hennar. Ég nálgaðist
vökina ofur hægt og kallaði á
ÞAÐ VAR rúmri viku fyrir jól
1948. Við vorum að vinna,
nokkrir verkamenn, á Völund-
arlóðinni við að hlaða upp
timbri. — Það var umhleypinga-
samt um þessar mundir, eins og
oft á sér stað á jólaföstunni.
Þegar þannig viðrar, getur
maður kynnst mörgum veður-
farsbreytingum á sama sólar-
hringnum. Það er tilbreyting í
þessu, út af fyrir sig, þó að fáir
verði hrifnir af því. Þó getur
stundum gefið að líta fögur til-
brigði, þegar umhleypingar eru,
og þannig var það þessa dag-
stund, sem hér um ræðir. Það
var suðlæg átt, með skúra-
gangi framan af degi. En eftir
hádegið létti til og gerði rétt
að heita logn. Sólin var svo lágt
á lofti, að hún sást ekki frá
vinnustað okkar, enda var farið
að líða að sólarlagi. En rauð-
leitt sólarljósið skreytti Esjuna
fagurlega, en hún var að mestu
snævi þakin. Vikin framundan,
inn undir Viðey, var líka sveip-
uð í sólarroða, og var dásamlega
fagurt yfir hana að líta í glitr-
andi bárukviki. Krikinn milli
Olíustöðvarinnar og Kveldúlfs-
Týra til að róa hann. Ég bandaði
honum frá að reyna til við skör-
ina og, svo virtist, sem hann
hann skildi mig, því að hann
reyndi alls ekki á ísinn þegar ég
fór að nálgast vökina, heldur
lagði hann trýnið, á skörina og
reyndi að halda sér kyrrum. Eft-
ir óratíma, að mér fannst, var
ég loks kominn svo nálægt hund-
inum að ég gat náð taki á
hnakka hans. Ég bjóst nú við að
Týri myndi gera tilraun til að
stökkva upp úr er hann hafði
stuðning af mér. Það hefði get-
að þýtt að dagar okkar væru
taldir, þar sem ísinn myndi þá
brotna. En það var eins og hund-
inum væri jafnljóst og mér að
við stóðum á þröskuldi lífs og
dau'ða og hver minnsta hreyfing
gæti orðið til þess að ísinn sviki.
Hundurinn mjakaði löppunum
gætilega upp á skararbarminn.
Svo lá hann grafkyrr eins, og
bryggju var kominn í meiri
skugga, en þar var fegurðin þó
dásamlegust. Litbrigðin, sem
spegluðust þar á lognkyrrum
pollinum, voru ólýsanlega fög-
ur. Það glitraði allt í regnboga-
litum, en mest bar þó á himin-
bláa litnum. Þótti mér unaðs-
legt að horfa á þetta, þó að ég
ætti að vera að vinna. Þetta tók
litlum breytingum allt að hálfri
klukkustund. En svo smádofn-
aði það og hvarf með öllu þegar
aflgjafinn sleppti tökunum.
Þetta er eitthvert fegursta nátt-
úrufyrirbrigði, sem ég hef séð,
og er mér ekki unnt að lýsa því
svo að gagni komi. „Sjón er sögu
ríkari“, segir máltækið, og það
átti þarna við.
Ef að við gætum framleitt
svona töfrandi myndir, þegar
okkur langaði til, eins og t. d.
Geysisgosin, þá myndu margir
vilja koma og sjá, og tel ég víst,
að flestir yrðu hrifnir, engu
síður en ég varð þessa eftir-
minnilegu dagstund. Þetta, og
margt fleira af svipaðri fegurð,
getum við séð á okkar fagra
landi, þegar náttúran opnar
töfraheima sína. M. G.
hann væri að gefa mér til kynna,
að nú ætti ég að reyna að færa
mig til baka. Ég lét ekki standa
á því, enda var ég búinn að fá
nóg af legunni þarna á vakar-
barminum. Ég mjakaði mér aft-
ur á bak þumlung fyrir þumlung,
og hafði til þess aðra hendina.
Með hinni hélt ég föstu taki í
hnakka hundsins. Loks kom-
umst við svo langt, að amma
gamla gat náð í fótinn á mér og
dregið okkur báða á öruggan
stað. Enn þann dag í dag er það
mér ráðgáta, hvernig ég gat
komizt heill á húfi með hundinn.
Ég reyndi ísinn á eftir með staf
og hann vár næfurþunnur. Ekki
get ég sagt að hundurinn hafi
verið í uppáhaldi hjá ömmu
minni eftir þetta, en um hug-
leysi mun hún ekki hafa brugð-
ið mér frá þeim degi.
Örninn ungi.