Heima er bezt - 01.06.1952, Blaðsíða 9

Nr. 6
Heima er bezt
169
Böðvar Magnússon, Laugarvatni:
*
A haustnóttum og sumarmálum
i.
Ég skrifaði stutta grein í
„Heima er bezt“ um sumarmál-
in í vor, en sagt er, að annað sé
vor- en hausthugur, og svo mun
það yfirleitt vera. —
Þetta sumar, sem nú er að
kveðja, hefur verið það indæl-
asta sumar, sem elztu menn hafa
lifað, hvað veðurlag snertir hér
á Suðurlandi; sífelld blíða og
sólskin, svo aldrei þurfti að fara
í hlífðarföt. En grassprettan var
misjöfn. Tún víða kalin til stór-
skaða og óræktar-útjörð óslá-
andi, svo að margir urðu að fá
slægjur langt frá býlum sínum.
Þó mun heyskapur hafa orðið í
meðallagi að lokum, vegna hinn-
ar góðu veðráttu. Margur góð-
bóndinn er búinn að hafa þung-
ar áhyggjur yfir sauðfjáreign
sinni þessi 14 ár, sem sauðfjár-
sjúkdómarnir hafa gengið yfir,
og hafa verið að murka lífið úr
sauðfjárstofni bænda öll þessi
löngu og leiðinlegu ár, en nú er
verið að reyna að binda endi á
þennan ófögnuð með fjárskipt-
unum, hvernig sem það svo
tekst, sem allt er þó óvíst um.
Margur bóndinn og sauðfjár-
eigandinn horfir með söknuði á
eftir síðustu kindunum sínum
— síðustu ánum sínum reknum
til slátrunarstaðarins. Þegar
reknar voru héðan til slátrunar
nokkur hundruð ær nú fyrir
nokkrum dögum, fannst mér það
helzt minna mig á Ameríku-
flutningana um aldamótin, þeg-
ar hópur fólks flýði sveit sína,
óðul og land og sást aldrei fram-
ar, og víst er um það, að sauðfé
— sauðfjárkyn — þetta, sem nú
er að hverfa, og ef til vill — og
sennilega — hefur prýtt marg-
ar jarðir áratugum, jafnvel öld-
um saman, kemur aldrei aftur.
Mér finnst ég því geta skilið,
þegar ég sé tárin blika á kinn-
um gömlu hjónanna í dalnum,
þegar síðasti fjárhópurinn var
rekinn af stað til slátrunar í
haust, þótt nauðsyn krefði. En
bændur landsins eru oft búnir
að líða með sauðfé sínu þessi
hörmungaár, sem þessi fjandi
— mæði- og garnaveikin — hafa
verið að murka lífið úr sauðfé
landsins, til skaða og skapraun-
ar bændum og ríki, en til
skammar þeim, sem inn fluttu
vegna óhyggni sinnar, en lík-
lega kannast enginn við ábyrgð-
ina á þeim óhöppum.
II.
En nú er nýtt vor komið, ný
vor- og sumarsól að renna upp.
Fuglarnir, sem kvöddu okkur í
haust með angurværum og kvíð-
andi saknaðarhreim í röddunum
yfir þeim órafjarlægðum, sem
litlu vængirnir þeirra áttu fram-
undan að þreyta við, og sem hef-
ur orðið svo mörgum þeirra að
fjörtjóni. En nú eru þessir
andælu vorboðar aftur komnir,
eða eru á leiðinni. Daglega bæt-
ast við nýjar og nýjar vorraddir
söngfuglanna. Loftið er að fyll-
ast söngkliði þeirra. Allir lofa
þeir dýrð og mildi alheimsskap-
arans. Álftirnar mínar góðu og
tryggu, sem ekkert fara og allt>-
af syngja sinn lofsöng daglega,
en voru farnar að þreytast að
syngja, hafa nú tekið undir að
nýju með tvöföldum hljóðum,
til að fylla í allan vorfuglaklið-
inn. Þrösturinn kom fyrstur, þá
lóan, mýrisnýpan og stelkurinn
o. fl. o. fl. Svo bíðum við eftir
því með óþreyju að heyra spó-
ann vella, og blessaða kríuna,
sem er allra fugla duglegust og
indælust.'En hún veit nú hvað
hún syngur, sú litla, hún rasar
ekki um ráð fram framar þótt
árvökur og árvökul sé. Hún veit
fyrir víst hvenær vorið er kom-
ið fyrir fullt og allt. Hún kann
almanakið og veit vel, og breyt-
ir ekki um, hvenær krossmessan
var, vinnuhjúaskildaginn gamli
— og heldur hann enn.
En þótt allar þessar indælu
vorraddir hljómi enn að nýju
yfir okkur á þessu blessaða ný-
byrjaða vori, vantar þó eina
allra hugljúfustu vorröddina, þá
röddina, sem alltaf hefur verið
mesta gleði og unaður íslenzkr-
ar æsku frá því er land byggð-
ist, en það er jarmur unglamb-
anna, þessa indælu rödd nýs lífs
og nýs vors verður okkur sveita-
fólkinu fyrirmunað að heyra í
heilum sýslum á þessu vori, í
fyrsta sinn á ævi okkar, sem lif-
að hafa og starfað í sveitunum
alla ævi og hafa ákveðið að lifa
þar alla daga, sem guð oss send-
ir, ef má. En svo er þessi sökn-
uður sár, að geta ekki búizt við
að sjá unglamb eða heyra það
jarma til móður sinnar og vors-
ins á þessu ári, að við verðum
að fljúga í fjarlægar sveitir, að-
eins til að heyra þessa innileg-
ustu vorrödd. Það ætla ég að
gera ef ég get, og ef til vill fæ
ég samferðamenn. Því eins og
Einar E. Sæmundsen kvað einu
sinni, við „lindanið og lamba-
jarm lífið endurfæðist."
Komdu svo blessað og sælt,
hugljúfa, indæla vor!