Heima er bezt - 01.06.1952, Blaðsíða 19

Nr. 6
Heima er bezt
179
Jónas A.
Helgason:
W,
inmn

JEitt vorkvöld man ég úr bernsku bezt,
— það er blikstjarna gróinna leiða.
Á hlaðinu stóð ég og horfði á gest
um háloftin langflugið greiða,
i aftansins dákyrrð, en sólin var sezt.
Það var svanur, að fljúga til heiða.
Þá fannst mér svo gullfallegt Ijóð og lag
— lofgjörð um frelsið — ég heyra,
nýjan og funandi fiðluslag,
að mig fagnandi þyrsti í meira.
Ég þakka ennþá þann dag í dag,
■að drottinn min gaf mér eyra.
Ég hlustaði í fjarskann í fimmtíu vor,
— um fegurð og Ijóðtöfra dreymdi.
Nú þreytist minn hugur og þyngist mér syor,
en þessu ég aldrei gleymdi.
Og þó hefir alltaf aukizt mitt þor
þegar ísbrot og vorleysing streymdi.
Þegar vorgyðjan frelsar úr freranum grund
með fossnið og þeyblœvi um geima,
þá verð ég að barni stutta stund
og stend úti á hlaðinu heima,
"ogf skynja í brjóstinu ómsára und
og ókunna, fjarlœga hreima.
Og bernskunnar mininngin björt og hlý,
bið ég, að aldrei sviki
en fljúgi um bláhvelin fögur og ný
í fannhvítra svana liki.
Þá mœtir hún sjálfri sér ellinni í
œskan á jarðarríki.
Því hvítvœngjað frelsi í hátíðasal
þess heilaga musteris viða,
sem hvelfist í fegurð um fjall og dal
og fólkinu bendir til tiða,
er ímynd þess kraftar, er koma skal.
Kynslóðir þrá — og biða.
Minn hugur úr duftinu á loftsins leið
nú leggur og myrkrunum eyðir.
Því minningin forna, hrein og heið,
heillar ennþá og seiðir.
Og kvöldroðinn áklœði á skýjaskeið
úr skœrustu litunum breiðir.