Heima er bezt - 01.06.1952, Blaðsíða 28

188
Heima er bezt
Nr. 6
Sagan af drengnum, sem
sigraði fossbúann
Ævintýri eftir Eli Erichsen
Snarbratt fjall gengur alveg
fram að sjó, niður hlíðar þess
fellur á, sem myndar háan og
mikinn foss skammt upp frá
ströndinni. Á þessum eyðilega
stað þarna, undir gnæfandi fjall-
inu, bjó eitt sinn fátæk ekkja
með ungum syni sínum. Hann
var aleiga hennar, síðan hún
missti manninn sinn á mjög dul-
arfullan hátt.
Hinn ungi og væni maður
hennar hafði verið framúrskar-
andi snjall að leika á fiðlu.
Aldrei skildi hann hljóðfærið
við sig, og jafnan fylgdi honum
gleði og glaumur, hvar sem hann
fór. Tíðum sat hann og lék uppi
við fossinn, og einmitt þá var
sem hann seiddi fegursta tóna
úr strengjum fiðlunnar. Einn
dag sem oftar gekk hann upp
að fossinum til að leika, en nú
kom hann ekki aftur, og hvorki
varð nokkur maður var við fiðl-
una hans né sjálfan hann.
Nú hafði kona hans ekki aðra
að annast en litla drenginn
sinn. Tvö ein bjuggu þau að sínu
og sáu ekki annað fólk árið um
kring. Drengurinn var mjög
kyrrlátur að eðlisfari, og oft var
hann einn á ferð úti i skógi.
Hann hafði mikið yndi af að
heyra kvak fuglanna og lækja-
hjalið. En mest fannst honum þó
til um niðinn í fossinum. Það var
eins og hann seiddi hann til sín
með ómótstæðilegu afli. Oft sat
hann á litlum steini uppi við
fossinn og hlustaði, eins þótt
veður væri slæmt. Og kæmi ann-
að veður, breytti líka fossniður-
inn um blæ. Þegar sólin skein
glatt, var hann léttur og leik-
andi, en dapurlegur, þegar regn
var eða stormur.
Móðir drengsins var alls ekki
ánægð með, hve oft hann fór
einförum. Hann vildi miklu
fremur sitja uppi við fossinn en
vera inni hjá henni. Hana var
tekið að iðra þess, að hafa ekki
flutt bú sitt nær öðrum bæjum,
svo að hann gæti umgengizt
annað fólk. En minntist hún á
eitthvað slíkt, bað hann jafnan
um að fá að vera þarna áfram.
Hann virtist hvergi mundu una
sér nema þarna.
Einn dag, sem oftar, sat hann
uppi við fossinn og hlustaði.
Vissi hann þá ekki fyrri en á
knjám hans lá lítil fiðla. Hún
var úr skíru silfri og spegilfögur ,
á að líta. Hann leit undrandi í
kringum sig, en enginn var sjá-
anlegur. Hann horfði til fossins,
en á honum var engin breyting
sýnileg. En það var eins og niður
hans fjarlægðist lítið eitt, og
rödd barst að eyrum hans: „Þú
skalt æfa þig að leika á fiðluna
á hverjum degi,“ heyrðist frá
fossinum. „Þegar þú nærð meiri
leikni, mun fiðlan stækka, og
tónar hennar verða fullkomnari.
Að lokum mun hún ná fullri
stærð, og þá verður þú orðinn
svo snjall fiðlungur, að þú get-
ur frelsað föður þinn frá foss-
búanum. Hann heldur honum
hjá sér vegna þess, að hann beið
lægri hlut, þegar þeir kepptu
um, hvor þeirra léki betur á fiðlu.