Heima er bezt - 01.06.1952, Blaðsíða 32

Ég veit ekki, hve lengi ég hef legið með-
vitundarlaus á gólfinu, en þegar ég ranka
við mér, stendur Mikki iijá mér og sleikir
andlit niitt. Hann ýlfrar aumkunarlcga.
Ég kemst nú til sjálfs mín og man, hvað
er að gerast. Línus og fósturmóðir mín eru
í lífsháska. „Hjálpaðu mcr, guð minn,"
tauta ég. Eg stcnd á fatur, og nú tcksl
mér að kotna Línusi út úr . . .
. . . húsinu. Eldurinn magnast æ meir.
Uti á flötinni hníg ég örmagna niður við
hliðina á Línusi. Þá sé ég einhvcrja þúst í
húsdyrununt. Þctta er ráðsmaðurinn tneð ..
. . . fósturmóður mína í fanginu. Ég rek
upp gleðióp. Nú skiptir engu, þótt húsið
brenni, því vinum mínum hefur verið
bjargað. En nú hrópar ráðsmaðurinn:
„Fjósið brennur!"
Ráðsmaðurinn og ég hröðum okkur inn
í gripahúsin. EUlurinn hefur læst sig í þau
frá íbúðarhúsinu. Við leysum í skyndi allar
skepnurnar og hleypum þeim út.
Þetta eru síðustu forvöð. Innan skamrns
stendur allt í björtu báli, og þegar ná-
grannarnir koma til hjálpar, er öllu lokið.
En allt í einu kveður við mikil spreng-
ing inni í eldhafinu. Logandi bútar þeyt-
ast í allar áttir.
Hvað getur hafa valdið þessari spreng- ari fréttir um eldsvoðann. Það var prófast- þess að við vissum. Og nú neitar vátrygg-
ingu? Það var verkefni, sem lögreglan urinn, scm flutti mér þær. En skemmtilegt ingarfélagið að borga.
glímdi við daginn eftir. Þá var ekki annað var það ckki, scm ég fékk að vita. Vátryggingarlögin leyfa ckki, að sprengi-
cftir af byggingum mínum en rjúkandi „Lögreglan fullyrðir, að sprengiefni hafi efni séu höfð í vátryggðum byggingum. En
rústir. verið geymt í húsinu," segir prófasturinn. ekki tjáir að sakast um orðinn hlut. Jörðin
Nokkrum dögum síðar bárust mér frek- Lárus hefur haft það undir höndum án hefur verið veðsett og ég verð að selja hana.