Æskan

Árgangur

Æskan - 01.12.1933, Blaðsíða 4

Æskan - 01.12.1933, Blaðsíða 4
94 ÆSKAN ®-*">T-(J) FJÓRIR KÓNGAR ÆFINTVRI EFTIR CARL EWALD FRÍÐA HALLQRÍMS ÞVDDI 0-~»MS> Uppi á fjallstoppinum sat Norðri konungur — gamall maður með hvilt hár og skegg. Kafloðinn var hann, sterkur og villtur með ísköld, hörð augu. En nú var hann ekki reiður eins og þegar vorið rak hann frá völdum, eða þegar honum fannst haustið ekki víkja nógu fljólt. Rólegur horfði hann yfir 'riki sitt, nú vissi hann, að hann hafði völdin. Þegar hann sá, að allt var dautt og eyðilagt, strauk hann skeggið og hló ánægjulega. En allt, sem enn lifði í landinu, varð óttaslegið þegar það horfði í köldu augun hans. Trén skulfu og runnarnir voru ráðalausir af örvinglun. Músin varð blind af snjóbirtu, þegar hún leit út, og hjörturinn horfði hryggur yfir snjó- breiðuna. »Enn þá get eg brotið ísinn með snoppunni, þegar eg þarf að drekka«, sagði hann. »Enn get eg krafsað snjóinn til hliðar, svo að eg geti fengið mér grastuggu. En ef þetta helzt viku lengur, þá er úti um mig«. Fuglarnir voru alveg mállausir at ótta, þeir hugsuðu nú um þá fugla, sem höfðu flogið burt meðan tími var til. Nú vissu þeir ekki, hvað þeir áttu til bragðs að laka. Að síðustu gengu þeir fram fyrir konung landsins, til þess að votta honum hollustu sína. »Hér koma fuglar þínir, þú voldugasti allra kon- unga!« sagði krákan og vappaði um í snjónum. »Hinir hlupu úr landi strax og þeir vissu þin von. En við urðum eftir, til þess að ganga þér á hönd. Vertu náðugur, herra, og gef þú oss fæðu«. »Við lútum þinni hátign!« sagði snjótittlingurinn. »Vér höfum þráð þig!« sagði músarrindillinn og hallaði undir flatt. Allir fuglarnir tóku undir þetta og samþykktu. En Vetur konungur hló háðslega. »0 jæja, þið eruð fjöllyndir, fuglarl« sagði hann. »Nú skriðið þið fyrir mér. Þegar Sumarkóngur ríkti, skemmtuð þið ykkur óaflátanlega, þegar haust- ið kom átuð þið þangað til þið ætluðuð að springa af fylli. Strax og vorið kemur, dansið þið af ein- tómri gleði, eins og allir aðrir. Eg hata ykkur alla, með allt ykkar garg og hávaða. Þið eruð hér allir, til þess að storka mér, en eg skal ná ykkur öllum, ef eg bara get. Eg hefi mína fugla, nú skuluð þið sjá þá, og hann klappaði saman höndum og söng: ,,/ESKAN" óskar öllum lesendum sín- um gleðilegs nýjárs og þakkar fyrir við- skiptin á Iiðnu ári. ©®©©©©©©©(2©©©©Q©©©©®®©©©©©ffi©ffi©©©©©©©©©®© > »BARN ER OSS FÆTT« Himinhvolfið, sijörnublikum siráð, stafar geisladýrð um hrímgað láð. Hélurós á hrislu hverri skín, en hjúp — sem perluofið rykkilín — sig vefur fold, er máninn birtu breiðir um bjarkasal, og englahárið greiðir um iskrýnd fjöll, þar undramyndir rísa, sem alsett blysum fólatré, og lýsa í helgidóm, þar Drottinn sjálfur messar og dauðlegt allt i faðmi sínum blessar, og íekur allan heim við sig í sœtt, því »sonur er oss gefinn, barn oss fœlta. Sú jólagjöfin — Jesú — prýðin barna, — jólaljósið, heimsins leiðarstfarna. Pélur Sigurðsson. ©©©©(3®©©©©©©©©©©©©©©©©®©©©®©©©©®©©©©©©©© »Snjóhvíta snjókorn, snjókorn snjóhvíta, fljúg þú yfir fjöll. Látum voriö bjarta blómsveiga hnýta. Litum aldrei á sumarsins höll. Komið nú, vetrarins fleygu fuglar, snjóhvítu snjókorn, byggið í dalnum dúnmjúkt hreiður með þúsundir ístára ofin um dal og strönd. Sveimið um ymjandi ísabreiður, snjóhvítu snjókorn, byrgið nú blómvana lðnd«. Og fuglar konungsins flugu af stað. Allt í einu dimmdi, og loftið varð fullt af ör- smáum deplum. Hvít snjódrífan sveimaði í loftinu. Snjókornin féllu til jarðar alltaf fleiri og fleiri, óendanlegur fjöldi, öll jafn hvít og jafn þögul lögð- ust þau hlið við hlið. Hvíta teppið, sena lagðist yfir jörðina, varð stöðugt þykkra og þykkra. Fuglarnir leituðu skjóls í skóginum og störðu daprir út í loftið. Hvergi sást á dökkan díl, allt var jafn hvitt — jafn mjúkt. Aðeins trén stóðu upp úr, og fljótið rann yfir engið svart af reiði. »Þig get eg fjötrað!« sagði Norðri konungur. Þegar kvöldaði gerði logn. Þá minnkuðu bylgj- urnar á fljótinu. (Framh.). •o« iooodQ L

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.