Æskan

Árgangur

Æskan - 15.12.1933, Blaðsíða 18

Æskan - 15.12.1933, Blaðsíða 18
JÓLABLAÐ ÆSKÚNNAft 1933 Nú um dagssetursskeiðið var sólskinið rósrautt; og eins og það hefði verið blóði blandað, varpaði það lit sínum á allt, sem á leið þess varð, þar sem það seitlaði niður þrönga götuna. Það málaði krukku leirkerasmiðsins jafnt sem viðarborðið, er brakaði undir sög trésmiðsins, og blæjuna hvítu, sem huldi andlit Maríu. En langfegurst glitraði sólskinið í litlu vatnspollunum, sem safnast höfðu milli stóru, hrufóttu hellanna, sem lagðar voru á strætið. Og allt í einu stakk ]esús hend- inni niður í þann pollinn, sem yar næstur honum. Hon- um hafði hugkvæmzt, að mála gráu fuglana sína með leiftrandi sólskininu, sem varpað hafði svo fögrum bjarma á vatnið, á veggi húsanna, á allt umhverfis hann. Og Jesúm heppnaðist, að ausa upp sólskininu eins og lit úr málarakrús, og þegar hánn dreyfði því yfir litlu leirfuglana, færðist það eigi úr stað, en huldi þá frá hvirfli til ilja með demantskærum ljóma. Júdas. sem öðru hverju var litið til ]esú, til þess að sjá, hvort hinn síðarnefndi byggi til fleiri og fegri fugla en hann, rak upp fagnaðaróp, þegar hann sá, hvernig Jesús málaði leirfuglana sína með sólskininu, sem hann jós upp úr' vatnspollunum á strætinu. Og Júdas dýfði einnig hendinni niður í vatnið og reyndi til að festa hendur á sólskininu. En honum tókst ekki að festa hendur á því; það rann úr greipum hans, og hversu hratt sem hann hreyfði hendurnar til að grípa það, smaug það burt, og hann náði ekki í agnarögn af lit á vesaiings fuglana sína. »Bíddu, Júdas!« mælti ]esús. >Eg skal koma og mála fuglana þína«. >Nei«, sagði ]údas, »þú færð ekki að snerta þá; þeir eru nógu góðir eins og þeir eru«. Hann reis á fætur, hnyklaði brýrnar og beit á jaxl- ann. Og hann steig breiðum fætinum á fuglana og breyíti þeim einum eftir annan í lítinn, flatari leirkökk. Þegar hann var búinn að eyðileggja alla sína fugla, gekk hann til ]esú, sem sat og klappaði leirfuglum sín- um, er leiftruðu eins og gimsteinar. ]údas virti þá þög- ull fyrir sér, en svo lyfti hann fætinum og steig á einn þeirra. Þegar ]údas dró að sér fótinn og sá, að litli fuglirin var orðinn að gráum leir, létti honum svo í skapi, að hann fór að skellihlæja, og hann lyfti fætinum til að merja annan fuglanna. »Júdas«, hrópaði ]esús, >hvað ertu að gera? Veiztu ekki, að þeir eru lifandi og geta sungið?* En ]údas skellihló og tróð enn einn fuglanna undir fótum. ]esús litaðist um eftir hjálp. ]údas var mikill vexti, og ]esús var ekki nógu sterkur til þess að halda hon- um í skefjum. Honum varð litið til móður sinnar. Hún var ekki langt í burtu, en þó myndi ]údas verða búinn að eyðileggja alla fuglana áður en hún kæmi á vettvang. SiooooooooooooooooooooooœooooooooooooÉ o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o 8 o o o o o o SÓLSTOÐUR Eftir RICHARD BECK Velkomin sól! Þú vefur hlýjum faðmi hvert veðurbarið strá, hvert tré í skóg; þín blíða ásýnd hrekur hríð í felur, en hrynja bylgjufjöll á trylldum sjó. Velkomin sól! Þú græðir gömlu sárin og gróður nýr í sporum þínum rís. Með geisla-penna' á klakans kinn þú letrar: An kærleiks — þjóð er sálar-dauði vís. Csoooooooooooooooooooooooooooooooooooosy OOOOOOOOoOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO* O 00 Tárin komu fram í augu ]esú. ]údas var búinn að troða undir fótum fjóra af fuglum hans; hann átti eina þrjá eftir. Honum gramdisí að sjá fuglana sína standa eins og steina, verða fótum troðna, án þess að gefa nokkurn gaum að hættunni. ]esús klappaði saman höndunum til að vekja þá af dvala og hrópaði til þeirra: »Fljúgið þið, fljúgið þið!« Þá fóru fuglarnir þrír að bæra litlu vængina; með hikandi vængjataki tókst þeim að flögra upp á þak- skeggið, þangað sem þeir voru öruggir. En þegar ]údas sá, að fuglarnir tóku til vængjanna og flugu að boði ]esú, fór hann að gráta. Hann reif hár sitt, eins og hann hafði séð gamla menn gera af hræðslu og sorg, og hann fleygði sér að fótum ]esú. Og ]údas lá og velti sér í duftinu frammi fyrir ]esú, eins og rakki, kyssti fætur hans, og bað hann að troða sig undir fótum. Því ]údas elskaði ]esúm og dáði hann og tilbað hann — — en hataði hann jafnframt. En María, sem stöðugt hafði horft á leik drengjanna, reis nú á fætur, tók ]údas í fang sér og klappaði honum. >Vesalings barn!« mælti hún við hann. >Þú skilur ekki, að þú hefir reynt að gera það, sem engin lifandi vera fær áorkað. Færstu aldrei framar slíkt í fang, viljir þú ekki verða ógæfusamastur allra mannanna barna. Hvernig má ætla, að færi fyrir þeim af oss, sem legði út í, að etja kappi við þann, sem imálar með sólskini og blæs lífsanda í dauðann leirinn?« oo oo oooooooooooooooooooaooooooooooo-ooooooooooooo OO 0 0

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.