Æskan

Árgangur

Æskan - 15.12.1933, Blaðsíða 20

Æskan - 15.12.1933, Blaðsíða 20
10 JOLABLAB ÆSKUNNAK 1933 í einu nokkur orð, er komu honum fil að hrökkva við, og blóðið þaut fram í kinnar hans. »]á, Árni minn. Eg vildi, að hamingjan gæfi, að þú fengir afvinnu hjá Benísen. Það væri það eina, sem gæfi bjargað okkur frá því að fara á sveitina<. — Meira heyrði Sveinn ekki. En hann vissi vel, hver þetta var. Það var hún Elín í Koti. Hún hafði orðið ekkja fyrir nokkrum árum og átti fjögur börn. Árni var elztur. Og nú var hann líka að reyna að fá stöðuna hjá Bentsen. Sveinn hélt áfram. Hann gekk dálítið hraðar en áður. Hann átti enn eft- ir tveggja tíma gang, svo að hon- úm veitti ekki af að halda áfram! En það var eins og einhver rödd í brjósti hans hvíslaði að honum, að hann skyldi snúa við. Hvað var að tarna ? Átti hann ekki réttmætt er- indi? Og hafði ekki húsbónd- inn sjálfur árn- að honum allra heilia? >Það er nú sama«, hvíslaði röddin. >Þú ættir samt að snúa við« En Sveinn herti sig sem mest hann mátfi, svo að hann kófsvifnaði, þrátt fyrir vetrarkuldann. Bentsen kaupmaður Iyfti gleraugunum upp á enni, eins og hann var vanur að gera, þegar hann þurfti að hugsa sig vandlega um. >]á«, sagði hann hægt og hugsandi. >Eg held, að það verði bezt, að þú fáir stöðuna hjá mér. Þú ert ein- stæðingur í heiminum — og mér er sagt, að þú sért duglegur drengur. Arni er það nú reyndar líka, en eg þarf ekki nema á einum dreng að halda, og það verður þá þú. Ertu ekki glaður yfir því?« >]ú — jú. Eg hefi varla getað um annað hugsað, síðan eg las auglýsinguna í blaðinu*. Bentsen hló. >Mér datt það nú í hug. ]æja! Þú kem- ur þá annan janúar<. Sveinn var kominn út á götu aftur. Hann hafði fengið ósk sína uppfyllta. Hann gat farið heim til húsbænda „Já, drengur minn, eg skal taka Arna í þinn stað". sinna og sagt: >Það var eg, sem hafði heppnina með mér«. Og þau mundu áreiðanlega verða glöð fyrir hans hönd. En sjálfur var hann undarlega lítið glaður, og samf hafði honum gengið allt að óskum. Hann hafði séð framan i Árna frá Koti. Árni hafði ekki farið að gráta, hann hafði alls ekki kvartað, en föla andlitið hans var svo óumræðilega þunglyndislegt. Og nú varð hann að fara heim til mömmu sinnar og segja: >Eg fékk ekki vinnuna, mamma mín. Eg var ekki svo heppinn*. >Þetta væri það eina, sem gæti bjargað okkur frá því að fara á sveitina*, hafði móðir Árna sagt. Sveinn sfóð kyrr, þar fil hann fann, að hann sveið í fæturna af kulda. Hann varð að stappa þeim niður, til þess að fá í þá hita. En hann sjálf- ur! Var hann svo sem í nokkrum vandræðum, þó að hann léti Arna eftir þessa vinnu? Æffi hann ekki að fara aflur til kaupmannsins? Sveinn átti í sáru stríði við sjálfan sig. En hálfri klukkustund síðar, stóð hann aftur inni í skrifstofu kaupmannsins. Bentsen leit upp alveg hissa. >Heyrið þér — heyrið þér, Bentsen. Viljið þér ekki taka Arna í staðinn fyrir mig? Það mundi geta bjargað þeim frá því að fara á sveitina, sagði mamma hans«. Nú hafði hann þá stunið því upp. Bentsen ýtti gleraugunum upp á enni. >Nú — en þarft þú ekki sjálfur að fá þessa atvinnu?* spurði hann hægt og hugsandi? >Ekki beinlínis. Eg get fengið að vera kyrr hjá hjón- unum í Dal — en þau hafa ekki mikið við mig að gera, þau hafa nógan vinnukraft — og þess vegna* — Benfsen horfði framan í Svein með rannsakandi augna- ráði. Hann sá, að andlit drengsins bar vottumfestuog vilja. Hann sat dálitla sfund þegjandi, síðan ræskfi hann sig og mælti:

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.