Æskan

Árgangur

Æskan - 01.04.1908, Blaðsíða 1

Æskan - 01.04.1908, Blaðsíða 1
ÆSKAN BARNABLAÐ MEE> MYNDUM XI. árg. Eignarrétt heiir: St.-Stúka íslands [l.O.G.T.] Rvík. April 19 08. Ritstjóri: séra Friðrik Friðriksson. 7—8. tbl. Hugdjarfi skipsdrengurinn. (Úr norsku). Dökkeygður drengur, fölur og hníp- inn i bragði, stóð á þijfarinu og studd- ist upp við borðstokkinn á skipi nokkru og liorfði á freyðandi bylgjurnar, sem gjálpuðu við skipshliðina. Skipið hafði lagt úr liöín fyrir nokkr- um dögum og þetta var í fyrsta sinni, sem Allan, skipsdrengurinn, hafði kom- ið á sjó. Það leit út tyrir að, hann sneiddi lijá hinum háséturium; þeir voru flestir siðlítil hrottamenni. Hann var lljótur til að gera það, sem fyrir hann var lagt, en tómstundnm sínum varði hann til þess að horfa yfir hafið til lands, sem nú var að hverfa sjón- um. Sjómennirnir gerðu marga til- raun til að koma honum til að drekka vín með sér og hlóu þeir og gerðu gys að honum og stundum bar það við, að þeir fóru illa með hann, þegar hann neitaði að gera að vilja þeirra. Að lokum urðu þeir ásáttir nm að þröngva honum til að drekka og þeg- ar þeir einn dag komu að honum aftur á skipinu, hélt einn þeirra honum, meðan annar reyndi að hella brennivíninu ofan í hann og hlóu hin- ir dátt að gamni þessu. »HIæið þið bara!« mælti Allan með einbeittum rómi, »en ég mun aldrei bragða einn dropa af þvi. Þið ættuð að skammast ykkar fyrjr að drekka það sjálfir, hvað þá heldur fyrir það að reyna til að neyða því ofan í ung- ling!« Skipstjóri og stýrimaður heyrðu há- reystina og komu að, til þess að vita, hvað um væri að vera, — Allan varð því feginn, því hann þóttist vita, að þeir mundu koma í veg fyrir 111— mensku skipverja. En skipstjórinn var sjálfur ruddalegur drykkjuslarkari og þegar hann heyrði hver orsökin varað þessum aðförum,þá kvaðst hann bráðum skyldi fá hann til að taka inn lyfin sín. Þegar hann heyrði, að Allan hafði fleygt flöskunrii í sjóinn, skipaði hann i reiði: »Hefjið þið snáða upp á stórsiglupallinn! Ég skal kenna hon- um að hætta því að eyðileggja eigur mínar.« Tveir af skipverjum komu nú til og ætluðu að framkvæma skipun skip- stjóra, en Allan gaf þeim bendingu um að hverfa frá og mælti með lágri og auðmjúkri rödd: »Eg ætla að fara upp sjálfur, skipstjóri. Ég vona, að þér afsakið mig, því ég ætlaði ekki að reita neinn til reiði«. Hönd hans

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.