Æskan

Árgangur

Æskan - 01.08.1908, Blaðsíða 3

Æskan - 01.08.1908, Blaðsíða 3
ÆSKAN 59 En þá kemur það, að orðunum verð- ur að fylgja tilfinning. Þú finnur til, verður var við hlýjar og góðar hugar- hræringar. Þá vaknar hjá þér gleði yfir ættjörð þinni. Pú sérð hana sem fagra hugsjón. Tignarleg rís hún upp fyrir augum þínum, með fjöllum og jöklum, og grænum grundum, og grónum hlíð- um, ám og elfum o. s. framv.; þú íinn- ur til þessarar fegurðar, og finnst mikið til hennar koma. Eg sé og veit að skógarnir og akrarnir í Danmörk eru prýðisfallegir, en eg hefi aldrei fundið til þess, en þegar eg var drengur á þín- um aldri man eg eftir því, að fjallafeg- urðin á norðurlandi gagntók mig með einhverri unaðslegri hlýju. En nú á saman landið og þjóðin, sem hýr og búið heíir í landinu. Þú ert einn liður í þessari þjóð, og ef þú finnur til ætt- jarðarástarinnar, þá er það líka af því að allar minningarnar standa á bak við; því betur sem þú þekkir sögu þjóðar þinnar þess meíri velvildarhita ber þú í brjósti þínu til hennar. Þú sér þá heil- ar raðir af kynslóðum koma fram frá þeirri stundu, er »komu feðurnir frægu og írjálsræðishetjurnar góðu austan um hyldýpishaf hingað í sælunnar reit«, og svo hverja af annari alt til þessarar stundar, er þú nú ert uppi. Og þér verður hlýtt í brjósti ýmist af gleði eða sorg, er þú minnist, hversu þessar kyn- slóðir hafa starfað og strítt, lifað og lið- ið, ýmist í sæmd og sæld, eða í niður- læging og neyð. En hver og ein kyn- slóð hefir lagt sinn skerf til Hfs þíns. Hver kynslóð naut móðurástar hinnar undanfarandi kynslóðar, og lærði svo að elska þá, sem næst kom á eftir, og svo koll af kolli, þangað til mamma þín tók þig í faðm sinn og elskaði þig. — Þetta er eins og árstraumur, sem flæðir í gegn- um líf þjóðarinnar og gjörir hana að einni heild. — En eftir þeirri kynslóð, sem þú telst til, kemur önnur ný með sama lífsstrauminum í sér og þess vegna lítur ekki ættjaröar-ástin einasta aftur í tímann og hlýnar við minningu fornra tíða, heldur lítur hún og fram á leið til þess, er koma mun. Það verðurlíka innihald ættjarðarástarinnar. Og von- in um blóingun og golt gengi og mikl- ar framfarir er lika einn þátturinn í æltjarðar-ástinni. Þetta er nú alt suman gott; nú vit- um við að ættjarðar-ástin er ekki að eins orðin tóm, heldur og djúpsett til- finning frjóvguð af minningum og vermd af framtíðarvonum. En nú kemur þraut- in þyngst og það sem bezt þarf að læra. Kæmi nú ættjarðar-ástin ekki fram i öðru, þá væri hún litils nýt. En nú segjum við: Sé ættjarðarástin okkar sönn, þá kemur hún fram ekki aðeins í orðum og tilfinningum, heldur og í verki. Það verður nú að sj'na sig, hvort við eigum nokkra ættjarðarást að gagni, í því, sem vér viljum gjöra og leggja í sölurnar fgrir œitjörðina. Nú heyrist mér þú segja: »Já, þeg- ar eg er orðinn stór skal eg gera margl og mikið fyrir ættjörðina!« Þegar þú ert orðinn stór, ætlarðu að geyma það þangað til? Ef þú gerir það, þá máttu heldnr ekki tala um ættjarðarástina

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.