Æskan

Árgangur

Æskan - 01.08.1912, Blaðsíða 4

Æskan - 01.08.1912, Blaðsíða 4
fiO Æ S K A N. gengi oft matarlaus til svefns aö kvöldi og systkini hans við skorinn skamt, þá mátti þó búast við að yfir keyrði, þegar veturinn gengi i garð. Vesalings Aðólf gat ekki fórnað hönd- um til bænar; en i hjarta sinu hróp- aði hann óaflátanlega til drottins og bað hann ásjár. En samt var hann alt af öruggur, þegar hann lalaði við móður sina, eins og ekkert væri um að vera. Einu sinni var gott veður og heitt af sólu. Aðólf settist á bekkinn úti fyrir húsdyrum sinum. Einhvergóður maður hafði gefið honum nokkrar arkir af gljáhvítum pappir. Hann tók nú eina örkina með fætinum, ýlti ofan á hana tveimur smásteinum til þess að halda henní fastri, stakk svo blý- antinum á milli tánna og fór að teikna i ákafa. Hann teiknaði nú ýmislegt, sem menn þar eru vanir að hafa til að skreyta hús sín utan og halði lyrir sér teikningar kennara síns og tókst að ná þeim nokkurn veginn. En alt í einu heyrði hann, að ein- hverjir stóðu við hliðina á honum. Það voru þá tvær hefðarmeyjar, sem horf'ðu undrandi á þennan fáséða teikningameistara. »Liggur þessi vegur upp í Heljar- dal?« spurði loks önnur þeirra. Aðólf spratt upp og svaraði: »Já, þessi gangstígur liggur beint þangað«. »En hvað er það, sem ég sé?« spurði hin stúlkan, sem hafði verið að virða fyrir sér teikningar hans. »Getið þér virkilega teiknað með fætinum? Er það mögulegt, að þér hatið teiknað þessar myndir á þann hátt?« »Já«, sagði Aðólf, og stúlkurnar rak alveg í rogastanz, þegar hann teiknaði eina myndina að þeim ásjáandi. Þetta var þó sannarlega skrítnasta æfintýrið, sem þær höfðu lifað, og aldrei hefðu þær trúað þvi, ef þær hefðu ekki séð það sjálfar. »0-og«, mælti önnur þeirra og dró seiminn, »viljið þér ekki selja okkur eina myndina?« »Selja?« Aðólf hafði nú aldrei hugs- að til þess, því að enginn hafði til þessa metið þær að nokkru. »Selja?« Hann vildi helzt segja blátt áfram: »Takið þér þær bara; ég tek ekkert fyrir þær«. En þá hugsaði hann til mömmu sinn- ar og litlu systkinanna og sagði hik- andi: »Viljið þér máske greiða mér eitthvað fyrir eina þeirra?« »Hvað á þessi mynd þarna að kosta?« Aðólí roðnaði út undir eyru. En stúlkan skar úr málinu og rétti honum pening og mælti: »Er þetta nóg?« Nóg? Ó, alt heimilið gat litað á því i marga daga. ()g þetla hatði hann, hann sjálfur, unnið sér inn! Það var honum óumræðilegt fagnaðarefni. Stúlkurnar fóru nú sina leið, en Aðólf sat grafkyr með peninginn á hnjánum; hann halði allað sér hans sjálfur, og hann gat máske — máske unnið sér inn miklu meira. Var nú þetta hjálpin frá drotni, sem hann hafði svo lengi verið að biðja um. Var hún nú þarna komin og svo miklu meiri og dýrlegri en honum hafði nokkurn tíma til hugar komið? Það var ekki

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.