Æskan

Árgangur

Æskan - 01.08.1912, Blaðsíða 6

Æskan - 01.08.1912, Blaðsíða 6
62 Æ S K A N. ölmusugjöl', heldur aflafé hans. En það vissi Guð einn, hvað hann hafði fyrir því haft, að geta aflað þessa fyrsta penings. Og hann, auminginn fyrir- litni, sem alt til þessa haíði verið for- eldrum sínum til byrði, — gat hann nú, ef til vill, orðið til gagns að lok- um? Átti hann að koma í stað föður síns og hafa ofan af fyrir heimilinu? Ó, hvað hann skyldi þá teikna nótt og dag, ef hann gæti séð fyrir ástvin- um sinum með myndunum sínum! En móðir hans dró nú samt úr þessari gleði hans. Hún tók að sönnu ánægjulega við peningnum, en hún var á því, að stúlkurnar heíðu gefið honum þetta eins og ölmusu af tóm- um brjóstgæðum, af því að hann, — handalaus auminginn — væri svo brjóstumkennanlegur. Þetta féll Aðólf svo þungt. En daginn eftir settist hann samt ai'lur á bekkinn og breiddi út margar myndir við hliðina á sér; en enginn íór um veginn þann daginn, sem vildi kaupa neitt af honum. Hann mælli ekki orð l'rá munni og móðir hans ekki heldur. En um kvöldið strauk hún hendinni um vanga honum og mælti: »Mundu eftir þvi, að við þurf- um ekki að svelta þessa vikuna«. Pá ætlaði ekkert úr honum að verða. Enginn haíði hrósað honum árum sam- an. Hann barðist við tárin og mælti: »Mig langar svo til að gela unnið fyrir einhverju, svo ég verði þér ekki alt af til byrði!« »Þú — til byrði!« Það var eins og móðir hans væri að hugsa sig dálítið um, en síðan mælti hún: »Aðólfminn! Ég veit ekki, hvernig ég heíði klofið það til þessa, ef þú heíðir ekki verið«. Nú var vana-viðkvæðið þagnað á vörum hennar: »Ó, að þú værir kom- inn undir græna torfu, Aðólf minn!« (Fratoh.) Úr æsku minni. Viltu ekki vera pabbi minn líka? \ Í5||;'' G var á i'yrsta árinu, svolítill hnokki, 'isjgkézi þegar ég misti i'öður minn. kiiÁ Að ári liðnu giftist mamma mín aí'lur og cg eignaðist stjúpa, sem var mér eins góður og faðir, og ég kallaði hann lika pabba minn. Svo eignaðist ég hálfbróður. Hann var lát- inn heita .lónas, en var alt af kallaður Nonni. Þegar 'hann var í'arinn að slálpast og gcla talað, vorum við eitt sinn að leika okkur á gölfinu, þegar pabbi kom inn. »Kemur pabbi! kemur pabbi!« sögðum við báðir í einu og hlupum í fangið á honum. bPú átt ekki þennan pabba, — ég á hann«, sagöi Nonni og ýlti mér frá. »(), vísl; víst á ég hann«, sagði ég og hljóp til mömmu. »Mamma! mamma! Á cg ckki þennan [)abba? Ha, mamma, er pað ckki satt'? Á eg ekki þennan pabba?« s]>urði ég óþolinmóður. »Nei, elskan mín. Hann pabbi þinn er dáinn. En biddu þennan að vera pabba þinn i staðinn«, sagði mamma. »Á, sko til! Sagði ég ekki saU?« sagði Nonni og kinkaði kolli sigri lirósancii fram- an í mig. Ég gaf mig ekkert að því, cn hljóp upp í fangið á stjúpa mínum og spurði:

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.