Æskan

Árgangur

Æskan - 01.02.1927, Blaðsíða 4

Æskan - 01.02.1927, Blaðsíða 4
12 Æ S K A N Daginn eftir þennan viðburð kom „heimski" Jörundur í skólann jafnsyfj- aður og vant var. Mamma hans kom með honum þenna dag, og henni var ó- skiljanlegt, hvernig hann gæti verið svona syfjaður, því hanil færi alt af jafn- snemma að sofa og aðrir á kveldin og vaknaði eins og aðrir á morgnana. Nokkru seinna um daginn hitti Vendel kirkjuþjóninn og spurði hann, hvort Brita dóttir hans hefði nokkuð spilað á kirkjuorgelið kvöldið áður. „Spilað á kirkjuorgelið?" sagði hann, forviða og ýtti gleraugum sínum upp á ennið. „Nei, ég held nú síður, Brita litla vár lasinn í gærkveldi og fór snemma að hátta". „Ég spurði nú bara svona", sagði kennarinn, „því hún Stína, gamla mamma, fullyrti, að hún hefði heyrt orgelhljóma frá kirkjunni í gærkveldi". Kirkjuþjónninn hló. ,,Já, hún Stína gamla sér nú alt af ofsjónir, hvar sem hún fer. Seinni part dagsins sat kennarinn og leiði'étti stíla og það var orðið framorð- ið þegar hann var búinn að því. Það var mesta illviðri úti, stormur og stórrign- ing. Honum fanst því ekki árennilegt að leggja út í njósnarför í þetta sinn og bjó sig í þess stað til þess að taka á sig náðir. Þá var alt í einu barið hart að dyr- um. Hann opnaði dyrnar og Kristófer gamli frá elliheimilinu gekk inn. „Ó, afsakið mig, góði maður", sagði Kristófer gamli, „en ég var sjónarvottúr að sliku undri núna, er ég gekk fram hjá kirkjunni, að eg mátti til með að segja yður frá því". „Svo-o? Var Ijós þar?" spurði kenn- arinn. „Já-á". „Var verið að spila á orgelið?" „Já-á. — En hvernig stendur á að þér vitið þetta? Voruð þér þar sjálfur?" „Nei, nei, en vertu rólegur, karl minn". „Er þetta þá ekki reimjeiki, efa hvað?" Kennarinn hló. „Nei, ég held nú síði;;\ Vofur eru engar til". „Hum, ja, ég er nú á dálítið aniv.ii skoðun í þvi efni", sagði gamli maður- inn, „og eitthvað er þetta undarlegt". „Heldurðu að það sc spilað þar enn- þá?" „Já, — ég veit þó reyndar ekki". „Komdu með mér og svo skulum við aðgæta hvað á seiði er". Gamli maðurinn varð óttasleginn við þessi orð: „He, ¦— he — nei, ég má til með að í'lýta mér heim, held ég, cg vcrð annars lokaður úti". „Þú skalt f'á að sofa hjá mcr í nótt ef svo fer". „Þakka yður fyrir, þökk — en — — ". Og Kristófer gamli hypjaði sig á burtu hið bráðasta, bráðara en honum var trú- andi til jafngömlum manni. Litlu seinna var kennarinn kominn í regnklæði og lagði af stað eftir dalnum með staf í hendi áleiðis til. kirkjunnar. Þegar hann átti svo sem tvö hundruð metra ófarna til kirkjunnar, sá hann Ijós þar inni og var það slökt í sömu , andránni. Hann hljóp við fót. Nii skildi þessi gáta ráðast, hvað sem tautaði. Þeg- ar hann kom að næsta horni kirkjugarðs- ins, þá sá hann einhvern hoppa yfir garðinn hinu megin. „Stattu kyr!" hrópaði hann. Maðurinn nam staðar eitt augnablik, en tók svo til fótanna eins og um lífið væri að tefla og hvarf inn í skóginn. Vendel kennari gekk inn um skrúð- húsdyrnar og upp að orgelinu og kveikti Ijós. Þá sá hann að nótnabókin horfna var aftur komin á sinn stað. Kennarinn héll svo heim aftur í rign- ingunni og einsetti sér að hafa hendur i hári kirkjugestsins daginn eftir. Leið svo til næsta dags. Þann dag var Jörundur ver á sig kom- inn en nokkru sinni áður. Það var eins

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.