Afturelding - 01.04.1962, Blaðsíða 15

Afturelding - 01.04.1962, Blaðsíða 15
AFTURELDING Spurt og svarað SPURT: Hvaða munur er á endur- fæðingu, réttlætingu og helgun í Gamla- og Nýja testamentinu? Spyrjandi. SVAR: Hinir trúuðu í Gamla sátt- málanum, lifðu í trú á Guð og fyr- irskipanir hans. I þessari trúaraf- stöðu og hlýðni við þessi ákvæði, áttu þeir sitt frelsi og helgun. í eft- irvænting og von, horfðu þeir fram til hins komandi endurlausnara. Sælir í þessari von, lögðu þeir frá sér pílagrímsstafinn, og gengu trú- aröruggir inn til eilífðarinnar.- Eftir að Jesús deyr á Golgata, og fullkomnar frelsisverkið með dauða sínum, horfum við, í Nýja sáttmál- anum, til þess endurlausnara, sem er kominn, og öðlumst frelsið gegn- um trúna á hann. Hins vegar er það augljóst mál, að frelsisreynsla Nýja sáttmálans er miklu auðugri, fyllri og áþreifan- legri, vegna orðs Nýja testamentis- ins og fyllingar Heilags Anda. Hún er líka auðugri og víðfemari að því leyti, að það er fyrir allar þjóSir, en hinn Gamli sáttmáli var aðeins fyrir Gyðinga eina. Þá voru það aðeins fáir útvaldir sem fylltust Heilögum Anda, en í Nýja sáttmál- anum er þetta gjöf til allra. Þetta undirstrikar Pétur á hvítasunnudag, er hann segir: „Og það mun verSa á hinum efstu dögum, segir GuS, aS ég mun úthella af Anda mínum yfir allt hold." * * * KBISTINDÓMUBINN. Hann er góður íyrir gamlar konur og börn, sagðl ungur maður, sem halðl Jnlklð állt á sjálfum sér. Komi maður 6 samkomu, sér maður, að þar eru tíu sinn- um flelrl konur en menn. — E£ tíl vlll er það rétt, svaraðl eldrl kona, en koml maður I fangelsi, er þar að flnna tlu sinnum flelrl karla en konur. ef til vill vebst i vkih þig sjAlfan. Að samkomu lokinnl í fisklþorpl einu, kom veðurbarinn sjómaður fram til pré- dikarans. — Þekklð þér mig aftur, spurðl hann. Fyrlr um það bll tvelmur árum, töluBuð þér yfir nokkrum fiskimönnum hér 6 staðnum. Munið þér eítir, að elnn þclrra gekk fram og sagði: — Ég get mjög vel komizt af án Guðs. Og minnist þér hverju þér svöruðuð? Þér sögðuð: — Það er lika tll önnur hlið á málinu. Guð getur vel komlzt af án yðar! Óg ekkl er gott að vita hver verður slgurvegarinn að lokum, þér eða Guð. Ég relddist, blótaðl miklð og íór lelðar minnar. En þótt undarlegt megl virðast, þá gat ég ekki gleymt þessum orðum. Ég ákvað að segja konu minni írá þessu, og bjóst við, að hún mundt skemmta sér vel, er hún heyrði þetta, þvi að hún var álika guðlaus og ég. En i þetta sklpti hló hún ekki. Af blótsyrðum og formael- lngum getur aldrei komið nema slæm uppskera, sagði hún. Þetta urðu tlmamót I lífi okkar. TÓMI BEKKUBINN. Tóml kirkjubekkurlnn á mælska tungu. Hlustaðu á hvað hann segir: Við prédlkarann: — Prédikun þín er ekki þess verð, að á hana sé hlýtt. Við samkomugestinn: — Þú sér, hve okkur líður illa. Við féhirðinn: — Léleg samskot i dag, hvernig á að fylla þarfir næstu mánaðamóta? Við hlnn ókunna: — Hugsaðu þlg um, áður en þú hlustar á Guðs orð i þessum söfnuði. Vlð þann, sem kom af skyldurækni: — Næsta sunnudag geturðu alveg eina setlð helma. Tóml bekkurinn mællr á mótl prédikunarstólnum. Hann myrðlr Innblásturinn og leggur bönd á vonina. Hann deyfir hina hárfínu egg kostgæfn- innar. Tómi bekkurinn er eins og hlekkur. Hinn fulli bekkur er sem vængur. — Með hvorum bekknum viltu ganga 1 lið? KJALLARAHORNIÐ FJALLA-EYVINDUR. Einu sinni, er þau Fjalla-Eyvindur og Halla voru í hreysi sínu undir Sprengisandi, voru þau komin í op- inn dauðann af bjargarskorti og hungri. Á páskadagsmorgni sagði Eyvindur, aS hann vildi lesa húslestur í Vídalíns postillu. Kvaðst hann heldur vilja verða hungurmorða að lestri loknum, en án þess. En Halla sagði sig gilti það einu, hvort væri, þau mundu lítiS seSj- ast af lestrinum. Fór svo Eyvindur aS lesa. En þegar hann hafSi lokiS lestrinum, var rjálaS viS kofahurðina. Eyvindur gekk til dyra og lauk upp. Sá hann þá eldishest selspikaðan standa undir kofa- veggnum. Eyvindur slátraði hestinum og á honum lifðu þau þangað til þau náðu í aðra matbjörg. En svo stóð á hesti þessum að Einar bóndi Brynjólfsson að Barkarstöðum í Fljótshlíð hafði keypt hann ári áður norður í Bárðardal og hafði stríðalið hann um veturinn. En á laugardag fyrir páska hafði hann hleypt hestinum út í vatn og einnig til aS liðka hann. En um leið greip hestinn svo mikið strok, að ekkert réSist viS hann og hann slapp og stefndi norður í óbyggSir. 31

x

Afturelding

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Afturelding
https://timarit.is/publication/406

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.