Afturelding - 01.12.1962, Blaðsíða 8

Afturelding - 01.12.1962, Blaðsíða 8
AFTURELDING Jól norska sjómannsins Það er ékki svo ýkja langt síðan að þetta bar við, sem hér segir frá. Norskur, ungur maður hafði farið að heiman og ráðið sig í siglingar. I 16 ár hafði hann siglt um fjar- læg höf, en aldrei skrifað heim til móður sinnar á því tímabili. Jóla- morgun einn, eftir 16 ár, gekk hann hryggur í huga um göturnar í hafn- arborginni Cardiffs. Þar gengur hann fram hjá lítilli kirkju og heyrir orgelhljóm og sálmasöng. — Einhver ómótstæðileg tilfinning knýr hann til að ganga inn í þessa litlu kirkju. Eftir prédikunina tilkynnti prest- urinn að næsta dag yrði hátíðasam- koma í kirkjunni og allir sem hér væru viðstaddir þessa guðsþjónustu, væru boðnir velkomnir á þá sam- komu. Norski sjómaðurinn hugsaði sér að koma á þessa samkomu einnig. Hann mætti því réttstundis daginn eftir. Þegar hann var seztur, var honum réttur miði, sem talan 400 var skrifað á. Ut á þetta númer fékk hann síðar í samkomunni lít- inn gjafapakka. Hann braut pakk- ann upp og sá, áð þaS var prjónað handklæði. Gjöf þessi vakti enga gleði hjá honum, enda var hann orðinn vanur verðmeiri hlutum. Áður en hann háttaði þetta kvöld, verSur honum þó á, aS taka bögg- ulinn upp aftur, og veitir hann því þá athygli, aS viS handklæSið er fest bréf með títuprjóni. Utan á bréfinu stóðu þessi orð: „Til sjó- mannsins, er móttekur þessa litlu gjöf." Norðmaðurinn brýtur um- slagið upp og les innihaldið: „Eg er sjötíu ára gömul, og á þrjá syni, sem allir eru á sjónum. Einn af þeim er búinn að vera 16 ár aS heiman, en hefur aldrei skrif- að heim til mín á þessu tímabili. Ég veit því ekkert um hann eSa hvar hann er niSurkominn." SíSan var greinileg undirskrift, nafn og heimilisfang. Og frá hverj- um haldið þiS aS bréfiS hafi verið? Engri annarri en móður norska sjó- mannsins. — Norðmaðurinn hafði óeyddar af mánaðarkaupi sínu kr. 300.00 í veskinu. Þessar krónur lagði hann til hliðar og keypti síS- an farmiSa meS fyrsta skipi heim til Noregs, og heim til móður sinnar. Vegir Guðs eru órannsakanlegir. Meðal hinna mörgu gjafapakka, er deilt var út þennan jóladag í hafn- arborginni Gardiff, vitum við fyrir víst, að einn gjafapákkinn náði sínu ákveðna marki. Hvers vegna? Vegna þess að í fjarlægum byggðum Nor- egs sat gömul og lífsþreytt móðir, sem daglega baS fyrir sínum týnda syni. Hún vissi ekki, hvar hann var niður kominn, en hún vissi að GuSs •augu hvíldu yfir vegum hans, og til þess Guðs bað hún bæn trúarinnar á hverjum degi. Játning: lioiiu forstöðumanns Við endursegjum hér játningu konu forstöðumanns, er við lásum í „The Christian Herald." Hún tal- ar hirspurslaust og orð hennar eru markviss. — Langt að kom guSsmaSur gangandi. Hann spurði, hvort ég vildi verða eiginkona hans. Ég gaf honum mitt já og mitt hjarta. Frá þeirri stundu höfum við starfað hlið við hlið, jafnt í víngarðinum og musterinu. LífiS hefur veriS mér fagurt, Ijúflegt og auðugt. — En leyfiS mér nú að segja ykkur, systur og bræSur, að ég er alls ekki fullkomin. Mér er það Ijóst, að ég er allra augnagaman eins og fiskur í lagardýrabúri. Hvað sem ég geri, vita allir um leið. Það sem ég tala er kunngert á torginu. Þar sem ég geng, fylgið þér mér eftir með augum ykkar. Stundum blæs fólk í básúnur fyrir mér, svo að það heyrist bæði yfir borg og byggð. Ég verð alltaf að vera á varSbergi. Komi ég í musteriS í nýrri kápu, hvíslar fólkið á bak við mig: „Þetta er alltof dýr kápa fyrir forstöðu- manns konu. Hann fer í skuldir fyr- ir yfirlæti hennar." Ef börnin mín leika sér á lóð nágrannans, er undir eins sagt: „Hugsið ykkur, hvað hún elur börnin sín illa upp." Og ef ég hirti þau, hrista nágrannarnir höf- uðin og fárast yfir þeirri harSúS og miskunnarleysi, sem ráSi í heim- ili forstöðumannsins. Þeir sem koma í heimili mitt renna rannsakandi augum yfir hvern hlut og inn í hvert horn í heimilinu, til aS athuga, hvernig ég þrífi og hirði heimili mitt. Vei mér, ef allt er ekki á sínum stað! Ekki sízt í eldhúsinu. ÞaS sem þá er uppgötv- aS, er prédikað undir eins á þök- um uppi. Skiljið þið 'þaS ekki ennþá, að ég er önnum hlaðin, og ég þarf á margvíslegan hátt aS hjálpa manni mínum í starfi hans? HafiS þið gleymt því, að í heimili mínu hefur aldrei heyrzt hljómur af silfurmunum né málrómur þjón- ustukvenna ? Sannlega segir ég yður: Vísdóm- ur og náð óska ég að sé mín eina fegurð. Með sjálfsgát og ótta vil ég leitast við að ganga veg minn, alla mína ævidaga. Ég biS aS augu mín verSi vökul, svo aS fótur minn festist ekki í snörunni. Og ég vil leitast viS, svo langt sem mér er mögulegt, aS vera ykkur allt í öllu, ykkur máttugu og fullkomnu í söfn- uðinum! 72

x

Afturelding

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Afturelding
https://timarit.is/publication/406

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.