Muninn

Árgangur

Muninn - 04.04.1930, Blaðsíða 3

Muninn - 04.04.1930, Blaðsíða 3
MUNINN ¦ýmsar byggingar, skólannm við- komandi, einnig íþrótta og leikvellir o. s. frv. En alt um það eigum vjer mikið landrými afgangs, sem oss ber skylda til að nota sem best — breyta því í fagra gróðurreiti — skólanum til fegurðar- og menn- ingarauka. Eitt höfuðeinkénni íslendinga hef- ír til þessa verið, hve litlu þeir fórna fegurðinni — listinni. Mjer kom í hug að áhugann fyrir rækt- un og fégrun skólalandsins mætti best vekja, með því, að nemertdur byrjuðu á því að rækta kartöflu- og rófugarð. Vjer gætum sáð í hann á vorin, áður en vjer yfirgæfum skólann. Auðvitað hlytum vjer að kaupa þá vinnu, sem þyrfti til að hirða hann á sumrin, en að öðru leytijgætum vjer, ef viljinn er nóg- ur, annast um hann sjálf. Jeg hefi aflað mjer upplýsinga um, hve miklu fje er varið til kartðflu og rófnakaupa í heimavistinni. Pað eru Só8 krónur á áfi, eða 10.72 .kr. á hvern nemanda. Oætum við ekki losnað við þenn- an gjaldalið? Jú, með þvf móti að hefjast nú handa, fá land undir garð og framleiða sjálf þær kartðfl- ur og rófur, sem vjer þörfnumst. Að vísu yrði nokkur kosnaður fyrsta árið, óvist að gróðinn yrði míkill af garðinum, en hitt er jeg sannfærð- ur um, að í framtíðinni yrði þann- ig garður oss hin mesta búbróí. Og þegar vjer nemendur erum farn- ir að vinna þannig sjálfir að jarð- yrkju, þá er 'jég ílla svikinn, ef á- vöxturinn verður ekki annað en kartöflur og rófur. Jeg geri ráð fyrir að fagrir blómreitir og beinvaxin trje yxu upp jöfnum hðndum. Tr. Péíursson. Sá sem vill verða foringi manna, verður fyrst um nokkurt skeið að vera í augum þeirra hinn hættuleg- asti fjandmaður. Nietzsche. sjóferð. Skosmífiaverkstæði (Nl.). *Slaka á skautunum! »Spritið« laust! Ausa ÞórðurU Rödd bróð- ur míns, hvell og skær, smaug gegn um stormgnýínn. Eg hlýddi samstundis. Báturinn hallaðisi grið- arlega. Lððrið óð inn á þóttur í hlje. >Ausa Þórður!« Hát't angistar- óp kvað við. Eg leit um öxl. Þá sá eg það og heyrði, sem myndi hafa látið mig veltast um af hlátri, eföðruvísi hefði staðið á. Þórður sat klofvega á þóttunni. Skinn- stakkurinn var þvældur um höfuð honum og hendur. Hann laut mjðg í vindinn, því að erfitt var að sitja hallann, og veinaði óskaplega. >Jesús Kristur! Almáttugur! Eg er . . . ó . . . « >Festu >.spritið«! Austu Matthi!« A augabragði skeldi eg >spritinu« í rakkann, greip austurtrogið og jós eins og berserkur. Eg tæmdi bát- inn, eg, sem altaf hafði skamtað kálfum hingað til. Rokið lægir. Pórður kemst í stakkinn. Dúnalðgn. Stormþytur norður undir. Öldurnar koma dansandi. Hækka, þynnast, hvelfast, falda, falla, soga. Rísa á ný. Dansa áfram. Brotna drynjandi á Klökkum, þar sem skjallhvítur löðurstrókur gnæf- ir eins og viti yfir brimgarðinn. Nú sýður á Sveini, þegar hann molar sundur ðldurnar, rjett eins og hann vilji bjóða herskörum hafs- ins byrginn. Eg gríp ár og ræ undir, þvíað seglin slettast vindlaus. Pórður eys. . . i Líf eða dauði ? Eg finn kalt streyma niður bak mjer, þegar eg síg í ár- ina. Mjer finst blóðið muni springa fram úr gómunum. Smám saman færumst við nær brimgarðinum. I útsogunum sjer nakta klettana, rjett eins og Ægir opni kolsvart gin. Ó- lagið lokar því aftur. Eg lít á bróður minn. Svipur hans er rólegur og einbeittur. Hann horf- rs S. Aðalstræti 10, býður nemendum Gagn- fræðáskólans skóvið- gerðir med sjerstökum afslættí. Reynið viðskiftin. ir um kulborða. Vindurinn nálgast. Skyldi hann ná okkur nógu fljótt? — Eg tel með áratogunum: einn, tveir; einn, tveir, Örfáir faðmar upp í brimgarðinn. - Seglin fyllast. Báturinn hallast og þýtur áfram. — -Sloppnir! Hann var tvísjóa. Öldurnar virt- ust ofnar saman f óskiljanlega bendu, Sumstaðar- teygðust þær upp eins og hraunkarlar og hlunkuðust svo niður. Sjórinn var líkastur ðmurlegu apalhrauni, afar-stórskornu, síkviku, og Ijósbláir málmlogar leiftruðu yfir: Á Nesgrunni eru þó sjóarnir krappastir, eins og vant er í grunn- sævi. En rokið vex sifelt, svo að báturinn flýgur áfram og ver sig vel. Skyndilega rís hræðilegt ólag. — Bylgjurnar ætla að gleypa bát- inn! — >Hálsa!« Eg losa >fokkuskautið« með einu handtaki. Seglin sviptast yfir. Báturinn tekur sjó í hlje, en hleypur af sér tvær fyrstu ðldurnar. Sú þriðja ris, há og bólgin, eins og hún hefði atolgið nái systra sinrta. Eg horfi á bróður minn og undrast, að hann lítur ekki um ðxl, því að nú beljar hrynjandi aldan að baki honum. Eg óttast, að hún skoli honum fyrir borð. Óttinn skipar: >kallaðu«, skyldan: >þeg- iðu«. Bróðir minn, sem var stýri- maður, hafði kent mjer að bera

x

Muninn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Muninn
https://timarit.is/publication/429

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.