Muninn

Árgangur

Muninn - 04.04.1930, Blaðsíða 4

Muninn - 04.04.1930, Blaðsíða 4
MUNINN virðingu fyrir yfirmönnum mínum. Nú horfir hann rólegur fram fyrir sig. Skyndilega grfpur hann vinstri hendi undir borðstokkinn, til þess að halda sér föstum. í sama vet- fangi skellur aldan á herðar honum. Hann hverfur mjer, því að aldan fellur fram í austurrúm. Eg greip skjólu og jós með Pórði. Nú skamtaði eg kálfum, enda var eg ærið skjálfhendur. Lag hjelst, meðan við þurjusum bátinn. Sunnesnúpur og Hrafnskaganúp- ur loka næstum Reykjarfirði. í hvor- um gnúp býr skessa. Hafa þær til gamans í óveðrUrn að kasta fjör- eggjum milli sín yfir fjörðinn. Pær vefja þau hvirfilbyljum, til þess að þau haldist beiur á lófti og sjeu ékki eíns brothætt. Nú fleygðu þær svo hart og hentu á lofti, að bilið millí gnúpanria var ólgandí storm- röst og andstreym, þar sem hver sveipurinn sundraði öðrum. Pessi tvístæði rokstrengur var ósiglandi. Við feldum seglið og rerum, það sem eftir var leiðar. Sárir voru lóf- ar, er við lentum. Mamma varð skelfd, þegtr hún sá okkur, og hjelt jafnvel, að þetta væri svipir okkar. Eri glöð varð hún, þegar hún skildi hvernig i öllu lá. En samt var eg glaðastur allra, þvi að sjóferðinni var lokið. Matih. JÓnaSSOH frá Reykjarfiirai. Meðal annars —. Þórarihn Björnsson. Höfundur greinarinnar >Merkur maður«, leggur nú stund á latfnu og frönsku við Sorbonne háskóla í París. Er hann fornfrægur og var nefndur Svartiskóli í islenskum fræð- um. Var Sæmundur fróði fyrstur manna af Norðurlöndum, er dvaldi 1 París við nám. Oanga fslendingar enn djarflega fram þar, því við próf er Pórarinn lauk fyrir nokkru var hann með þeim, sem best orð fengu. Gengu 60 undir prófið, en af þeim stóðust það aðeins 19. í skriflega prófinu var hann þriðji. Pórarinn var einn þeirra hjeðan, sem tóku stúdentspróf syðra, vorið 1926. Höfðu þeir út úr prófinu hærri meðaleinkun en hinir, og var þó aðstáðan ærið ólik. Var það góður sigur. Pórarinn mun koma hingað heim í vor, snöggva ferð. Taflfjelagið »Skák«. Taflfjelagið »Skák« var stofnað 16. marts 1907. »Tilgangur fjelags- ins er sá, að vekja áhuga nemenda fyrir taflíþrótíinni og æfaþá í henni«, stóð í lögunum. Fjelagið var end- urreist ár frá ári, en þess er ekki getið í skólaskýrslum 1017—*10, og mun það þá hafa legið niðri. En veturínn 1919—'20 var það endur- reist. Hefir það starfað síðan. Fyrri hluta vetrar 1922-'23 tefldi Stefán Ólafsson taflkóngur töluvert við nemendur, og glæddi það fjelagið mikið. Seinni hluta skólaárs 1925 —'26 var kept um verðlaunagrip, og hlaut hann Ouðm. Ouðmunds- son. Veturinn 1926-'27 var for- maður fjelagsins Gústaf A. Ágústs- son. Tefldi fjelagið þá við Húsvík- inga og hafði 10: 6. Einnig tefldi það þá við »Taflfjelag Akureyrar* (II. og III. fI). Oagnfræðingar unnu 10:8. Síðan tefldi fjelagið við há- skólastúdenta, en veitti miður. Næsta vetur sigraði fjelagið Húsvikinga. Skólaárið 1928-'29 tefldi fjelagið við Húsavik og vann, en við Siglufjörð og Akureyrarfjelagið, og tapaði. Tefldi það þá við 1. flokk Akureyrarfjelagsins og var munur- inn lítill (5'/2:6V2). Síðast tefldi »Skák« við Húsav. nú fyrir skömmu og vann með 9:6, en eitt er óút- kljáð. Skdlahátíðin. Virðist aðsókn mikil ætla að verða að hátíðinni. Hafa þegar margir gert boð á undan sér, bg fjölgar altaf. Til dæmis koma menn frá Hðfnurn á Skaga, austan úr Jökuldal og; Breiðdal o. s. frv. Koma margir gamlir bekkjarbræður og systur þeirra, sem nú eru í efri bekkjum. og má búast við mörgum fagnað- arfundum. Glóeyg Hún Qlóeyg var fögur með gulbjart hár. . En jeg var vonlaus og vinafár. Þá sá jeg Glóeyg um sumardag. Og líf mitt varð draumur og dillandi Iag. Hún Glóeyg brosti og sólin varð svört- Hamingjan kallaði. Hjartað sló ört. En haustið kom ' með kulda og snjó,- Og Glóeyg fölnaði, fölriaði og dó. Glóeyg hvílir und köldum snjá. Vindurinn þýtur um visin strá. Hún Glóeyg var fögur með gulbjart hár. En jeg er vonlaus og vinafár. Kðri. Hvað er það, sem þjer kallið samvisku? Ekki lög, heldur það, að þjer þarfnist laga og arms, til að halda yður uppi, þjer drukknu hengilmænur! Sannarlega hefi jeg oft hlegið að þeim vesalmennum, sem hjeldu að þeir væru góðir, af því að hramm- ar þeirra voru máttlausir. Nietzsche. Prentsmiðja Odds Björnssonar,

x

Muninn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Muninn
https://timarit.is/publication/429

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.