Muninn

Árgangur

Muninn - 22.12.1939, Blaðsíða 1

Muninn - 22.12.1939, Blaðsíða 1
Föstudaeurinn 22 U JÓLAHUGLEIÐIHG. Naumasi er hægt aö kalla það jóla- Xegt núverandi ástand í heiminum, og Væri ég jólin, veigraði ég mér sannarlega viö að koma. En sem bet- Ur fer fyrir mannkynið er ég ekki Jolin;og nú eru þau að koma, því að Pau grundvallast ekki á mínum rag- ciennskulega hugsunarhætti. Grund- Völlur þeirra er styrkari en svo. 011 pekkjum viö uppruna, sögu og til- gang ^ólanna, vitum?> að þau eru fyrst og fremst fæðingarhátíð frelsarans og honum til minningar. En sá sorg- legi sannleiki er,því miður, óhrekp- andi, að fæstir fagna jólunum vegna þess. En þeir fagna þeim þó samt, Vilja alls ekki án þeirra vera. Til- vera jólanna hlýtur því jafnframt að byggjast á einhverju öðru.^ O^ þetta eitthvaö á svo sterk ítök í salu hvers einasta manns, að jafnvel þótt hann segist vera trúlaus, bindur það hann þó svo sterkum böndum við jólin, að jafnvel þótt hann reyni að fela sig fyrir þeim flýja þau eða loka uti, er hann alltaf tengdur þeim og verður\pað svo lengi sem honum tekst ekki að^flyja burtu frá sjálf- Um sér. En þá er hann glataður. Sumir halda því eflaust fram, að þetta eitthvað sé betri matur, fall- egri föt* lausn skyldustarfa vorra og sú hvild, sem jóladagarnir veita o.s.frv. En þetta er hlægilegt, sjálfblekking. Hversvegna^ viljum Vió t.d. öll fara heim ± jólaleyfinu? Er það vegna þess, að maturinn sé betri, fötin fallegri þar en hér? Nei. Það er vegna þess , að jólin eru okkur heilög, og við njótura hvergi hreinleika þeirra og hamingju sem heima hjá ástvinunum. "Gleðileg jól". Þau orð hljóma aldrei eins og af vörum þeirra, því að þau eru tengd endurminningu þeirra stunda, sem við í barnslegri ein- feldni og hreinleik höfum notið meðal þeirra. Eg hefi séð jólagleði ríkra og fá- tækra barna. Hún er alveg eins. Eg hefi séð skorpin og skinin and- lit gamalmennanna Ijófaa af gleði á jólunum. Eg hefi seð óvini kyssast þa. Eg hefi séð þrekmikla menn,sem sögðust vera trúlausir, gráta á jól-' unum. Allir verða að viðurkenna, að vald þeirra og áhrif eru undraverð, og að þetta eitthvað hlýtur að vera æðra fötum, mat og drykk. Það er endurminningarnar, þráin eftir sann- leikanum, hreinleikanum og hamingj- unni. Kynslóð eftir kynslóð hefir fæð^t og leitað sannleikans, en ekki fundið hann, reynt að varðveita hrein- leikann, en glatað honum, elt ham- ingjuna, en aldrei höndlað hana og horfið síðan. En sannleikurinn, hreinleikinn og jafnvel hamingjan er þó til: Hreinleikurinn hjá bernsk- unni, sannleikurinn í kristindómnum ogc hamingjan í því hvortveggju. En jolin eru sýnilegur ávöxtur þessarar þrotlausu baráttu og endalausrar leitar þeirrf að hamingjunni, þvl að þau eru sá timi, er fegurst er hugsað og bezt gert, þegar mennirnir

x

Muninn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Muninn
https://timarit.is/publication/429

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.