Muninn

Árgangur

Muninn - 01.03.1946, Blaðsíða 1

Muninn - 01.03.1946, Blaðsíða 1
Útgefandi: Málfundafélagiff „HUGINN" M. A. MUNINN Ritstjórn: A'ðalsteinn SigurÖsson Kristján Róbertsspn : \01aliir Halldórsson 19. órgangur Akureyri, marz 1946 5. tölublað Þórunn Bjarnadóttir: Sali gamli h Maður er netndur Salómon Rósin- kransson. Hann bjó lengst á koti því, sem heitir að Folafæti. Og þótt hann stundaði búskap mikinn hluta ævinn- ar, er ekki 'unnt að segja, að hann hafi verið búliöldur góður, enda var liann fremur fátækur og cr það enn. Ég vil riú reyna að lýsa Sala gamla dálítið, en Sa!i er hann almennt kallaður. < Hann er lítill maður vexti, herða- breiður 02; hálsstuttur, samanrekinn og þreklegur, þótt smár sé. Andlitið er állstórt og breiðleitt, ennið' hátt og greindarlegt, augun blágrá og snör, og hvessir hann þau gjarna á þann, sem hann talar við. Nefið er í meðallagi stórt og nálgast það að vera króknef. Munnurinn er stór, varirnar þunnar ð'g samanbitnar. Andlitsfallið er reglu- Jegt, og út úr svipnum skín viljafesta. Hann hefir mikið alskegg, og er það nú orðið hélugrátt eins og hár og áuariabrúnir, enda er maðurinn nú 86 ára gamall. Enn er hann léttur í spori •ög liinn hvatlegasti í öllum 'hreyfing- um. Framan af ævi sinni var hann for- maður í Bolungavík og þótti duglegur sjómaður, en eins og fyrr getur, bjó hann lengstum á Fæti. Kotið átti hann sjálfur, ásamt áhöfn allri. Sali var þrí- kvæntur, O" hétu konur lians Char- • O lötta, Elín 02; Elísabet, 02; átti hann O O rheð þeim mörg börn. Elísabet var síð- ásta kona hans, og varð hjónaband þeirra lengst og farsælast. Frá ástamál- um hans og kvonbænum fara margar skringilegar sögur. T. d. á hann að hafa sagt, þegar einn vina hans ráð- lasfði honum að leita ráðahasfs við o O Elísabetu: „Á, er þetta ekki baneitr- aður djöfull?", en fyrri maður Elísa- betar dó úr tæringu. Allt um það bjó $ali sig samt i sín beztu föt, skömmu eftir andlát annarrar konu sinnar, bjó bát sinn vel og prýðilega, og segir sag- an, að liann hafi haft meðferðis peysu- fatatreyju eina, sem var hin mesta ger- semi, og hafi hann ætlað að freista kon- unnar með henni, ef l)ónorðið sæktist ekki ereiðlésra. o o En endirinn var sá, að hann hafði hana lieim með sér, og voru þau gefin saman í hjónaband skömmu síðar. Samfarir þeirra urðu með ágætum, enda þótt bæði fyrri hjónaböndin hefðu verið heldur ófarsæl. Salómon er ákafamaður mikill í lund, og allt fram á elliár hefir hann verið eins og liann væri að raka smjör úr eldi. Er mér hann minnisstæður, þegar hann kom heim til okkar í Vigur, sem ó- sjaldan bar við, ásamt vini sínum og félaga, sem var maður mjög rólyndur. Var Sali þá varla seztur inn, fyrr en hann fór að hafa við orð, að nú myndi mál til að fara. En vinur hans tók því rólega og kvað ekkert liggja á. Fór þá jafnan svo, að þeir dvöldust æðistund, en aldrei mjög lengi, og gerði Sali þá mat þeim-, er fram'var reiddur, hin beztu skil, því að hann er matmaður mikill og gengur heldur óðslega að mat sínum, og er það vani hans, þá er hann hefir snætt, að reka all-óþyrmi- lega frá sér ílát öll með annarri hendi, svo að þeir, sem viðstaddir eru máltíð hans og ókunnir eru háttum hans og siðum, hyggja, að hann muni allt brjóta, og það sætir furðu, að aldrei skuli svo hafa farið. Gestrisinn er Sali gamli með af- brigðum, og vart höfðu menn stigið fæti á land hjá kofa hans, fyrr en hann var kominn og tók gesti við hönd sér og leiddi inn í kofa sinn, þar sem þeir lilutu hinn bezta beina, eftir því sem efni hans og ástæður leyfðu. Hann er glaðlyndur og kann vel að meta gaman og fyndni. Blöðin les hann m'eð mikl- um áhuga og fylgist með innanlands- stjórnmálum af heilum hug og fer þá jafnan hinum verstu orðum um stjórn*- málaandstæðinga sína, enda er maður- inn ekki kurteis né fágaður til orðs eða æðis. En hann er tryggur vinum sínum og hollur þeim í hvívetna. Á síðastliðnu sumri andaðist Elísa- bet kona haris, og var hann þá neyddur til að flytja frá Fæti til sonar síns í Bolungavík. Gömlu lijónin liöfðu þá búið ein á Fæti í nálægt tíu ár. Þau áttu nokkrar kindur og hænsni, og var það allur lnistoininn. Gamli maðurinn heyjaði einn fyrir kindunum sínum ásamt konu sinni og smástrák, sem þau höfðu á surhrum til þess að smala kvíaánum, en Iiann færði alltaf frá átta ám. Fyrrum var Fóturinn þéttbýll, og bjó þar margt afkomenda hans, sem fluttu svo allir til Bolungavíkur, og vildu þeir þá taka gömlu hjónin með sér. En Sali sat við sinn keip og vildi hvergi fara, og finnst mér það lýsa vel tryggð hans og hollustu við það, sem honum þykir vænt um. Það vildi svo til, að ég varð samferða Sala gamla, þegar hann flutti alfarinn frá Fæti, skömmu eftir andlát og jarðarför konu hans. Aldrei slíku vant sat hann nú þegjandi og lotinn og horfði döprum augum til lands, þar sem litlu kofarnir hans stóðu dreifðir um túnblettinn, sem hann átti svo mörg sporin og svita- dropana á. Á ísafirði hitti ég harin svo aftur inni á biðstofu augnlæknis. Sat Jiann þar við hliðina á gömlum karli, og varð þeim skrafdrjúgt rhjög. Loks heyri ég, að Sali spyr: „Hvað hefirdu nú átt rriargar konur?" og er hinn kvaðst hafa verið eingiftur, gall Sali við all-luóðugur: „Og ég var nú að láta grafa þá þriðju á dögunum. Ójá, karl minn sæll." Mér virtist hann vera farinn að taka gleði sína aftur, enda hefir Sali gamli aldrei látið bugast af andstreymi lífs- ins, því að hann er gæddur óvenju- miklu lífs- og sálarþreki, og glaðlyndi hans og kátína virðist ódrepandi.

x

Muninn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Muninn
https://timarit.is/publication/429

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.