Muninn

Árgangur

Muninn - 01.01.1950, Blaðsíða 1

Muninn - 01.01.1950, Blaðsíða 1
r Útgefandi: Málfundafélagið „HUGIN N" M. A. MUNINN Ritstjóvn: Aðalsteinn Siguvðsson kennari, Gunnar Hermannsson, Sveinn Skorri. 22. árgangur. Akureyri, janúar 1950 3. tbl. Baldur Vilhelmsson: 99 Verði þinn vilji... Presturinn hélt stutta ræðu. Við öðru var heldur ekki að búast. Sá látni hafði aldrei talizt til stórmenna né heldur, að hans væri getið að neinu sérstöku. Enginn vissi til, að hann hefði gert neinum illt; og raunar ekki gött heldur. Nokkur orð um slysið. Síðan minnti hann á hættur þær, er steðja að okkur mönnum, umkomu- lausum og hjálparvana, allt væri á valdi di"ottins, og enginn vissi, hvenær sú stund rynni upp, er drottni þókn- aðist að kalla oss héðan. Ekkjan sat innarlega-í kirkjunni, bein í baki og horfði fram. Svipurinn bar vott um tómlæti. Augnaráðið lítið eitt fjarrænt. Yngsta barnið sat við hlið hennar og saug ákaft vísifingur hægri handar, hafðist þess utan ekkert að. Fyrir kom þó, að barnið leit upp á guðsmanninn og gætti furðu í svipnum. Erindreki drottins á þessari jörð lauk hlutverki sínu í kirkjugarðinum með stakri rósemi og þeirri háttvísi, er ber vott um langa og mikla æfingu. Líkfylgdin, sem var reyndar mjög fá- menn, stóð umhverfis og horfði á vél- rænar hreyfingar kennimannsins, er hann athafnaði sig á barmi grafarinn- ar. Flugurnar suðuðu lítið eitt í gras- inu. Einhvers staðar heyrðist barn gráta. Kliður af mannamáli barst neð- an frá höfninni. Annars allt hljótt. Sól hátt á lofti og heitt í veðri. Guðsmaðurinn gengur heim með ekkjunni. Hann ætlar að líta inn í kot- ið. Barnið verður eftir á túnskikan- um. Elzta dóttirin stendur við eldavél- ina og hitar kaffi. Það hefir verið lagt á borð. Móðirin tekur við starfanum og bætir á eldinn, býður prestinum ^####4^#«^#########«###^« Erlendur Jónsson: ^r^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^í^^^^***1*' Smáljóö I húminu sat ég og hugsaði um dásemdir þær, sem heimurinn á, eins og dökkeygar meyjar og blóm. Þá komst þú í hug mér svo heillandi fögur, ó mær, og heimurinn varð eins og hvert annað glingur og hjóm. Og fótatak þitt er svo létt eins og leikandi blær. Þú ert hógláta konan, sem hefir í þúsund ár horft upp á neyðina' og látið ei bugast enn. Þú ert fátæka konan sem gefur og græðir mín sár og grætur og elskar og dáleiðir hughrausta menn. Og fyrir allt þetta ég þakka þér, ástin mín, þó þetta ljóð sé í rauninni ort upp á grín. sæti á rúminu. Telpan hleypur út. Ekkjan afsakar húsakynnin og seinlæt- ið, talar þess utan fátt. Prestur lætur sér fátt um finnast tal ekkjunnar og eyðir því. Tvö börn, kornung, leika á gólfi, en hætta annað slagið og horfa feimin og hlédræg á guðsmanninn. Hann er lítið eitt órór, engu líkara en honum liggi eitthvað á. Dregur upp tóbaksdósir sínar úr silfri, tekur í nef- ið, ræskir sig síðan lítið eitt. Ekkjan fullvissar hann um, að kaffið sé að hitna. Prestur segir, að nægur sé tím- inn, lítur samt út um gluggann og yfir þorpið. Talar eins og við sjálfan sig um veðurblíðuna. Hávaði varð af leik barnanna. Móðir þeirra hastar á þau. Nú er kaffið orðið heitt, og hún hellir í bollann guðsmannsins. Sjálf drekkur hún sitt kaffi hjá vélinni. Hún hefir brugðið_ könnunni aftur yfir eldinn. Prestur drekkur hægt kaffið, dæsir lít- ið eitt, því að hann €r maður í góðum holdum, ræskir sig aftur og talar um dýrtíð og erfiða tíma, aftur eins og við sjálfan sig. Konan er þá ekki að blanda sér í þau mál. Hann lýkur úr bollan- um, snýtir sér, afþakkar kurteislega meira kaffi. Skyndilega er eins og hon- um dottið eitthvað í hug. Hann lýtur fram á borðið, fitlar með annarri hendi við lok dósanna, hagræðir gler- augunum með hinni, og ekkjan nýtur þeirrar náðar að fá að heyra, hvað guðsmanninum liggur á hjarta: Hreppsnefnd þorpsins hafði komið sér saman um að senda tvö yngstu börnin úr plássinu á góð heimili í sveit. Sjálfur ætlaði hann að taka að sér elztu telpuna. Hún gæti ef til vill gert eitthvað til gagns og mannazt að auki. Hann hafði aðeins viljað vita hennar skoðun. Hvort hún hefði nokk- uð á móti þessu? Þetta yrðu áreiðan- lega góð heimili, það skyldi hann sjá um. Og ekkjan, hvað hafði hún að segja, þar sem hún stóð, lotleg og lítil við gamla eldavélina? Nú var hún

x

Muninn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Muninn
https://timarit.is/publication/429

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.