Heimilisblaðið


Heimilisblaðið - 01.11.1928, Blaðsíða 11

Heimilisblaðið - 01.11.1928, Blaðsíða 11
HEIMILISBLAÐIÐ 135 ttíeð þeirri gleði, sem hann hafði búizt við, heldur starði á hann eins og utan við sig og fór að gráta.' „Hvers vegna grætur þú, mamma?" spurði sveinn- lnn, „ég hélt þú mundir brosa og þakka mér eins og eg þakkaði okkar kæru Salóme". >>Eg græt af því, að eg er sorgbitin", svaraði María. „Nú er hún ríka María orðin ölmusukona og sveinninn hennar verður að biðja sér matar hjá Öðr- um- 0, faðir minn, ef þú hefðir séð fyrir basl og °ágindi dóttur þinar, þá mundi það hafa kramið sundur hjarta þitt, því að þú lifðir eingöngu fyrir mig og hamingju mína. Nú hafa ránsmennirnir svift mig öllum auði, þeim er þú leifðir mér. Vinir mínir nafa svikið mig, þjónar mínir svívirða mig og stela há mér og eg er einstæð og voluð". Þetta var alt satt. María hafði lifað mjög verald- e§'u lífi, og þeir, sem voru tíðir gestir á heimili hennar, meðan hún átti nógan auðinn, sneru nú við nenni bakinu. Þeir ísak og Rúben svikari fóru með aJt, sem hún átti. Isak af hefndarhug, en hinn með 'attskap. Rúben trúði hún fyrir því, hvar hún hefði °'gið dýrgripi sína, en hann sagði ísak frá og ísak 'et flokk Zelóta ræna hús hennar. Nú krepti svo að, að hveiti fékst eigi nema fyrir .lafnvægi af gulli, og matleifar allskonar voru keypt- ai' afarverði; menn átu gras, ef ekki var annað fyrir hendi. Sumir tóku til ráðs að flýja að næturþeli út J'nr borgannúrana, og ef þeir þá veittu Rómverj- Um n°kkra mótstöðu, þá voru þeir krossfestir hundr- "Um saman og loks kvað svo mjög að þessu, að efni i'ast í krosstré. Títus hugði, að með þessu gæti Haim sannfært Gyðinga um, að þeir yrðu að gefa 01'gina upp og flýja á miskunn hans. Marcellus leit- ' wst við af fremsta megni að fá þessari grimd af- styi't, en fékk engu á veg komið um það. . Þessi grimdarverk Títusar höfðu öfug áhrif á Gyð- uga við það, sem hann ætlaðist tíl. Þegar þeir sáu, ^vernig farið var með flóttamennina, þá hættu þeir niestu að ganga á vald Rómverja; en upp vildu u" ekki gefast, hversu sem Títus fór þess á leit, eiclur gerðu Rómverjum það ógagn er þeir gátu. n er Títus sá, að hann engu fékk áorkað, þá fékk ann samþykt hersins fyrir því að þeir skyldu svelta 01*garbúa inni; lá nú herinn í 10 kílómetra fjarlægð l'a borginnj öllum megin. ^aómí sá allar aðgerðir Rómverja í Kedrondaln- Um 0g Olífufjallinu. Mintist hún þá orða Jesú, að sér til Nome einn síns liðs; nú ætl- aði hann ekki að hafa neinn nieö sér til að vera á verði. En sá heimskingi! Murray lét sem hann heyrði ekki tíé' sæi, hversu sem hún lagði að honum með það að fara hvergi. Hanu sótti svo fast að komast til Nome í svallið og drykkjuglauminn, að hunn var sem vitstola, enda var hann enn liálfkendur frá því kvöldið áður. Hann varð meira að segja öskuvondur við veslings Júnó fyrir það, að hún skyldi yera svona nærgöngul við hann. »Farðu burtu, Júnó«, hrópaði liann upp og sparkaði í hana; »geturöu ekki skilið það, ílóniö þitt, að eg get ekki haft þig og alla hvolpahrúguna þína með mér til borgarinnar?« »Pað kom fát á Júnó við þetta, hún skildi ekki og varð alveg hissa á þessu atferli hans, blessuð skepnan, og hröklaðist burt með hvblpaná sína. En svo staðnæmdust þau öll, og störðu og hvestu eyrun á eftir hús- bóndanum, þangað til hann hvarf þar sem bugur varð á götunni. Litlu síð- ar hlupu þau öll heim í kpfann sinn; nú varð Júnó sjáif að sjá fyrir börn- unum sínum. Pau höfðu nú ekki annað til matar fjóra daga en harðfisk, sem Júnó stal á kvöldin frá þeim, sem bjó næst þeim, en það var Owen Kerrigan. Hvolparnir voru soltnir, og Júnó stal svona mat handa þeim, eins og hvert annað villidýr, og þar á meðal frá Owen, sem var einhver bezti vin- uririn þeirra — næst húsbóndanum sjálfum. Hann tók ekki eftir því fyr en á fimta kvöldi eftir það er Murray var farinn. Hann skildi óðara hvernig í öllu lá, því að á þessum slóðum var baráttau fyrir lífinu svo hörð, og þar stela menn ekki hver frá öðrum. Svo sá hann líka förin eftir Júní í snjón- um. — »Ho, hó!« sagði hann. »l3að er enginn aunar en hún Júnó hans

x

Heimilisblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisblaðið
https://timarit.is/publication/431

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.