Heimilisblaðið


Heimilisblaðið - 01.11.1928, Blaðsíða 13

Heimilisblaðið - 01.11.1928, Blaðsíða 13
HEIMILISBLADIÐ 137 hans fyrir augum hans. Þá vöknuðu borgarbúar af dvala og maður nokkur, Judas að nafni, réð það af ^eð nokkrum öðrum að gefa turna borgarinnar upp við Rómverja; en Títus tók því hikandi. En þá kemst Símon að þessu, og lætur þá óðara drepa Júdas og alla fylgismenn hans og fleygja líkum þeirra út yfir múrana til Rómverja. Nú tóku menn að flýja á náðir Rómverja, en það var um seinan; sumir þoldu eigi matinn, sem þeim var gefinn af hermönnunum; en suma drápu her- mennirnir í von um, að þeir hefðu gleypt gullhnúða eoa gimsteina, eða létu Araba og Sýrlendinga vinna Þau níðingsverk. Þegar Títusi var sagt frá þessum hryðjuvei'kum, Pa varð hann reiður og lét riddara sína drepa morð- lno]a þessa; en þeir voru fleiri en nokkur leið væri a^ drepa þá alla; skipaði þá Títus svo fyrir, að hver sa skyldi dauða deyja, er gerði sig sekan í slíku og ^V]'líku ódæði. En þó tókst honum ekki að öllu að íorna í veg fyrir þetta, því að gullástin var hjá mörg- Uln sterkari en óttinn fyrir dauðanum. ^ú var hörmung borgarinnar komin á hæsta stig. iun var ægilegur vottur um réttlátan refsidóm ^uðs. Enn bárust borgararnir á banaspjótum; en an borgar lá her Rómverja öllum megin. Þau frú María og Davíð dóu bæði úr hungri. Za- °-°k vissi með hverjum atburðum það varð, en vildi . ei8'i segja dóttur sinni þá hryllilegu sögu. Naómí a,t af ætlað drengnum mat, því að hann var eftir- ætið hennar; en svo hafði hann ekki komið' í tvo aga °g því spurði hún föður sinn, hvað valda mund1'. .n hið sanna var, að María hafði myrt drenginn sinn og svo sjálfa sig á eftir. Auðvitað átti María kost á að vera með Zadók með lenginn og fá þár viðurværi; var henni boðið það aftur 0g aftur, en hún var of stór til að þiggja það. ^Parneytnin á heimili Zadóks var líka svo gagnstæo' naðarlífi hennar, að henni fanst sem hún stæði n«ir þungum dómi, er hún var með þeim Naómí og 'iome. Og svo greip örvæntingin hana. Hún vav gilegt dæmi þess, hve djúpt mannssálin getur sokk- - > ei hún gengur ekki Guðs verndandi náð á hönd S iorlög- hennar sýna, að það vei rættist, sem hinir t01'nu spámenn höfðu hrópað yfir Jórsölum. kalónie varð æ máttfarnari dag frá degi, en hún essaði Drottin fyrir það, að hann skyldi vera svo s^unnsamur að nema sig burtu frá ógnum þeim, »Já«, sagði hann við Júhó, »þú veizt svo vel, að eg er gamall og e.inmana og heíi engu minni mætur á húsbónda pínum en pú sjálf. Og eg veit, að Guð hefir gefið pér þessa hvöt, sem enginn maður veit dæmi til annars eins. Pú hefir í liuga að bjarga Murray'^á þinnhátt. Guð hjálpi þér til pess. Ó, Murray, eg vildi óska, að þessi mæta skepna mætti leiða þig heilan heim aftur, eins og hún hefir svo oft gert að undanförnu!« Aldrei höfðu jóliu verið haldin jafn tryllingslega í Nome, eins og nú. Murray skorti ekki félaga, hvorki' menn né konur, sem væru honum innan handar um það að sólunda öllu því fé, sem hann hafði aflað sér und- anfarna manuði með súrum sveita, bæði með gullgrefti og loðdýraveiðum. Hann reikaði nú úr einum stað í annan í sex daga og drakk og spil- aði og sólundaði peningum á báðar hendur, pangað til hann átti ekki einn eyri eftir. Nú var honum öllum lokið, hann gat nú ekki svallað lengur og sat og svaf eins og drukkin rotta í gömlum hægindastól hjá ofninum i »Glaðheimi námumanna«, er svo var nefndur. Par var dimt í kringum hann. En út úr þessu ægilega myrkri kom að lokum lifandi vera. Pað var ekki annað en tík, er ætt sína átti að 'rekja til úlfanna í Alaska, en Murray hafði tamið hana og alið hana upp, þangað til hún var orðin heið- virð skepna, holl og trú húsbónda sínum. — Prjá daga og þrjár nætur rakti hún slóð húsbónda síns í snjónum. Pegar hún var búin að fá vissu sína um það, að Owen Kerrigan mundi annast um hvolpana hennar, þá lagði hún af stað að leita að Murray. Hún nam við og við staðar, til að naga af snjó- kekkina, sem settust á lappirnar á

x

Heimilisblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisblaðið
https://timarit.is/publication/431

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.