Heimilisblaðið


Heimilisblaðið - 01.01.1939, Blaðsíða 14

Heimilisblaðið - 01.01.1939, Blaðsíða 14
12 HEIMILISBLAÐIÐ »Skrifaðu Nikolaj!« — Og nú tafsaði hann svo fljótt, að ég átti bágt með að fylgja honum eftir: »Ei! kosta hennar eg kann ei tal, og löstur enginn hana lýta skal. Hreint hennar auga og hugurinn mær, og mild hennar ræða sem morgunblær«. Andrea Margrét saumaði í ákafa og leit ekki upp og mig furðaði það mest, að hún skyldi ekki stinga sig. En presturinn sagði: »Nei, heyrið þið til lcgmannsins. Sá þykir mér geta sprett úr spori, þegar hann loks- ins er kominn á bak á skáldfákinn. Pessu hefði eg áldrei trúað. En auðvitað er það, að miklu leyti stæling eftir mér«. »Nei«, hrópaði Korpus Júris með ákafa. »Stæling er það alls ekki. Bragarhátturinn er máske sá sami, en efnið var nýtt, og það er efir'ð, en ekki hátturinn, sem mest er um vert«. »Hvaða ósköp! Ég skal þegja! Ég skal þegja«, sagði presturinn. »Ég bið yður, umfram alla muni, að' fara ekki í mál vio mig út af þessu, hver veit nema ég yrði þá rekinn frá kjóli og kalli. Vísan yðar er glæný; það er mín, sem var gömul og stæling eftir yðar vísu. Eruð þér ekki á- nægður með þessa viðurkenningu?« »En þú ert altof slæmur við hann Ni'ko- laj«, sagói prestskonan. »Pú verður að gera bragarbót«. »Nei, það dettur mér ekki í hug«, sagði presturinn. »Nikolaj er voðamaður, og ætti helzt að lýsa honum með ennþá dekkri orðum. Pað munu vera mjög sjaldgæfir slíkir Don Júanar — það er afskaplegt! En hver ætlar að bæta við bréfið?« »Nú megið þér til að bæta einhverju. við«, sagði Korpus Júris, og laut höfði að prestkonunni. »Já, við skulum bara lofa mömmu að komast að«, sagði presturinn. »Pað verður best af því öllu saman ¦— og svo verður endirinn þó fallegur, þótt ekki sé annað«, 1 fyrstu var prestkonan ófáanleg til að bæta við, en Korpus Júris bað hana því betur; og eftir nokkura stund byrjaði hún, og virtist þó vera hálffeimin: »Ég veit það, að forvitnin ósödd er enn, . en ég skal nú bæta úr þeim vanda: Ég sendi þér orðfn og eiginnöfn tvenn, sjá albúuir leikendur standa. Og brúðurin Andrea Margrét er mær,«------- Pá tók presturinn skyndilega fram í: »en maðurinn slæpingur — sonur þinn kær«. Prestkonan vildi endilega, að seinustu hendingunn'i væri breytt, en við það var ekki komandi. Presturinn sagði, að endir- inn væri ágætur og Korpus Júris var hon- um hjartanlega sammála; síðan ætlaði presturinn að taka af mér blaðið og sagð- ist ætla að senda það daginn eftir. »Ég skal ábyrgjast, að faðir yðar' verður glað- ur, þegar bann fær þessar fréttir«, sagði hann. En ég vilcli ekki láta bréfið af hendi, sagði eins og satt var, að þetta væri alt svo krassað og þyrfti ég að skrifa það upp aftur, áður en það yrði sent af stað — og svo stakk ég bréfinu í vasa minn; en auðvitað retlaðist ég aldrei til, að þetta bréf kæmist í hendurnar á föður mínum — en vel gat skeð, að hann fengi einhvern- tíma anmio bréf, líks efnis og þetta bréf var, en með öðru sniði. Við vöktum ekkert fram eftir um kvöld- ið. Við vildum ekki halda vöku fyrir prest- inum. Pegar hann var genginn til svefns, röbbuðum við saman, aðeins ofur litla stund, og fórum svo að hátta. Korpus Júr- is var ekki alveg búinn að tala út við Andreu Margréti og Gamli og Emma voru eitthvað að pískra saman úti við glugga; ég flýtti mér því upp á loft á undan þeim, til þess að vita, hvort haninn væri kyr. Jú — barna sat hann í ró og næði, og' bærði ekkert á sér. Pað var ekki líklegt, að hann truflaði nokkurn, í bráðina — hann steinsvaf. En í fyrramálið! Pá kæmi annað hljóð í strokkinn, þegar haninn færj

x

Heimilisblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisblaðið
https://timarit.is/publication/431

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.