Heimilisblaðið


Heimilisblaðið - 01.01.1939, Blaðsíða 17

Heimilisblaðið - 01.01.1939, Blaðsíða 17
HBIMILISBLAÐIÐ 15 kallast strákapör. Mér datt í hug, að gang- ast djarClega við glæpnum; þegar t. d. presturinn færi að spyrja um hanann, að segja bjátt áfram: »Ég sáigaði honum«, en ég hætti ytrax við það aftur. Mér fannst, mér vera það ómögulegt, einkum ef syst- urnar væru viðstaddar. Ég fann fljótlega á mér, að ég myndi ekki verða hyggnari við að tvístiga þarna. Ég fleygði hananum til hliðar og fór nið'ur; vonaði ég að ein- hver vegur myndi opnast fyrir mér með tímanum. Þegar ég kom niður í dagstofuna, var hún tóm, þar var engin sál. Tevélin stóð á borðinu, og logaði glatt undir katiinum. Eg sá, að allir voru búnir að drekka teið sitt, og voru nú líkjega komnir út til að létta sér upp góða veðrinu. Eg helti því te í bollann minn, settist í legubekkinn og fór að drekka. I sama bili var hurðin opn- uð og Andrea Margrét kom inn, ¦— rjóð í kinnum og stöfuðu geislar úr augum henn- ar — hún var f jörleg og unaðsleg eins og sjálfur sólskinsmorguninn. »Góðan daginn«r sagði hún; »ákaflega hafið þér sofið lengi í dag«. »Öjá«, svaraði ég í styttingi, og hrærði í bohanum mínum. »Við Friðrik erum búinað ganga langt — langt, og það var yndislegt«, hélt hún áfram. Þessi frcgn var engan veginn þess eðlis, að ég batnaði í geðinu við hana; svaraði ég því mjcg þurrlega: »Svo-o!« »»Öjá«, og »svo« — eru þetta nokkur svör?« spurði Andrea Margrét. »Það ljgg- ur illa a yður. Hverskonar mótlæti hafic þér orðió fyrir?« Hún sagði þetta í svo blíðum róm, að ég herti upp hugann,, og sagði henni allt, sem farið hafði. »Já, það var lakara •— þetta var mjög l,eitt«, sagð: Andrea Margrét og hristi höf- uðið. »Ég vildi, að þetta hefði aldrei vilj- að til«. »Haldið þér að faðir yðar verði reiður?« »Nei, 'reiður verður hann ekki; en hann kemst í slæmt skap, þegar hann heyrir þetta, og það er svo leiðinlegt fyrir okk- ur hin«. »Máske það væri bezt, að segja honum frá því undir eins?« »Nei,i um fram alla muni! Gerið það ekki«, sagði hún; »því að þá kemst hann strax í slæmt skap. Nei, við skulum heldur bíða við; við komumst einhvernveginn út úr þessum vandræðum«. Og hún lagði fing- urinn á hokuna og fór að hugsa sig um. »Nú dettur mér nokkuð í hug«, sagði hún eftir stutta þögn. »Nágranni okkar á svip- aðan hana; hann er reyndar dálítið minni en okkar var; við getum fengið hann lán- aðan«. »Jú, en til hvers væri það? Það yrði skammgóður vermir«. »Jú, það er mikil bót að því. Pabbi er dálítið nærsýnn, og tekur líklega ekki eftir gkiftunum; og svo bíðum við með að segja honum alla söguna, þangað til þið eruö farnir«. »En þá verður hann leiður í skapi samt!« »0 — það gerir nú ekkert til; þá verða engir hérna nema við mamma og Emma, og svo ætla ég að vrða svo góð við hann«. Að svo mæltu" fór hún burtu, til, að fá lánaðan hanann, og kom að lítilli stundu liðinni með hann og létum við hann strax til hænsnanna. Kunni hann vel við sig þar, reigði hausinn, baðaði vængjunum og gai- aði alveg, eins og sá gamli. Nú kom presturinn, kona hans, Korpus Júris og Gamh, og Emma litlu síðar. Eg gladdist lítið við það, að sjá allan þenna hóp, því að ég var á glóðum um, að leynd- armál mitt kynni nú að komast upp, og ég þyrfti að meðganga glæpinn í allra á- heyrn; og ef svo færi, var ég viss um, að fá snuprar hjá Gamla og hlátur hjá Korp- us Júris. »Góðan daginn, svefnpurka!« sagði prest- ui'inn, og fleygði hél,aðri húfunni beint framan í mig. »Þér kunnið ágætíega morg- unsvefnslistina; þér getið orðið prófessor í þeirri listinni, þegar hver vilk. *

x

Heimilisblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisblaðið
https://timarit.is/publication/431

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.