Heimilisblaðið


Heimilisblaðið - 01.01.1939, Blaðsíða 19

Heimilisblaðið - 01.01.1939, Blaðsíða 19
heimilisblaðið 17 mig um í næði. Þess var heldur ekki van- þörf, því að »mínar voru sorgirnar þungar sem blý«. Hugsanir mínar líktust ólgandi sjó; hver aldan rak aðra, hver aldan vav annari stærri og síðasta aldan þó lang- stærst. Ég hugsaði og hugsaði; en því meir sem ég hugsaði, þesg ruglaðri urðu hugs- anirnar, og loksins mátti svo heita, að ég vissi hvorki í þenna heim né annan. Sólin hafði til þess skinið skært og hlýtt; en nú var hún komin á bak við skýja- bólstra, og um leið varð allt umhverfiö sveipað dimmum blæ. »Máske gólin hafi líka eitthvað að hugsa um«, hugsaði ég; »og sé þess vegna svona þokudrunguð, eins og hugsanir mínar«, En það var engu lík- ara en só)in hefði heyrt til mín, og ætl- aði nú aö hrinda af sór ámælisorðinu, því að nú fór hún allt í einu að skína aftur og geislarnii hennar bjartir og blessaðir, fóru að leika ?ér á kirkjuveggjunum. Og 1 sama bili fanst mér svo sem hugsanir mínar brytlst út úr ,sínum eigin þokuhjúp. Ég mundi nú aljt í einu eftir þessari setningu úr heimspekilærdómi mínum: »Sérhvert samband á milli manns og konu þarf að vera grundvailað, bæði á elsku og skynsemi, ef það á að fullnægja sínum réttu skilyrð- um«. Þarna var sönnun, sem ég hafði svo lengi leitað að árangúrslaust. Þarna sann- aðist það deginum ljósara, að ég átti að trúlofast Andreu Margréti. Um fyrra at- riðið var það að segja, að ég elskaði Andreu Margréti ákaflega mikið. Um síðara atrið- ið var enginn vafi heldur: Andrea Margrét myndi verða ágæt prestskona, og sönnun- in fyrir.því var sú, að hún var fram úr skarandi húsmóðir — um það hafði ég fengið fulla vissu í fyrsta sinn, er óg tal-. aði við hana. Utkoman varð þá sú, að bæci ást og skynsemi voru til staðar. Ég átti því að trúlofast Andreu Margréti. Og úr því ég átti að trúlofast Andreu Margréti, þá átti ég að gera það undir eins. Það var eins og þungri byrði væri létt af mér; mér fanst ég vera léttur, eins og leikandi fugl, Hér lyftu, hærra, hærra. ó, Guð! þú einn ert athvarf þeirra smáðu, einkaskjól þeim einmana og hrjáðu. Frá Jes.l krossi ljós þú lætur skína, og leitar þeirra er villumyrkrin pína. ó, Guð, m^nn Guð'. mér lyftu hærra, hærra í himin þinn, þá glepur færra, færra. Auk méí" trú og andans sanna þekking, allt þa hverfur heimsins. tál og blekking. g. r. og á leiöinni heim fór ég að syngja upp- áhaldgsönginn minn: »Siglum hægt út á svið, siglum hægt út á svið«. Þegar ég kom inn í dagstofuna, voru þeir í ákafri kappræðu, Gamli og Korpus Júris; Emma og Andrea Margrét voru þög- ulir áheyrendur. Þeir voru að rífast um dönsku studentana, og voru báðir talsvert æstir. Ég talaði lítið fram í þetta, en þ<> komst ég ekki hjá að leggja orð í belg, og þá var ekki að sökum að spyrja: Korpus Júris snerist algerlega á móti mér. Ég hélt taum stúdentanna í líf og blóð, einkum ungu stúdentanna. Lagði þá Andrea Mar- grét líka orð í belg, og sagðist gleðjast yfir því, að mér líkaði stúdentalífið svona vel, en spurði svo, hvort það væri sannfæring mín, að stúdentaferillinn væri svo fagur og fullkominn, eins og ég léti. »Já«, sagði ég; »ég er sannfærður um það; í stúdentunum er æskuf jör og æsku- þrek, og frá þeim á þetta fjör og þetta þrek að breiðast út á meðal allrar þjóðar- innar. Stúdentarnir geta gert.allt, sem þeir vilja«. Ég sagði seinustu setninguna með mikilli áherzlu, því að mér datt í hug ásetn- ingur minn, frá því úti í kirkjugarðinum. Með þessum orðum, er ég talaði síðast, .endaði kappræðan og snerist nú talið að ýmsu og ýmsu öðru.

x

Heimilisblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisblaðið
https://timarit.is/publication/431

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.