Heimilisblaðið


Heimilisblaðið - 01.06.1939, Blaðsíða 39

Heimilisblaðið - 01.06.1939, Blaðsíða 39
HEIMILISBLAÐIÐ 131 Söngur fangans. Hvar ertu, gleði, gæfusólin bjarta, geturðu ekki svalað mínu hjarta, verndað mig fyrir vonleysi og kvlða, á vængjum breiðum svo ég megi líða hátt yfir höfin. Hjálpa þú mér, gleði, svo hryggðin aldrei dvelji á mínu geði. Hvl lltur þú ekki allt af jafnt á alla, hvi ert þú svo hörð að láta suma falla, hvi kemur þú ei í kot sem fagrar hallir. Þér, kæra gleði, fagna vilja allir. Hvi vilt þú ei, gleði, gleðja, fangann snauða — og gefa honum líf — en ekki dauða. Volduga gleði, láttu ljós þitt skina, lýst.u nú upp hugardrauma. mína; loks — ef þú kemur farðu ekki frá mér. Frelsandi gleði, vertu allt af hjá mér, komdu hér inn í klefa fangans. — hreysio, komdu — og rektu frá þér skilningsleysið. Bandingjar einnig vilja vera. glaðir, vak þö í hjörtum þeirra um alda-raöir, vef þú þá fast að friðarríkum barmi. Frelsandi gleði, vernda þá frá harmi, er saklaus.ir yoru dromdir til að deyja. og dauðanum móti sítlar&tríðið heyja. Á. J. um, að koma nokkru smni framar á þenna stað til að bíða. sín, eins og flón, frammi fyrir dyrum veitingahússins. Hingað myndi hann fara á hverju einu og eilífasta. kveldi. Hér væri sælt að vera og eitthvað ánægju- legra en að horfa framan í skrumskælt og útorgaðf smettið á henni. Konan talaði blíðlega og sannfærandi, en maðurinn skeytti því engu. Hann hló hátt og ruddalega, og þegar hann loks fékkst til að fylgja henni, heyrði skrifar- inn hvernig hann æpti og öskraði: »Knæp- an hans Charries er eini staðurinn, sem ég elska í veröldinni. Þú ert orðin ljót og leiðinleg, ég hefi andstyggð á þér. En þar get ég notið lífsins, og gieðinnar af hjart- ans fyllsta fögnuði«. Aftur heyrði skrifarinn hina mjúku, hljómfögru og biðjandi rödd ungu, fögru konunnar. »En ég hefi einu sinni ekkert Drykkjumannskonan. Hulda á Felli sat ein yfir fjórum litlum börnum sínum sofandi, í litla svefnher- berginu þeirra hjónanna. Augu hennar voru rauð og þrútin af gráti og næturvök- um. Þetta var nú þriðja nóttin, sem hún • vakti ein, beið og vönaði, kveið, og afsak- aði manninn sinn, er var í Fjarðarkaup- stað. Hún, hafði frétt með manni nokkrum daginn áður, að manns hennar mundi varla von þann daginn, því tæpast hefði hann verið sjálfbjarga. Það voru henni bitrar fréttir. Hann hafði verið lengi að líða, dagurinn í gær. Börnin vöppuðu út og inn> að gá að pabba sínum; og síðast var hún nú að enda við að svæf a þau, grát- andi af leiðindum og þreytt af vonbrigð- um, því pabbi var svo góður, þegar hann var með sjálfum sér. Nú átti hún fyrir höndum, að vaka eina nóttina enn, þreytt af erfiði dagsins, og máske árangurslaust. Hún stundi sárt og þungt og lagði hendur í skaut sér. Hugurinn hvarflaði til löngu liðinna daga 0, hversu ólíkt! »Pabbi«, hvíslaði hún lágt og sorglega. »Mamma«, sagði hún enn lægra; en svo viðkvæman streng hitti þetta, orð í sál hennar, að hún hneig grátandi niður fyrir framan rúmið. að borða handa mér, og sérstaklega barn- inu, ef þú eyðir öllum þínum peningum þarna, elsku vinur minn«. Fyllirúturinn svaraði gleiðgosalega og hló: »Mér stendur á sama. Sveltu bara með króann. Ég skal bera alla mína peninga, sem ég vinn mér inn„ allt, í stuttu máli, sem ég á og eignast, inn í gildaskálann. Þar er líf í tuskunum«. »Þá var það«, mælti ungi skrif arinn enn- fremur, »að ég fékk andstyggð á þessum peningum, sem voru. hjartablóð þessarar ungu konu og hennar harmkvælasystra. Og þá sló ég því fó'stu, að ég skyldi ekki snerta einn einasta eyri af þessum iUa fengna auði frænda míns — og við það stend ég«. Amtsbókasafnið á Akureyri

x

Heimilisblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisblaðið
https://timarit.is/publication/431

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.