Heimilisblaðið


Heimilisblaðið - 01.10.1939, Blaðsíða 42

Heimilisblaðið - 01.10.1939, Blaðsíða 42
206 HEIMILISBLAÐIÐ næsta sandhól. Ein kúlan hitti, þvi ljón- ynjan valt um, brölti svo aftur öskrandi á fætur. Það var auðvitað höfuðsmaður- inn, sem sendi henni kúluna; en eins og flestar viðvaningsskyttur, hélt Higgs því hiklaust fram, að hann hefði sent henni kúluna, því að hann var fullur af sjálfs- trausti, eins og veiðimenn á hans reki eru. — Okkur þótti ekki ómaksins vert að and- mæla honum, heldur þrömmuðum aftur af stað. og hi.ttum ljónynjuna aftur hinu- megi,n við sandhólinn. Hún sat á rassin- um, eins og stærðar rakki væri, og var svo alvarlega særð, að hún gat ekki annað en öskrað og sló hrömmunum út í loftið. »Nú er röðin komin að mér, vina mín«, hrópaði, Higgs og sendi henni kúlu úr 5 metra fjarlægð. En næsta skot tókst bet- ur. Þá valt hún um og var þegar dauð. »Komið nú hingað«, sagði prófessorinn hreykinn. »Við skulum flá hana þegar í stað. Hún sat á mér, nú er röðin komin að mér að sitja á henni«. Svo tókum við til verka. En ég sem hafði. mína eyðimerkur-reynslu og leizt ekki á blikuna,, langaði mest til að láta skepnuna liggja þar sem hún var, og reyna að snúa aftur til hólmans. tJr þessu varð löng saga, þar sem ég var eini maðurinn, sem hafði, nokkra æfingu í því starfi. Þar að auki var það ákaflega óþægilegt í hinum brenn- andi sólarhita. En loks var þó verkinu lokið og er við vorum búnir að binda húðina saman, *vo að tveir af oss gátu borið hana til skiptis á byssunum, þá tókum við drjúgan teig úr vatnsflöskunum. Já, ég komst jafnvel að því að prófessorinn tók vitund af þessum,- dýra vökva til að þvo blóðið af andliti, sínu og höndum. Síðan lögðum við af stað til hólmans, en það varð ekki til annars en að við kom- umst að raun um, að enginn af okkur hafði minnstu vitneskju um, hvert stefna skyldi, þótt við værum allir hárvissir um hvert halda skyldi. I asanum sem á okkur var gleymdum við að hafa áttavita með okk- Skrítlur. Kennari: »Þegar við erum á gangi úti,, eigum við að athuga þ:ð í náttúrunni, sem Guð hefir skapað, t. d. fjöllin, vö,tnin, fosaana —«. Dóri (grípur fram I): »Hann hefir nú ekki skapað alla fossa«. Kennarinn: »Nú? Hverja ekki?« Dóri: »T. d. Öxarárfoss. Fornmenn veittu ánni úr farvegi sínum og niður 1 gjána og þá mynd- aðist fossinn«. * Kennari nokkur var alveg örvinglaður yfir því, að hann gat ekki komið hinu minnsta af þekk- ingu inn i koll nemenda sinna. Dag nokkurn sagði hann við þann drengjanna, sem h,a,nn áleit allra heimskastan: »Árni, akrepptu út í lyfjabúðina og kauptu vit fyrir tiu aura«. Árni fór, en kemur aftur að vörmu og segir: »Pað hve vera þér, sem hafið það«. Skuldheimtumaður: xÉg er hérna með 100 króna reikning, sem þér eigið að borga,«. Stúdentinn þegir og iæst ekkert heyra. Skuldheimtum.: xOg þessa peninga verð ég að fá núna áður en ég fer«. Stúdentinn les i bók og svarar engu. Skuldheimtum.: »Héyrið þér ekki, að ég á að innheimta hjá yður 100 krónur?« Stúdentinn (lítur upp): »Hvernig getiö þér bú- ist við að ég heyri nokkuð? Vitið þér ekki, að ég er skuldugur upp fyrir eyru?« ur. En venjulega myndi sólin hafa vísað okkur á rétta leið; en eins og ég hefi áð- ur sagt, þá var hún hulin kynlegri bliku. Okkur þótti því hyggilegast að halda aft- ur tij sandhólsins, þar sem við höfðum drepið ljónið og rekja svo vor eigin spor til baka þaðan. Þetta virtist hægðarléikur, því þarna lá leiðin undan fæti, en er nið- ur var komið, vorum við orðnir all-slæptir, því húðin af ljóninu var þung. Þegar nið- ur var komið sáum við aðeins, að um allt annan hól var að ræða, en þann sem við hugðum vera. Nú sáum við, að okkur hafði skjátlast, og lögðum leið okkar upp á nýjan hól og árangurinn varð nákvæmlega hinn sami. Með öðrum orðum: Vi,ð höfðum villst í eyðimörkinni.

x

Heimilisblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisblaðið
https://timarit.is/publication/431

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.