Heimilisblaðið


Heimilisblaðið - 01.01.1965, Blaðsíða 35

Heimilisblaðið - 01.01.1965, Blaðsíða 35
% bíð eftir svari yðar, vona að það erQi m£r jiiigjioii^ 0g sendi yður mínar °eztu kveðjur. G. D. Sermaize setti útflúr undir skammstöf- ^ina og ías bréfið yfir. „Alveg eins og það á að vera", tautaði ^ann, ánægður með verk sitt. „Hvorki of ^ikið né of lítið. Nú þarf ég bara að leita nianninum. Ég vanda mig nú ekkert sér- le§a með hann. . Og þá er bezt að fara gegnum auglýs- garnar frá hinu sterka kyni, til dæmis v ssa eftir einhvern, sem nefnir sig Grœn- piann. Það hlýtur að vera rómantískur ^atingi;" kermaize las auglýsinguna, og þar stóð: Vngur maður, tuttugu og átta ára, œskir diftast greindri og vel útlítandi stúTku. ll1boð s, sendist blaðinu, merkt: Grœning- ^ermaize greip fram venjulegt bréfspjald 0g skrifaði: "Ráttvirti herra! J^g hef Jesið auglýsinguna yðar, og ég ® vtö, að yður sé álvara með henni. ujið þér hitta mig á sunnudaginn kem- *'Jdukkan sex, % Gafé Métropolitan? ^;llinduð þér vilja, til auðkennis, bera j 8 * hnappagatinu og hálda á Le Petit r'nal IUustré í hendinnif Iréne." aiv) a Var fimmtU(iagur. Snemma á laug- J> egi fór Sermaize í pósthúsið og fann l0' fra stúlkunni, sem skammstafaði iaí* sitt G. D. ^ að var fljótfærnislega skrifuð orðsend- g' sem hljóðaði á þessa leið: >Merra minn! in %n]*Bgni yðar líkar mér vél, og ég geng , « að hitta yður. Sem sagt: á sunnu- ^nn í Qafé Métropolitan." °g Lrmaize varð nánast fyrir vonbrigðum hugsaði sem svo: „Svar mitt hefði nú ^^LISBLAÐIÐ átt skilið nákvæmari undirtektir; kannski er þessi ungfrú G. D. eitthvað tortryggin .... Rithönd hennar hefur heldur ekkert sérlega góð áhrif, hún er hvorki falleg né ber vott um neinn sérstakan persónu- leika... . Líklega er þetta einhver stút- ungskerling, jafn líflaus og afundin og rit- höndin sú arna. ... Sjálfsagt fellur hún ágætlega í kramið fyrir Grœningjann." Daginn eftir var sunnudagur, og tíu mín- útum fyrir klukkan sex gekk Sermaize inn um dyrnar á Café Métropolitan. Grœning- inn var þegar kominn á staðinn. Þetta var laglegur, dökkskolhærður maður með við- kvæma andlitsdrætti og gáfulega. Sermaize settist við það borðið, sem næst honum var, og virti hann gaumgæfilega fyrir sér. „Hann lítur ekki sem verst út, þessi ná- ungi með rósina í hnappagatinu", hugsaði hann með sjálfum sér, „en nú er bezt að sjá til, hvernig framhald sögunnar verður, þegar sú gamla — sem ég hef nefnt Iréne — kemur á vettvang. Hvernig fara þau að því að koma sér saman? Ég skemmti mér þegar við tilhugsunina!" En skyndilega fékk hann um annað að hugsa. Ung stúlka kom gangandi í áttina til þeirra. Hún var forkunnar fögur. ... ljóshærð, með spékoppa í kinnum og nef eins og María Antoinette.... fullkomlega eins og Sermaize gat hugsað sér stúlku f eg- ursta á jarðríki. Hann varð sem lamaður. Maðurinn með rósina í hnappagatinu var þegar staðinn á fætur og bauð henni sæti. Sú ókunna settist, og þau tóku að ræða saman i lágu hvísli. Þessi tvö ungmenni, sem fyrst í stað voru mjög feimin hvort við annað, urðu nú brátt hin kumpánleg- ustu í framkomu, þrátt fyrir hinar annar- legu kringumstæður, og svo virtist sem þau féllu ágætlega saman. Nú fannst Sermaize þetta ekki eins skemmtilegt lengur og hann hafði hugsað sér það fyrir fram. — Hann opnaði dagblaðið sitt og lét sem hann væri önnum kafinn við að lesa það, 35

x

Heimilisblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisblaðið
https://timarit.is/publication/431

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.