Kirkjuritið - 01.07.1954, Blaðsíða 30

Kirkjuritið - 01.07.1954, Blaðsíða 30
316 KIRKJURITIÐ Vér verðum að leggja fram allt, sem vér eigum. Það er erfitt í fyrstu. Vér viljum halda einhverju eftir fyrir oss sjálf, einhverjum afkima, einhverjum hégóma, en þó svo stórum, að hann skyggir fyrir oss á sólina. Gefum allt, önd og líf. Með þessu einu verðum vér rík hjá Guði. Sál vor opnast að fullu fyrir blessunaráhrifum Krists eins og blómið fyrir sólarljósinu. Vér sjáum með óhjúpuðu andliti endurskinið af dýrð Drottins, svo að vér ummyndumst til hinnar sömu myndar. Það, sem vér megnum ekki, megnar Kristur. Hann er frelsarinn. Þá getur líf vort og starf orðið til ómetanlegrar bless- unar þjóð vorri og kirkju. En ætlum oss aldrei þá dul, að vér getum gefið öðrum meira en vér eigum sjálf. Án batnandi einstaklinga verður engu um þokað til góðs varanlega fyrir lönd né þjóðir. Auðlegðin himneska kemur að innan. Guðs ríki er hið innra með yður. Þannig breið- ist það út. Ytra skipulag er ekki einhlítt. Og vinnum saman öll. Fyrir nokkru sagði barn við mig: Biskup á að kenna fólkinu að trúa á Jesú Krist. Það er einmitt þetta, sem allir kristnir menn eiga að keppa að sameiginlega. Það var megineinkenni frumkristninnar. Hver maður var í þessum skilningi prestur, biskup, hver maður leitaðist við af fremsta megni að leiða aðra undir áhrifavald Jesú Krists, sem hann reyndi sjálfur í lífi sínu dag frá degi. Þannig breiddist kristnin út í öndverðu, og þannig verður hún enn að breiðast út i mannshjörtunum. Jafnvel þar sem klerkavaldið er mest — í kaþólsku kirkjunni — ritar páfinn nýlega af sjúkrabeði eldheita áskorun til leikmann- anna að koma til samstarfs við kennilýðinn, þar sem allir eigi í orði og verki að greiða veg fagnaðarerindi Jesú Krists. Hinn almenni prestsdómur er meginhugsjón í Nýja testamentinu: Látið sjálfir uppbyggjast sem lifandi steinar í andlegt hús, til heilags prestafélags, til að frambera and- legar fórnir, Guði velþóknanlegar fyrir Jesúm Krist. 1 trausti til þeirrar samvinnu hefi ég látið vígjast í dag.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76

x

Kirkjuritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.