Kirkjuritið


Kirkjuritið - 01.11.1960, Blaðsíða 19

Kirkjuritið - 01.11.1960, Blaðsíða 19
KIRKJURITIÐ 401 allri vandlætingu á prédikunarstóli. Það er langt í frá að svo sé. Og vitanlega á ekkert manngreinarálit að koma þar til greina. Við verðum að segja háum og lágum jafnt til syndanna, þegar svo ber undir. Eins þótt við prestarnir sjálfir finnum sárt til þess, hvað við erum sekir sjálfir. Mörg prédikun er því dómfelling yfir sjálfum prédikaranum. Hitt tel ég vel farið, að nú er oftar prédikað um ást Guðs en reiði Guðs. Kristur lagði sannarlega meiri áherzlu á kærleika hans en bræði. Ég er líka alveg óviss um, að þótt við getum lýst yfir trausti okkar á miskunnsemi Guðs, getum við tekið að °kkur að demba á refsingu hans. Það er að vísu sterk mynd og ægileg, þegar séra Hallgrímur segir: Þá sjálfur Guð á sonarins hjarta sínum reiðisprota slær. En hvað sem líða kann sannleika hennar, eru fæstir menn til að fordæma í Guðs stað. Ég hygg ég gleymi aldrei einu dæmi. Prédikari var að hvetja fólk til afturhvarfs. Hann lýsti vel og rettilega valdi syndarinnar og háska þess að skjóta iðrun sinni a frest. En svo tók hann dæmi á þessa leið: Ung vændiskona kom heim undir morguninn. Hún sofnaði fast, þegar hún var komin í rúmið. Þá kviknaði í húsinu. Það var margar hæðir og stúlkan svaf uppi undir risinu. Hún vaknaði svo seint, að henni Varð ekki bjargað, þótt hún æddi út í gluggann, fórnaði hönd- Um og hrópaði af öllum lífs og sálar kröftum á hjálp. Þannig fullyrti prédikarinn að hlyti að fara fyrir þeim, sem iðruðust °f seint, eða ekki áður en þeir dæju — þeir yrðu að farast. Mér fannst þetta hryllileg saga um ægilega guðshugmynd. ^ngin móðir gæti horft upp á skelfingu og kvalir barnsins síns 1 slíkum sporum, án þess að bjarga því, ef hún hefði máttinn "¦ö þess, hvað sem barnið kynni að hafa brotið af sér, meira að Segja þótt það hefði hatað móður sína. En nú er Guð almáttugur. Þess vegna skil ég ekki, að hann elski ekki nóg til að bjarga öllum, sem iðrast, hvenær sem þeir l°rast. Ég held hann geti þá ekki horft upp á kvalir þeirra né heyrt veina þeirra lengur. Annað mál er það, hvort ekki er hugsanlegt, að sumir séu aUtaf að f jarlægjast Guð og iðrist raunar aldrei, snúi ekki við, 26

x

Kirkjuritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.