Kirkjuritið


Kirkjuritið - 01.11.1960, Blaðsíða 28

Kirkjuritið - 01.11.1960, Blaðsíða 28
410 KIRKJURITIÐ bág við þetta siðalögmál og erum allt í einu farnir að minnast á laxinn, sem frú Ingibjörg lét framreiða fyrir okkur í viku hverri. En hvernig var unnt að draga slíkt hnossgæti að í búið? Séra Ólafur var mikill íþróttamaður í þeirri grein að veiða lax á stöng að sumrinu til, en Laxá, sem streymir áfram fyrir neð- an túnið í Hjarðarholti allt til Hvammsfjarðar, var ákjósanlegt svæði til að draga á land þennan Ijúffenga og fagra fisk, ný- runninn og stokkfeitan. En séra Ólafur lét sér eigi nægja að veiða laxinn. Sjálfur varð hann einnig að verka hann, og í þeirri grein var hann algerður sérfræðingur og það svo, að þar varð engu við bætt. En það var enn fleira en matgjafir okkur nemendum við- komandi, sem jók á annir húsfreyjunnar í Hjarðarholti. Hún hafði hönd í bagga um það, að fatnaði okkar var skilað reglu- bundið, hreinum, með snyrtilegum frágangi. Þær höfðu lært það í skóla frú Ingibjargar stúlkurnar hennar að kasta ekki höndunum til vinnubragða. Annars hafði húsfreyjan í Hjarðarholti í fleiri horn að líta á þessum árum. Þar var jafnan mjög margt heimilisfólk og auk margra annarra gesta, sem að garði bar, voru landpóstarnir. í Hjarðarholti voru krossgötur þeirra og gististaður öll árin, sem þau prófastshjón sátu Hjarðarholt. Og eigi hafði prófast- urinn ávallt langan hvíldartíma, er afgreiðsla þeirra bættist ofan á skyldustörf, sem útheimtu mjög mikið þrek. Hvaðan af landinu voru einkum þeir, sem sóttu skóla séra Ólafs ? Nemendur voru aðallega úr Borgarfirði og Dölum. Þetta lýsir betur en mörg orð því trausti, sem þeir báru til séra 01- afs og konu hans, sem bezt þekktu til þeirra. Vert er einnig að minnast þess, að á sama tíma og skóli séra Ólafs er sóttur af sonum og dætrum Borgarf jarðar, eiga þeir heima í héraoi sínu völ á bændaskólanum á Hvanneyri og alþýðuskólanum a Hvítárbakka. En báðir þessir skólar nutu mikils og verðskuld- aðs álits. Þannig endurnýjaði borgfirzk kynslóð, sem eigi var vaxin úr grasi, þegar séra Ólafur hélt til Breiðafjarðardala, hlý og traust vináttutengsl við héraðið, sem hann hafði miklar mætur á. Ekki þurfti séra Ólafur að sóa þreki sínu til þess að siða óknyttastráka, þeir fyrir fundust engir í skóla hans. Nemend- ur, sem hefðu ætlað að haga sér eftir eigin duttlungum í Hjaro-

x

Kirkjuritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.