Kirkjuritið


Kirkjuritið - 01.11.1960, Blaðsíða 30

Kirkjuritið - 01.11.1960, Blaðsíða 30
412 KIRKJURITIÐ honum streymdi lífsorka og sífellt flug, svo að engar eyður komust inn á milli. En hann vék alloft frá námsefninu. Fyrri heimsstyrjöldin geisaði á þeim árum, er ég dvaldist í skóla hans. Séra Ólafur hafði síma og ýmis önnur góð sambönd við um- heiminn, sem var okkur nemendum nálega lokaður, nema þeg- ar póstarnir færðu okkur blöðin nokkurra vikna gömul. Sem aukaþáttur kennslustundanna voru oft og einatt nýjustu stríðs- fréttir og einnig markverð tíðindi innlend. Alloft varpaði hann fram nýjum hugmyndum sínum í búnaðarmálum, eða öðru varðandi atvinnuhætti þjóðarinnar í framtíð. Sumt á þeim vett- vangi, sem hann sá hilla uppi í löndum hugsjóna sinna, er nu orðið að veruleika. Séra Ólafur hafði mikinn áhuga á ræktun lands. En hin mikilvirku tæki, sem síðan hafa rutt sér til rúms og breytt mörgu kotinu í höfuðból, voru þá eigi til meðal íslend- inga nema sem draumsýn eða ósk. BollaJeggingar af þessu tagi féllu í þá daga í frjóan jarðveg hjá okkur sveitapiltunum. En þótt séra Ólafur hefði vakandi áhuga á jarðrækt og stæði þar jafnfætis þeim snjöllustu í samtíð sinni, fannst mér þó ávalh> að meginhugðarefni hans væri mannrœJct. Ungur að árum — nánar til tekið veturinn 1881—1882 hafði séra Ólafur komizt í snertingu við íslenzka skólaæsku. Vetur þann kenndi hann í unglingaskóla á Þingvöllum. Séra Jens Pálsson hélt þar skóla nokkur ár. Geta má sér þess til. að þá þegar hafi þessi fjölgáfaði piltur komizt að ra.un uWi hversu frjótt land lá enn í sorglegri órækt, þar sem var hW vanrækta íslenzka æska eins og fræðslumálum okkar var hátt- að á þeim tímum. En einnig fyrir hann sjálfan hlaut vetur þessi að vera ákjósanleg prófraun og þroskavænleg mjög fyrir þa° ræktunarstarf, sem beið hans í framtíðinni á vettvangi upP' eldis- og kennslumála. Enginn veit, hvort hann er þess megn- ugur að miðla öðrum af þekkingarforða sínum, fyrr en lifand1 reynsla hefur skorið úr um það. Séra Ólafi var gefin sú skyggn1' gáfa að sjá, hvar glæður voru faldar undir ösku og honum le vel að blása í glæðurnar. Kafli úr bréfi, sem séra Ólafur skrifaði mér til Þýzkalands, skömmu eftir að ég hóf nám mitt ytra, hefur loðað mér í vlt' und síðan, eigi aðeins sem holl uppörvun og föðurleg bending- heldur framar öðru sem skír mynd af séra Ólafi og þeim fersk andblæ, sem um hann lék: „Nú byrjar spretturinn, náttúrleg

x

Kirkjuritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.