Jólatíðindin - 24.12.1927, Blaðsíða 1

Jólatíðindin - 24.12.1927, Blaðsíða 1
Tíminn er fullnaður, Guðs | ríki er nálægt; gjörið iðrun j og trúið fagnaðarboðskapn- | um. Mark. 1. 15. I 1 Öllum sem tóku við hon- 1 um, gaf hann rétt til að verða 1 Guðs börn: Þeim sem trúa I á nafn hans. Jóh. 1. 12. JOLATIÐINDIN 13. ÁRGANGUR. ÍSAFJÖRÐUR í DESEMBER 1927. UPPLAG: 1200. ¦*>$ S TJ A R N A J E S Ú EFTIR QENERAL BRAMWELL BOOTH. Á lífshimni sérhvers manns upprenna stjörnur í lieilögum tilgangi, en það eru aðeins „vitringarnir" sem fylgja þeim, þeir standa upp og grípa tækifærið og leggja af stað meðan Ijósið ljómar og iýsir þeim. Vér skulum nú athuga hvað stjarnan forðum boðaði vitringunum! Stjarnan og himinhvelfingin sagði þeim, að konungur væri einhversstaðar í heiminn borinn, sem verðugur væri undirgefni og kærleika mannssálarinnar. Alt til þessa hafði speki þeirra (vitringanna) verið af þessum heimi. Hingað til höfðu þeir leitað þessa heims gleði og veraldarauðs, rannsakað leyndardóma lofts, jarðar og hafs, kappkostað að þóknast sjálf um sér. Stjarnan krafðist þess, að þeir vísuðu óllu þessu á bug, og leituðu konungs sálnanna. Hvílíkur kærleikur var fólginn í þess- i ari köllun! Þessi sama köllun er yður öllum birt fyr eða síðar á lífsleiðinni, — á einhvern hátt. Fjöldi manna, sem tæp- ast voru sér þess meðvitandi að þeir hefðu sál, hafa fundið hana aðeins með þvi, að gefa köllun sinni gaum. Fjöldi manna týndu sálu sinni, þrátt fyrir ein- lægan ásetning að frelsa hana, aðeins vegna þess, að þeir hlýddu ekki köllun sinni. Stjarnan kallaði vitringana til að játast hinum nýja konungi. Þeir voru aðeins sárfáir, vér vitum eigi hve marg- ir-, en gamlir sagnaritarar segja að þeir hafi verið tólf. Miljónir manna hafa ef- laust séð sömu stjörnuna, en aðeins þessir tólf menn báru djörfung til að leggja af stað að leita hins nýfædda konungs og fylgja honum. Þessi litli hóp- ur! Hvílík flónska og oflátungsháttur hef- ir heimskingjunum fundist þessi ákvörð- un þeirra, eða heiglunum, sem brast þrek til starfa. Þannig er það ætíð, og svo hefir það jafnan verið. Guð hefir ætíð kallað sína kjörnu þjóna og hann kallar þá enn í dag, — þig og mig og sérhvern Hjálp- ræðishermann, — sér til aðstoðar, þeg- ar haus dýrmæta nafn er lítilsvirt; og hann ætlast til að þú segir með sann- færingar krafti við vini þína og ættingja, starfsbræður og fjandmenn: „Eg trúi á heilagan anda; eg trúi á fyrirgefningu syndanna, eg tilheyri Quði". Þorir þú að gera það? En sögunni er ekki lokið. Vitringarnir skyldu þýðingu þessa at- burðar. Stjarnan var þeim vonarstjarna og fyrirheita, en umfram alt hvatti hún þá til starfs. Hún hreifðist í ákveðna átt, þeir urðu að veita henni eftirför, því að annars hvarf hún sjónum þeirra. Og hvað þýddi þetta fyrir þá? Að fylgja stjörnunni eftir þýddi það, aö yfirgefa laud sitt, ætt- ingja og óðul vegna konungsins. Þetla er dýrðlcgl dæmi uin þá sönnu sjálfsafneitun. Þeir þráðu af hjarta að tilbiðja og þjóna konunginum og þessvegna höfnuðu þeir öllu öðru. Ó, hversu oft hefi eg talað við og fundið til með mönn- um, sem gripnir hafa verið af þessari sömu dýr- mætu, sterku þrá til að þjóna lambinu, en sem ekki höfðu þrek til þess að yfirgefa heimili sitt fyrir Jesú Krist og fagnaðarboðskap hans. Hvílík sjálfs- barátta! Hvílíkar bænir! Hvílíkt stríð! Og tæki- færið virðist svo dýrðlegt og háleitt til að frelsa sálir þeirra. Bri jarðlífsfjötrarnir, heimilisþæg- indin, áhættan við að leggja af stað kær- leikstengslin við þetta eða hitt, óttinn við sjúkdóma og fátækt, við það að alt mis- takist. Alt þetta aftrar og tálmar, þar til stjarnan er horfin og tækifæriö liðið hjá. > Ungi maður og kona. Stjarnan þín liómar enn og kallar þig til ferðar Hún er þegar tekin að færast fjær. Þú Ieggur af stað og annaðhvortsigrareðatapar! Þor- ir þú að leggja alt i sölurnar fyrir Jesú? Nú átt þú kost á að gefa honum líf þitt, sem gaf sitt eigið líf fyrir þig. Vilt þú verða þeirrar sælu aðnjótandi nú — þessi jól — í eitt skifti fyrir öll? En nú kemur aðalkjarni málsins, því þegar öllu er á botninn hvolt, þá er þýð- ingarmesta atriðið um stjörnuna þetta: Hvert leiddi hún vitringana? Hún leiddi þá <\\ Jesú. beir fundu hann Iiggjandi í jötunni í dýrð hans lítillækkunar. „En", segir þú, „allir staðir voru jafnir fyrir hann. Gátu þeir ekki alt eins fundið hann í Persíu?" Nei, vinur minn, nei! Stjarnan leiddi^þá til Betlehem, og til Betlehem urðii þeir að fara. „Qet eg þá ekki þjónað Quði heima hjá mér?" spyrja eflaust margir Hjálp- ræðishermenn. Eða: „Get eg ekki haft áhrif á sálirnar þar sem eg er?" segir unga, værukæra stúlkan, sem á við þægileg kjör að búa. Eða: „Get eg ekki öðlast frelsun, þó eg beri ekki einkennisbúning, eba krjúpi við skrifta- borðið, eða án þess að ganga í Hjálp- ræðisherinn? „Spurðu þá sem hafa hlýðnast köllun sinni. Nei, vinur minn, þú mátt ekki fara til hægri, þegar stjarnan þín bendir þér til vinstri. Þegar þú ert kallaður, þá verður þú að hlýða. Og stjarnan sem benti til Betlehem hreiíðist stöðugt í áttina til Golgata. Af hæðum íofsöng heyrum vér Á helgri frelsís tíð. Æ, fögnum, þvi sá fæddur er, Sem fallinn reisir lýð. Kór: Og gegnum myrkrið ljómar Ijós Og líður sigurhrós, :,: Nú böl er bætt, það barnerfætt, er sár vor getur grætt:,: Æ, fögiium ná við iæöing hans, Sem frelsi heimi vann, Hins ljúfa, blíða lausnarans, Sem læknar syndarann. Ö, græð þú aílra manna meín H Og myrkri leið þá frá, Og láttu náðarljósin skær Þeim lýsa veg þinn á. L

x

Jólatíðindin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Jólatíðindin
https://timarit.is/publication/475

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.