Alþýðublaðið - 31.05.1923, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 31.05.1923, Blaðsíða 3
4&fe¥t)81t.A&ÍB sé talað um hinnar allra brýnustu til þess, að hægt sé að draga fram Jífið, En það hefir nú oft viljað verða svo, iafnvel þegar bezt hefir Játið í ári; að gœðin hafa komið æði misjafnlega niður. Hópur þeirra, 'er einhverra hluta vegna hafa orðið út undan, hefir jafnvel þá verið tiltölulega fjölmennur, hvað þá, þegar árferðið er svo, að þröngt er fyrir dyrum hjá öllum almenningi. Guð hefir látið blessaða sólina, >sem elskar alt,< draga mjög úr erfiðleikunum á þessum veðursæla vetri. En það ber að segia söguna eða þann hluta hennar, sem unt er að segja, með sem fæstum orðum í þessu sambandi, svo að sannleik- anum sé sem bezt fullnægt. Og si kafli hennar, sem snertir þetta mál einkanlega, er þá á þann veg, að þrátt fyrir alt blessað góðviðrið yar ástandið þannig, að Samvei jinn heflr sjaldan haft meira verkefni en einmitt nú. Alls staðar eru munaðarleysingjar, einstæðingar og olnbogabörn, og það þarf ekki að bera svo mikið út af með heilsu og atvinnu til þess að þeir verði Konur! Munlð eltír að biðja umSmáia smfðrlikið. í>»mið sjálfar um gaeðin. Kaupendur blaðsins, sem hafa bústaðaskifti, tilkynni afgreiðsl- unni. Einnig þeir, sem verða fyrir vanskilum. tilfinnanlega illa. úti. Þetta tvent, hinn rnikli atvinnuskortur og hiiðu- leyBi um að gæta fengins fj4r, á nreðan einhvers vai að gæta, er það, sem mest stuðlar að yfirstand- andi örðugleikum, en rætur þeirra standa auð&æilega djúpt, svo að nokkur bið getur orðið á fullum bata. En á meðan, hann er vænt- Muniö, að MjólkurfólagReykjavíkur sendir yður daglega heim mjólk, rjóma, skyr og amjör^ yður að kostnað- arlausu. — Pantið í síma 1387. Gúmmílím, sem sérstaklega er til báið til víðgerðar á gúmmi- Btígveíum, iæst í Fálkanmn. anlegur og ókominn, hefir Sam- verjastarfsemin og öll líknarstarf-' semi yfirleitt sett sér það mark- mið að vihna að því að fremsta megni að draga úr bágindum þeirra, sem þyngsta hafa byrðina að bera. Hjálp sú, sem með þessu móti er unt að láta í té, er að vísu mjög takmörkuð og ófullkomin, en Bdgar Rics BurroughB: Ðý«* Tarzans. í þrjá daga hólt báturinn .áfram lengra og lengra upp eftir Ugambiánni, sem lítt er rannsökuð- Prír hermennirnir struku á ' leiðinni, en þar eð sumir aparnir voru búnir að læra að róa, sá Tárzan ekki éftir þeim. Hann hefði getað ferðast miklu hraðar á landi, en hann hélt að dýrin mundu kann ske ráfa frá honum á landi, svo hann .hélt þeim eins mikið og hann gat í bátnum. Tvisvar á dag lentu þeir til þess að veiða og éta, og á næturnar sváfu þeir á landi eða á einhverri eynni í ánni. Svertingjarnir fiýðu þá í hópum, svo öll þorp á leið' þeirra voru mannlaus. Tarzan vildi um fram alt hitta svertitígja, er bygðu árbakkann, en hÍDgað til hafði það ekki tekist. , Loksins ákvað hann að fara sjálfur á land, en láta hina halda áfram á bátnum. Hann sagði Mu- gambi, hvað hann hefði í hyggju, og sagði Akút að hlýða skipunum svertingjans. aÉg kem til ykkar eftir fáa daga," sagði hann.' flÉg fer á undan til þess að vita, hvað orðið er af hinum mjög vonda manni, sem ég lelta að." Næst þegar þeir 'lentu, fór Tarzan í land og hvarf brátt sjónum félaga sinna. Fyrstu þorpin, sem hann kom í. voru mannlaus, og sýndi það, að fregnin um komu hans var langt á undan honum. En um kvöldið r*kst haun á kofa- þyrpingu umgirta óvönduðum skíðgarði; innan garðs Sá hann um tvö hundruð svertingja. Konurnar voru að tilreiða kvöldverð, er Tarzan apabróðir leit þær úr h$u tró, sem slútti inn yfir skíðgarðinn. Apamaðurinn braut heilann um, hvernig hann ætti að komast í kynni við menn þessa án þess að hræða þá eða vekja bardagahug þeirra. Hann langaði ekki tíl þess að berjast, því nú var erindi hans þýðingarmeira en það að ráðast til bardaga við sérhvern flokk, er hann rakst á. Loksius datt honum ráð í hug, og er hann sá, að hann mundi vel bulinn í trénu, rak hann um stund upp urrhljóð pardusdýrs Allir litu þegar upp í tréð. Dimt var, og gátu þeir ekkert séð. Þegar hann hafði vakið athygli á sér, rak hann upp öskur þess dýis, er hann hermdi eftir; jafnskjótt rendi hann sér hratt, en hljóðlega, til jarðar og hljóp sem fætur toguðu að skiðgarðshliðinu.. Hann barði á grindurnar og kallaði til svertingj- anna á þeirra eigin máli, að hann væri vinur, sem bæði gistingar um nóttina.. Tarzan þekti skapgerð svertingjánna. Hann vissi, að öskur Shítu í trénu yfir höfðum þeirra mundi skjóta þeim skelk í bringu, og ekki mundi hug- rekkið vaxa, þegar barið væri að dyrum svo siðla. Hann varð ekki hissa á, því, að þeir svöruðu honum engu, því að svertingjar óttast allan há- vaða, er kemur úr myrkrinu fyrir utan skíðgarö þeirra, og þýða hann sem óp illra anda aða ein- hverra andavera. Tarzan hélt samt áíram að kalla,

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.