Alþýðumaðurinn

Tölublað

Alþýðumaðurinn - 15.07.1933, Blaðsíða 5

Alþýðumaðurinn - 15.07.1933, Blaðsíða 5
Aukablað 15. Júli 1933. ALÞÝÐUMADinUNN Hvers þarfnast þjóðin? Þetta er spurning, sem hver athug- ull kjósandi hlýtur að bera upp fyrir sér nú fyrir kosningarnar og haga meðferð atkvaeðis síns eftir því hvern- ig hann svarar henni, Parfnast þjóðin þingmanns, eins og Guðbrandar ísbergs, sem bæði er al- gerlega áhrifalaus á þingi, og i flokki, sem stendur á móti öllum hagsmuna- málum alþýðu í landinu? Nei, vissulega ekki. Parfnast þjóðin manns eins og Ein- ars Olgeirssonar, sem segist ætla að fara á þing til að skamma, svívirða, kljúfa og rœgja eftir því sem hann geti? Nei, og aftur nei. Pjóðin þarfnast engra slíkra manna. Pjóðin þarfnast starfhæfra, velviljaðra ogvíðsýnna manna inn á þing. Manna, sem fara þangað með það fyrir aug- um að hjálpa til í störfum fyrir velferð þjóðarinnar. Manna sem hafa sýnt starfsáhuga og ósvikið fylgi við velfirðarmál alþýðu, og erj gæddir starfshæfni meira en í meðallagi. Slíkur maður er frambjóðandi Al- þýðuflokksins á Akureyri, Stefán Jóh. Stefánsson. Væri hvert sæti á Alþingi íslendinga eins vel skipað og sæti hans, hvar-sem er í sveit, myndi þessi æðsta stofnun þjóðarinnar líia öðruvísi út en nú er. Akureyringar hata ekki ráð á nema einu sæti á Alþingi. Kjósendur! Skipið pað manninum, sem stendur í flokki þeirra manna. ssm þjóðin þarfnast á þessum tímum — og alla tíma. — Starfsmanni, sem með hyggindum, festu og prúð- mensku vinnur að heill alþýðunnar í landinu; Forseti Bandaríkjanna hefir ný- lega undirritað lög urn 40 stunda vinnuviku .í baðmullariðnaðinum og lágmarkslaun við þá vinnu. í byrjun þessa mánaðar voru skráðir í Reykjavík hátt á fjórða húndrað atvinnuleysingjar, sem höfðu fyrir á ellefta hundrað manns að sjá. V i n u r öreiganna. Einar Olgeirsson skýíur sér undan, á svívirðilegastahátt, að greiða lögboð- inn skatt af hátekj- um sínum síðasta árið, sem hann var hjá Síldareinkasöl- unni. Kjósendur í Akureyrarkaupstað hafa bæði fyr og síðar heyrt Einar Olgeirsson hrópa á háar skatta- álögur á háar tekjur, og nú síðast ætlar bæði hann og samherjar hans að rifna af vandlætingasemi yfir því að Jón Baldvinsson skyldi ekki hjálpa samsteypustjórninhi til að svifta bæina möguleikum til að leggja eitthvað fram til atvinnubrtta á þessu ári, með því að samþykkja háan tekjuskatt, sem eingöngu hefði komið niður á bæjum og kaup- stöðum. Einar Olgeirsson þykist allt vilja fyrir öreigana gera, og er til með að seilast ofan í vasa náungans eftir fé handa þeim — svona í orði. En þegar hann sjálfur er hátekju- maður, er hann- annarar meiningar, eins og eftirfarandi sýnir. Einar hafði 12 þús. kr. á ári hjá Sildareinkasölunni í fasta kaup. — Einnig hafði hanii ótakmarkað fé til ferðalaga. Og þar sem hann var um þriðja hluta ársins á ferðalög- um, stundum með konuna með sér, urðu hásetarnir á síldveiðiskipunum að greiða honum dijúgan skerf fyr- ir utan föstu launin. Bera reikn- ingar Síldareinkasölunnar þessa ljósan vott. Einari var gert að greiða skatt af kaupi hans síðasta árið, er hann var hjá Síldareinkasðlunni, eins og Iög ákveða, og Einar telur allt of lágan. En er átti að innkalla skattinn hjá honum, neitaði hann að greiða. Og þegar átti að ganga að honum, átti kona hans allt, sem þau hafa undir höndum, svo ekkert var af honum að taka. Er skattur- inn ógreiddur eins og skattabæk- urnar sýna. Hér er rétt spegilmynd af öreiga- vininum og »heiðurs«-manninum, Einari Olgeirssyni. Hann hrópar á háa skatta af háum tekjum hjáöðr um, en ver sína eigin pyngju með athæfi stórbraskara nútímans, og tímir ekki að sjá af eyris virði handa oreigunum. Pað er alveg sama myndin af verklýðsvinunum og stríðshetjunum, sem blöstu við augum Reykvíkinga 9. Nóv. s. 1., þegar Einar og samherjar hans sig- uðu verkamönnunum undir kylfur lög.reglunnar, — stóðu sjálfir fjarri hættunni og hrópuðu gleðióp, þeg- ar þeir sáu blóð verkamanna drjúpa í sandinn. — Pað er mynd hræsn- arans, sem blaðrar flárri tungu framan í fjöldann, en bregður fyrir sig fjármálaklækjum, ef hann á að ynna af hendi sömu skyldur og aðrir menn. Pað er myndin af ó- menninu, sem heimtar allt af öðr- um, en ekkert af sér, — þykist vera vinur öreiganna, en er ekki- Veltir sér sjálfur í peningum, en heimiar skort og neyð yfir verkalýðinn. — Pað er myndin af kommúnistunum á íslandi. — Skæðadrífa. Lýðræðiskfökur komm- únistanna.. Einar Olg. og félagar hans bera sig illa í síðasta »Verkam.« yfir því, að þeir hafa enga von hvorki í bráð né Iengd, til þess að'koma manni á þing. Og allar sínar ófarir kenna þeir Alþýðuflokknum. En út af vonleysishjali kommún- istanna í sambandi við stjómar- skrárbreytinguna, og afskifti Al- þýðuflokksins af henni, er rétt að taka þetta fram: Stefna Alþýðuflokksins í kjör- dæmamálinu er sú, að landið verði alt eitt kjördæmi, og þingmenn kosnir hlutfallskosningu. — í sam- bandi við það flutti Héðinn Valdi- marsson frumvarp til breytinga á stjórnarskránni á Alþingi 1927. Og síðan heifr þeirri kröfu ætíð

x

Alþýðumaðurinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðumaðurinn
https://timarit.is/publication/597

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.