Dýraverndarinn


Dýraverndarinn - 01.09.1946, Blaðsíða 4

Dýraverndarinn - 01.09.1946, Blaðsíða 4
34 DÍRAVERNDARINN var það ekki roði hins deyjanda dags, heldur bjarmi af Ijósum þeim, sem kveikt voru í borginni. Þar spegluðust ljósaauglýsingar í jarðbikuðum strætvmum. Þar var glaðvært fólk í uppljómuðum sölubúðum og kvikmyndahús- um. Og í gildaskálunum sátu félagar hans í blárri tóbaksreykjarmóðu. . . . Þar var gleð- in . . . en hér var aðeins vonleysið og einveran. Regnið færðist í aukana og rann niður and- lit hans. Þá sneri litli klárinn höfði að hús- bóndanum og leit á hann. Og ungi maðurinn færði sig nær hestinum, fór að gæla við hann og fann silkimjúkan flipann í lófa sínum. Og það var eins og eitthvað milt og hlýtt seytlaði um hann allan, og honum varð ljóst, að hann var ekki lengur einn. Hann átti vin, sem ekki mundi láta bugast fyrr en hann félli að velli ... vin, sem ekki missti kjarkinn eins og hann sjálfur, þótt eitthvað smávegis blési i móti. Og svo greip hann aftur um slitin handföng plógsins og klárinn lagðist í aktýgin, sparn við fótum og hneigði höfuð sitt í sífellú. Brátt höfðu þeir lokið siðustu plágrákinni og héldu í regni og myrkri heim að fátæklega hreysinu. aði daglaunavinnu hjá bændum sveitarinnar. En á hverjum morgni áður en hann fór að heiman kom hann við í kofanum hjá J e p p a, en svo nefndi hann klárinn. Hann gaf honum, gældi við hann og strauk hann með hrjúfum vinnuhöndum sínum. Kofinn var lélegur, vegg- ir og þak svo óþétt, að margan frostmorg- uninn var hrím í skeggi Jeppa og úr nösum hans stóð grár reykmökkur. En Jeppi var ekki sá, er lét undan síga. Hann varð loðinn sem skógarbjörn, og þó að hríðin gnauðaði um gisið þakið og mjallar- strokan inn um sprungna veggina léki um hann, þá fannst honum það smáræði, er hon- um varð hugsað til stórhríðar nóttanna heima á Islandi. . . . Hér þyrfti enginn að kvíða því, að frjósa í hel! Á hverju kveldi, er maðurinn kom heim, fór hann rakleitt út í hesthúskofann, þreifaði sig áfram i myrkrinu, unz hann fann höfuð Jeppa, er lagði kumrandi mjúkan flipann í siggborinn lófa húsbóndans og færði honum nýjan kjark eins og kveldið, sem þeir plægðu akurinn. Veturinn varð harður. Ungi maðurinn stund- r" Jeppi reis upp á afturfótunum og prjónaði. Svo kom vorið. Lækirnir hjöluðu neðan við bæjarhúsin. Sólin blikaði í tjörninni og það var ilmur úr jörðu og af þrútnu brumi asp- anna. Þá var Jeppa sleppt niður á engið, og kom þá í ljós, að hann var hinn mesti ærsla- belgur, glaðlyndur og glettinn. Hann hring- snerist eins og cirkushestur, jós og sparkaði, svo að grastottar og mold fuku um hann, reis svo upp á afturfótunum og prjónaði. Svo kom að því, að Jeppi var ekki lengur einn í kofanum. Kveld eitt, er hann kom þang- að inn, var þar fyrir á næsta bás við, skjöld- ótt belja og jórtraði. Og ungi maðurinn öðlaðist nýjan kjark. Hann rétti úr vinnulúnum skrokknum, hóf augu sín frá jörðinni, yfir græn engi og dökka skóga, og horfði upp í bjart himinhvolfið. En mest þótti honum koma til dagsins, sem hann sáði korninu. Hressandi vorvindvirinn lék um akurinn. Lævirkinn söng í bláa geimnum og frækornin hoppuðu og skoppuðu eftir vorrakri moldinni. Síðan herfaði hann kornið niður í moldina. Jeppi tiplaði áfram, rykkti í aktygin

x

Dýraverndarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dýraverndarinn
https://timarit.is/publication/598

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.