Dýraverndarinn


Dýraverndarinn - 01.09.1946, Blaðsíða 5

Dýraverndarinn - 01.09.1946, Blaðsíða 5
DYRAVERNDARINN 35 og blés mikinn, hneigði sig og reigði, kinkaði kolli i sífellu, svo sem hans var venja, eins og hann vildi segja: „Þarna getur þú séð, húsbóndi góður, það tókst!" Og aprílmánuður leið með skini og skúrum. Þegar haglél gerði sneri Jeppi sér í höm und- an hryðjunni, en jafnskjótt og hún var liðin hjá og sólin glitraði aftur á tjörnum og lækj- um var Jeppi hominn í gott skap að nýju, jós og gneggjaði eins og gunnfákur. Einn góðan veðurdag var Jeppi kominn í langfcrð .. . og loksins þegar hallaði að kveldi var hann á heimleið í hæðadrögunum upp frá kotinu. Hann hneigði sig og kinkaði kolli eft- ir venju, enda hafði hann ástæðu til þess þá að líta björtum augum á allt, því að nú var hann með vagn í eftirdragi, og í honum sat ekki aðeins húsbóndi hans, heldur og einnig ung kona. Hún bar hönd fyrir augu sér, því að endurskinið frá tjörninni var svo bjart. Jeppi nam staðar og þau tvö, sem i vagninum sátu, nutu þeirrar dásamlegu fegurðar, er við þeim blasti: módökk heiðin, nokkurir grænir akurblettir og hvítt hús, sem fáein aspartré skýla . . . og svo tjörnin að baki með blikandi sólarglitrið. Og vorblærinn lék um Ijósa lokka ungu konunnar. En Jeppi var heimfús, teygði úr hálsinum og lagðist í aktygin að nýju. Jafnvel þótt vegurinn væri sendinn, varð drátturinn léttari, því að nú hallaði undan, og í vagninum auk þeirra tveggja var aðeins blámáluð kista. Beggja megin vegarins glóði á „gyvel"-runn- ana eins og gull. Þegar Jeppi nam staðar á hlaðinu, stigu þau, ungi maðurinn og konan, úr vagninum, klöpp- uðu klárnum og hjöluðu hlýlega við hann. . . . Ö-jú, heppnir vorum við, að láta ekki hug- fallast þetta eftirminnilega kveld haustið áður. Vorið leið og sumarið gekk í garð með ó- venju miklum þurrkum og hita, svo að loftið var þrungið hitasvælu dögum saman. Um stund sló gullnum lit á graslendið á meðan undafíf- illinn stóð í blóma, en sá litur hvarf smám saman og allur gróður skrælnaði. I græna hafra- blettinum sáust gular skellur, sem teygðu sig lengra og lengar meðhverjum degi, og litlu rófuplönturnar, sem stóðu svo fallega í þétt- um röðum, hnigu ein af annarri til moldar, visnuðu og dóu. Kveldin voru svöl og báru með sér ilm af vatni og sjávarlofti, svo að á hverju kveldi ólu ungu hjúin nýja von í brjósti um að úr mundi rætast. öðru hverju barst yfir sveitina reykur frá brennandi lyngheiðum í fjarska. Jafnvel efsti hluti sveitarinnar var sagður öskuauðn ein. . . . En í skugga elritrjánna niður við tjörnina vóru þau á beit, Jeppi og kýrin. Hann var í bezta skapi, jafnvel þótt ekki væri þarna ann- að til að eta en starung og seftoppa. Bara að beljan væri ekki svona heimskur og leiðinleg- ur félagi. Svo var það einhverju sinni, eftir að þurrk- arnir höfðu herjað landið dögum saman, að ungi maðurinn og konan sátu úti í hlaðvarpa og horfðu hnípin yfir auðar og skrælnaðar lendur. Þau ræddu um döpur í bragði, að nú ætti þau eigi annars úrkosta en að leggja árar í bát og hverfa frá öllu saman. Unga konan grét og maðurinn sat ráðþrota við hlið henn- ar, fálmaði eftir hönd hennar, strauk hana hlýlega og þrýsti. I sömu andrá barst til þeirra í gegnum hita- þrungið loftið galsafengið gnegg. Ungi maður- inn hrökk við. Jeppi var að láta þau vita, að hann væri ekki langt undan. Og maðurinn minntist þess, að einu sinni áður hefði hann ..-•7* T $>C* MWÉ Ynrti - | ,,' 1) . .... Jeppi nam staðar og þau tvö, sem i vagnin- uin sátu, nutu þeirrar dásamlegu fegurðar, er við þeim blasti ....

x

Dýraverndarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dýraverndarinn
https://timarit.is/publication/598

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.