Dýraverndarinn


Dýraverndarinn - 01.12.1946, Blaðsíða 4

Dýraverndarinn - 01.12.1946, Blaðsíða 4
58 DtRAVERNDARINN að hestasveinn einn greip til þess þorpara- striks, að stinga oddhvassri spýtu í nára eins hestsins. Þetta endurtók hann dag eftir dag, og hesturinn, sem annars var mjög geðgóð- ur og hægfara, varð hálftrylltur hvert sinn sem hestasveinninn gekk um hesthúsið. Dag nokkurn, þegar maðurinn hélt vippteknum hætti, sleit hesturinn sig lausan af stallinum og réðist með þeirri grimmd á manninn, bæði með kjafti og hófum, að hann gekk af honum dauðum. Stundum bitnar hefndin ekki á mönnum, heldur á dýrunum sjálfum. Þannig skeði at- burður einn suður i Alpafjöllum fyrir all- mörgum árum, sem bendir mjög ótvírætt til þess arna. Þannig var mál með vexti, að veit- ingamaður úr þorpi einu átti afbragðs fagran hest, stóran og mikinn, en notaði hann ekki nema á veturna. Á sumrin var hestinum kom- ið fyrir uppi í einu seli Alpafjallanna, en þar reyndist hann svo geðstirður og illskiptinn, að hrein vandræði hlutust af. Hann beit og sló alla hina hestana í selinu, elti þá á röndum og lét þá ekki hafa stundlegan frið. Kom svo, að varla nokkur hestur var ósár undan hon- um, og urðu smalarnir oft og einatt að hafa á honum nánar gætur, og reyna að stía hann frá öðrum hrossum, þegar sá gállinn var á honum. Dag nokkurn, er hann var á beit ásamt hin- um hrossunum, gat hann ekki venju fremur stillt sig um að bíta þau og slá. Allt í cinu var því líkast sem þau liefðu komið sér sam- an um að mynda varnar- eða öllu fremur árásarsamtök. Þau slóu hring utan um óvin- inn, sneru bakhlutanum að honum og mjök- uðust hægt og sígandi aftur á bak i áttina til hans. Gerði hann tilraun til útrásar, réðr ust tveir eða fleiri hestar á hann í einu og neyddu hann til baka inn í hringinn. Þegar hringurinn var orðinn svo þröngur, að hross- in náðu til hans með afturfótunum, réðust þau á hann af hatursfullri grimmd. Smalarn- ir, sem horfðu á aðfarir þessar flýttu sér á vettvang til þess að reyna að bjarga hestin- um. Þeir voru vopnaðir svipum og höfðu með sér grimma hunda, sem þeir siguðu á hóp- inn. En allt kom fyrir ekki. Hvorkí svipu- högg né hundskjaftar megnuðu að tvístra hópnum, ekki einu sinni, að kljúfa svo stórt skarð i hann, að hestinum yrði nokkursstað- ar undankomu auðið. Það var ekki fyrri en hesturinn var hniginn niður dauður, að smal- arnir gátu rekið hin hrossin burt og komizt að honum. Hliðstæð dæmi þekkja menn af hundum og köttum, en ekki er ástæða til þess að tína neitt upp af þeim hér, — það yrði allt of langt mál. Hitt mun mörgum þykja undarlegra, að jafn heimskulegt dýr og svinið er, skuli einnig búa yfir liefnigirni, ef þvi finnst vera gert á hluta sinn. Dugés skýrir frá svini, sem hundur hafði bitið. Nokkru seinna, þegar lmndurinn uggði ekki að sér, læddist svínið að honum og beit hann. Allra dýra hefnigjörnust munu þó aparnir vera, eins og Darwin hefir bent réttilega á. Hann skýrir frá eftirfarandi atviki, sem skeði við Góðrarvonarhöfða: Herforingi nokkur hafði liið mesta yndi af því að stríða og hrekkja apatetur, sem jafn- an var á ferli i kringum herdeildina. Einhvern tíma, er apinn sá deildina mæta til heræf- inga, kastaði iiann af sér vatni í mjúkan leir, hrærði upp í öllu saman og kastaði framan í foringjann þegar hann gekk framhjá trénu, þar sem apinn sat. Hermennirnir þóttusl merkja það, að apinn myndi lengi á eftir hafa haft hið mesta gaman af þessum hrekk sinum. Brehm tjáir okkur áþekka sögu um hefni- girni apa. Hann álti apa, sem var mjög spak- ur og í marga staði hið skemmtilegasta dýr. Ef apinn var tekinn og kreistur, skældi hann sig og gretti, eins og hann væri alveg i dauð- anum, en slrax og hann var látinn laus, hefndi hann pyntinga þeirra, sem hann hafði orð- ið að þola, með þvi að bíta, og lagði síðan á flótta með ópum og óhljóðum. Pechuel-Loesche átti líka apa um margra ára skeið, og einnig hann hafði mjög svip- aða sögu að segja. Apinn hans hét „Negri", var ákaflega mannelskur, vingj arnlegur og þakklátur fyrir allt, sem vel var gert við hann, en fylltist hinsvegar djöfullegu hatri til allra þeirra, sem reyndu til að hrekkja hann eða

x

Dýraverndarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dýraverndarinn
https://timarit.is/publication/598

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.